ΔΑΥΛΟΣ/159, Μάρτιος 1995 9411 Μαθητὲς ἀμφισθητοῦν δυναμικὰ τοὺς «Ἰνδοευρωπαίους» Κύριε διευθυντά, Πρὶν τρεῖς περίπου μῆνες οἱ μαθητὲς τοῦ 1ου Λυκείου Βριλησσίων ἔμειναν ἄναυδοι ἀκούγοντας πὼς καθηγητές τους ἀπαγόρευσαν αὐστηρὰ τὴν ἐλεύθερη ἔκφραση κάποιων ἀπόψεων καὶ συγκεκριμένα πὼς ἀπαγορεύθηχε ἡ δημοσίευση στὴν μαθητικὴ ἐφημερίδα τοῦ Λυχείου τους κάποιου ἄρθρου, ποὺ ἀμφισθητοῦσε τὴν ἐγκυρότητα τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς Θεωρίας». "Αναυδος ἔμεινα καὶ ̓γώ, ὅταν μὲ κάλεσε ἡ διευθύντρια τοῦ Λυκείου στὸ γραφεῖο της καὶ μοῦ δήλωσε ὅτι, ἂν καὶ εἴχαμε πεῖ, πὼς δὲν θὰ γίνεται λογοκρισία, δὲν μπορεῖ νὰ δημοσιευθεῖ αὐτὸ ἐδῶ τὸ ἄρθρο, καὶ μοῦ ἔδειξε τὸ ἄρθρο μου- χριτικὴ τῆς θεωρίας γιὰ τὴν δῆθεν «Ἴνδοευρωπαϊκὴ φυλή». «Δὲν μπορεῖς ἐσὺ --μοῦ εἶπε-, ἕνας μαθητής, νὰ ἀμφισθητεῖς τὰ σχολικἁ 6ιθλία. ̓Απαγορεύεται. Θὰ μᾶς κυνηγήσει τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας». Νὰ λοιπὸν κάτι καινούργιο: «Απαγορεύεται ἡ ἀμφισθήτηση τῆς ἐγκυρότητος τῶν σχολικῶν θιθλίων, Δηλαδή οἱ μαθητὲς θεωροῦνται ὡς μὴ περιλαμόανόμενοι μεταξὺ τῶν ἐλευθέρων πολιτῶν τοῦ κράτους αὐτοῦ ἢ τὸ κράτος δημιουργεῖ καὶ ἐπιθάλλει κάποια «μὴ ἀμφισθητήσιμα» δόγματα; Τέλος πάντων. Ἐν ὀλίγοις μέσα στὸ γραφεῖο μαζεύτηκαν καὶ ἄλλοι καθηγητές, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὴν κυρία διευθύντρια. «Τὸ ἄρθρο σου αὐτό, μοῦ εἶπε κάποια καθηγήτρια, εἶναι ἀνεθασμένου ἐπιπέδου, ἀλλὰ ἂν δημοσιευθεῖ, θὰ υἱοθετήσουν οἱ μαθητὲς τὰ λεγόμενά του». Σὲ πρὀτασή μου νὰ δημοσιευθεῖ καὶ ἕνα ἄρθρο τῆς ἴδιας ἡ κάποιου ἄλλου καθηγητῆ, ποὺ νὰ καταρρίπτει τὰ ὅσα ἰσχυρίζομαι καὶ ἔτσι νὰ σωθοῦν οἱ μαθητὲς ὁἀπὸ τὴν πλάνη στὴν ὁποία πάω νὰ τοὺς ρίξω, ἡ ἄρνηση ἦταν χατηγορηματική. Τέλος ἡ διευθύντρια ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ἐκδοθῆ ἡ ἐφημερίδα χωρὶς αὐτὸ τὸ ἄρθρο. Φυσικὰ δὲν δεχτή καμε. Τοὺς ἐκφράσαμε τὴν κατανόησή μας γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἰναι ὑπόλογοι πρὸς τὸ ὑπουργεῖο καὶ παραιτηθήκαμε ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα. Ἣ ἀντίδρασις ἀπὸ τὴν μεριὰ τῶν μαθητῶν ἦταν ἄμεση. Τὴν ἑπόμενη μέρα ἀπὸ τὸ δεκαπενταμελὲς συμδούλιο δίνεται ἀνακοίνωση πρὸς τὸ συμόούλιο τῶν καθηγητῶν, μὲ τὴν ὁποία καταδικάζεται κατηγορηματικῶς ἡ ἀπαγόρευση τῆς δημοσιεύσεως τοῦ ἄρθρου. «Καταλαδαίνουμε, χατέληγε ἡ ἀνακοίνωση, πὼς ἡ ἐνέργεια αὐτὴ ἐπεδλήθη ἀπὸ τὸν φόδο τῆς ἀντιδράσεως τοῦ ὑπουργείου Παιδείας. Αὐτὸ ποὺ δὲν καταλαδαίνουμε εἶναι, γιατὶ ἐμεῖς οἱ ἱμαθὴ τὲς πρέπει νὰ εἴμαστε μέτοχοι αὐτῆς τῆς ἐνόχου σιωπῆς». Παράλληλα συγκροτήθηκε ἡ κεντρικὴ ἐπιτροπὴ μαθητικοῦ ἀγῶνος, μὲ σκοπὸ τὸν συντονισμὸ μιᾶς γενικότερης καὶ εὐρύτερης δράσεως. Στὶς 22/12/94 ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σχολείου, μοιράζεται στοὺς μαθητὲς ἡ ἑξῆς ἀνακοίνωση: «Κατανοοῦμε τὴν δύσκολη θέση, στὴν ὁποία δρίσκονται οἱ καθηγητὲς (λόγω τῆς τρομοκρα- Γιατί εἴμαστε ἀκόμη «χρεωμένου μὲ τὸ «Βυζάντιο»; ̓ ̓Αξιότιμε κ. “Λάμπρου, Σχεδὸν γιὰ ἕνα ἥμισυ τοῦ αἰῶνος κατατρώει τὴν σκέψι μου τὸ ἑξῆς ἐ ἐρώτη μα: Ὑπῆρξε ἡ Ἑλλὰς τμῆ μα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας; Ἡ ἀπάντησις εἶναι ναί, γιατὶ ἡ Ἑλλὰς γεωγραφικῶς ἀνῆκε στὸ χῶρο τοῦ ̓Ανατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους. Πολιτιστικῶς ὅμως τί ἔπραξε τὸ Βυζάντιο; Τὰ διαθάζομε στὸν «Δαυλό», ἄλλωστε θλέπομε καὶ τὰ ἀποτελέσματα: τὸ μαῦρο χάλι τοῦ Ἔθνους μας ὕστερα ἀπὸ κακοποίησι τόσο μιαρὴ καὶ μακρόχρονη. Κι ἀναρωτιέμαι, γιατὶ ἡ Ἱστορία ἡ κάποιοι ἰθύνοντες δὲν τοποθετοῦν τὴν Ἑλλάδα στὸν χρόνο σὲ κάποια πλέον δίκαιη θέσι. Κύριοι: ἤμασταν ὑπόδουλοι, ὅταν δημιουργήθηκε τὸ ̓Ανατολικὸ Ρωμαϊκὸ Κράτος καὶ μᾶς φέρθηκαν ἀπάνθρωπα- γιὰ 12 αἰῶνες-, ὅπως σὲ δούλους καὶ μᾶς ρήμαξαν τὸν πολιτισμὀ. Πράἕξεις ἐχθρικότατες γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Γιατὶ ἀκόμη εἴμαστε «χρεωμένοι» μὲ τὸν ὄλεθρο, ποὺ ὀνομάστηχε πρόσφατα «Βυζάντιο»; Τὸ γεγονὸς ὅτι «ἡ Πόλις ἔπεσε» τὸ 1453 μ.Χ. δὲν συνεπάγεται ὅτι τότε ὑποδουλώθηκε κι ἡ Ἑλλὰς (καὶ γνωρίζουμε τοὺς 4 αἰῶνες δουλείας μας). Θεωρῶ τὴν Ἑλλάδα δούλη ἀπὸ τὸ 146 π.Χ. "Αρα μεταξὺ σχλαθιᾶς χι ἀνυπαρξίας πέρασαν 20 αἰῶνες. "Ας ξεχωρίση ἡ Ἑλλὰς τὴ θέσι της. Μετὰ τιμῆς ̓Ανθὴ Σωτηριάδου Ψυχίατρος Κωνσταντινουπόλεως 81, 54644 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ