ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΙ(ΟΝ ΑΝΑΓΝ(ΣΣΤΙΣΝ Μισέλληνες «ἠρακλεῖς τῆς θυζαντινογενοῦς ναφθαλίνης ᾿᾽Αξιότιμε κ. διευθυντά, Σὲ κάθετη ἀντίθεση μὲ τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν εἶδε νὰ προσέρχονται σ᾽ αὐτὸν μερικοὶ Ἕλληνες, ποὺ οἱ μαθητές του ἔφεραν χοντά του, ἀνεφώνησε ἐκεῖνο τὸ περίφημο «νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου», ὃ ἐστὶ μεθερμηνευόμενον «Οἱ ΔΟΞΑΣΑΝΤΕΣ ΜΕ, ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» (ἑρμηνευτικὴ μεγαλογράμματη ἐπιγραφή, ποὺ θρί- σχεται µέχρι σήµερα στὴ µετόπη τοῦ Ἑλληνορθό- δοξου κουθουχλἰου τοῦ πανἰερου ναοῦ τῆς ᾿Ανα- στάσεως, φυλασσόμενη ἀκοίμητα ὡς «κανδήλα πί- στεως» 2.000 περίπου χρόνια ἀπὸ τοὺς Ἓλληνορ- θόδοξους ἀκρίτες ἀδελφοὺς μοναχοὺς τῆς ἀγιοτα- φικῆς ἀδελφότητος), θρίσχονται ἀρχετὰ ἐδάφια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τοῦτο περίτρανα ἀπέδει- ἕε μὲ ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα σὲ προηγούμενα ἄρθρα του ὁ «Δαυλὸς» (τεῦχος 154: «Ο ἀνθελλη- νισμὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης» καὶ σὲ ἄλλα). Μὲ ἀφορμή τὴν πρωτοποριακή αὐτὴ µελέτη ἐπιτρέ- ατέ μου νὰ καταθέσω χαὶ τὴ δική µου μαρτυρία, ὡς ὅπλο καὶ ἅρμα πολέμου, κατὰ τοῦ πολέμου, ὁ ὁποῖος ἔχει σχοπὸ μέσω τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ χαὶ τῶν νεοθαρθάρων τῆς Δύσης νὰ σθήσει, πλὴν ὅμως ματαίως, τὶς «ἡλιόχαρες καὶ ἡλιοπερίχυτες ἀκτῖνες τοῦ ἀελίου φωτός» καὶ τῆς ἀκηλίδωτης λα- μπηδόνας τοῦ “Ἕλληνα λόγου καὶ τῆς ἀνώλεθρης ἑλληνικῆς σκέψης καὶ τῆς ἄφθιτης ἀνθρωποκε- ντρικῆς τέχνης τῶν Ἑλλήνων χλασσικῶν. Χωρὶς λοιπὸν διάθεση νὰ κινδυνολογήσω ἢ νὰ δημαγωγήσω -τέτοιες μεθοδολογίες ἀνήκουν καὶ χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ ἐφήμερους καὶ περιστα- σιακοὺς προπαγανδιστὲς- ὀιάζομαι νὰ ἐπισημά- νω: Οἱ θέσεις τῶν γραικύλων τῆς «Νεορθοδοξίας» μ᾽ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὸν θλιθερὸ παπᾶ-Καντιώ- τη, ἀντικανονικὸ τυραννοδεσπότη τῆς Φλώρινας (ποὺ ποτὲ δὲν ἐκλέχτηχε κανονιχὰ ἀπὸ τὴν Ἱε- ραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ διορί- σθηκε ἀπὸ ἑπταμελῆ παρασυναγωγή, ποὺ παρί- στανε τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, τὸν Μάιο τοῦ 1967, διορι- σµένη χι αὐτὴ μὲ ᾿Αναγκαστικὸ Νόμο τῆς ἀπρι- λιανῆς δικτατορίας τοῦ 1967-- ἐνέργειες καὶ πρά- ξεις καταλυτικὲς τῶν Ἱερῶν Κανόνων), καλλιέρ- γησαν συμφέροντα καὶ ὑπέθαλψαν φιλοδοξίες μὲ ἀποτέλεσμα δύο τραγικὰ ἐπακόλουθα: τὸν ἐκκλη- σιαστικὀ διχασμὸ τοῦ Ἑλληνορθόδοξου ποιμνίου στὶς νευραλγικὲς Μητροπόλεις Φλωρίνης Πρε- σπῶν καὶ Ἐορδαίας, Λαρίσης καὶ Τυρνάθου, Τρίκ- χης καὶ Σταγῶν, ᾿Αττικῆς καὶ Περιχώρων, καθὼς καὶ τὴν ἀνιστόρητη καὶ ὕποπτη Καντιωτιχὴ ἐχστρατεία μεταφορᾶς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πα- τριαρχείου ἀπὸ τὴν προαιώνια ἑστία του στὴν Πό- λη «δίκην νομάδος» σὲ κάποια γωνιὰ τοῦ χρατιδί- ου μας... ᾿Αφήνουμε, ὅτι ὁ Καντιωτισμὸς ἐπαίρε- ται, ὅτι καταστρέφει ἀρχαιολογικοὺς θησαυροὺς χι ἐπάνω τους τὴν σήμερον ἡμέραν χτίζει κακότε- χνα καὶ κακόγουστα ἐκκλησιαστικὰ ντουδάρια (ἴδε: «Σάλπιγξ ᾿Ορθοδοξίας»). ᾿Αφήνουμε τὸν Κα- ντιωτοχίνητο ἀνεχδιήγητο Σιαμάχη, νὰ κολυμπᾶ στὸ θοῦρχο, τὴ λάσπη καὶ τὰ περιττώματα, ποὺ ἄφθονα παρήγαγε τὸ σχουρασμένο μυαλό του γιὰ τὴν ἠθικὴ ὑπόσταση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, πα- θαίνοντας κυριολεχτικὰ ἀμνησία γιὰ τὰ ὁμοφυλο- φυλικὰ παπαδίστικα σκάνδαλα καὶ διαστροφὲς τῶν τελευταίων χρόνων (Ἰακωθικά, ᾿Αγιορείτικα, Λαρισαϊκά, Καρδιτσιώτικα, καθὼς καὶ τὰ αἰητζο- θύματα μὲ πρωταγωνιστὲς ἀνώτερους καὶ κατώτε- ρους κληρικοὺς). «Επιλήψει µε ὁ χρόνος διηγού- μενον», καὶ γιαυτὸ «θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στό- ματίμου». ᾿Αλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἄλλο Ηραλλέα τῆς ὀυζαντι- νογενοῦς ναφθαλίνης παπᾶ- Γιώργη Μεταλληνό, χαθηγητὴ τῆς δοχη σισοφίας, τί νὰ πεῖ κανείς; Δὲν πρέπει, λέει, νὰ λεγόμαστε ' Ἕλληνες, ἀλλὰ Γραι- κοἰ. Οἱ Ἕλληνες ἦταν κακά παιδιά, δηλαδὴ περί- που ἐρίφια τῆς εἰδωλολατρείας, ἐ ἐνῶ καλοὶ εἶναι οἱ Γραικοὶ (ὅπως εἰρωνικὰ καὶ περιφρονητικὰ πα- ρατσούχλιασαν οἱ Ρωμαῖοι τοὺς δοξασμένους Ἕλληνες καὶ Γραιχκία τὴν πανέμορφη γῆ τους). Προτιμᾶ τὸ ὕποπτο ντουέττο παπᾶ-Γιώργη Με- ταλληνοῦ καὶ Δ. Κιτσίχη τὸν ὅρο Γραικία γιὰ τὴν Ἑλλάδα, γιατὶ ἴσως κάνει παρήχηση μὲ τὸ Γραι- χυλία-εἶναι πιὸ κοντὰ τὰ δύο αὐτά! Γιὰ δὲ τὸν φθο- ροποιὸ ρόλο τοῦ ντουέττου αὐτοῦ ἂς ἐρωτηθεῖ ὁ διαχεχριμένος καθηγητὴς Νεοχλῆς Σαρρῆς τῆς Παντείου καὶ ὁ πρώην πρόεδρος τῶν Κωνσταντι- νουπολιτῶν κ. Ν.᾽Ατζέμογλου. ᾿Αλλὰ γιὰ τὴ φθοροποιὸ ἐπίδραση τῶν σωόινι- στικῶν-ἐθνικιστικῶν καὶ καθόλου πατριωτικῶν Φληναφημάτων ὅλων τούτων τῶν ψευτοϊστορικῶν τῆς «Νεορθοδοξίας» τόσο στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ὅσο καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθουμε σύντομα σὺν Θεῷ ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ φιλόξενου «Δαυλοῦ». Φιλικὰ Γιῶργος Μουστάκης Δρ. Θεολογίας-Κοινωνιολογίας, Καθηγητής 'Ὑπεύθυνος Κέντρου «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ»