9412 ΔΑΥΛΟΣ/159, Μάρτιος 1995 τίας ποὺ ἐπιθάλλεται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο) καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ρίχνουμε ὅλες τὶς εὐθύνες ἐπάνω τους. Ελπίζουμε, πὼς κάποτε θὰ κατανοήσουν, ὅτι δὲν πρέπει μόνο νὰ ξεσηκώνονται γιὰ τὴν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τους. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε εἶναι, γιατὶ οἱ ἀποφάσεις καὶ οἱ ἐνέργειες τοῦ Υπουργείου Παιδείας καὶ τοῦ Παιδαγωγικοῦ ̓ἱνστιτούτου θεωροῦνται ἀλάνθαστες καὶ κάθε ἀμφισδήτηση αὐτῶν διώκεται». Στὴν συνέχεια καὶ ἐνῶ γίνεται χατανοητὸ πὼς ἡ ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς γνώμης τῶν μαθητῶν πάνω στὰ ἐκπαιδευτικὰ θέματα εἶναι διώξιμη, ἀποφασίζεται ἀπὸ τὸ δεκαπενταμελὲς συμθούλιο νὰ θιχθοῦν τὰ θέματα αὐτὰ ἄμεσα μὲ μία ἔπιστολὴ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. Πράγματι συντάσσεται, ἐγχρίνεται ἀπὸ τὸ δεκαπενταμελὲς καὶ ἀποστέλλεται στὸ ὑπουργεῖο ἐπιστολή, στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρεται, ὅτι «τὰ σχολικὰ διθλία, τὰ ὁποῖα διδάσκονται οἱ μαθητές, εἶναι κατὰ ἕναν πολὺ μεγάλο, δαθμὸ ἀτελῆ καὶ ἀνακριδή, ὁὁρισμένα δὲ ἀπὸ αὐτὰ παραδέχονται ἀπὸ μόνα τους τὴν ἀνάγκη γρήγορης ἀντικατάστασεώς τους ( «Θέματα νεώτερης καὶ σύγχρονης ἱστορίας» γ ́ καὶ δ ́ δέσμης, σελ. 4). Στὰ 6ιθλία τῆς ἱστορίας ἰδιαίτερα οἱ ἀνακρίδειες φτάνουν σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε νὰ διατυπώνονται θεωρίες ἀνθελληνικὲς-ὅπως τὰ περὶ ἰνδοευρωπαϊκῆς καταγωγῆς τῶν "Ελλήνων -, οἱ ὁποῖες ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχουν χαταρριφθεῖ ἐπιστημονικῶς)». Διατυπωνόταν τὸ ἐρώτημα «γιατὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δὲν προκηρύσσει διαγωνισμὸ γιὰ τὴ συγγραφἡ νέων ἀρτιότερων 6ιθλίων, τὰ ὁποῖα νὰ ἀνταποκρίνονται στὰ καινούργια ἐπιστημονικὰ δεδομένα». Φυσικὰ ἡ ἐλπίδα τῶν μαθητῶν γιὰ σύντομη λύση τῶν ἀποριῶν τους ἔμεινε ἀνεκπλήρωτη. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐστάλη ἐπανειλημμένως καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ ἐπιστολὲς ἄλλων δεκαπενταμελῶν ἡ ἀπάντηση ἔφτανε αὐθημερόν, ἀπόκριση στὰ ἐρωτήματά μας δὲν ὑπῆρξε καμμία. Ξημερώματα Παρασκενῆς 20 ̓Ιανουαρίου ὁμάδα μαθητῶν καταλαμθάνει τὸ σχολικὸ συ- γχρότημα τοῦ 1ου καὶ Ζου Λυκείου. Μετὰ ἀπὸ λίγο δέχεται ἐπίθεση κάποιων, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ θια προσπαθοῦν νὰ ἀνακαταλάδουν τὸ σχολεῖο. Τὰ γεγονότα ποὺ ἀκολουθοῦν εἶναι ὁραματικά. Ἡ ὁμάδα τῶν καταληψιῶν περιορίζεται στὸ χυρίως κτίριο καὶ τὸ προαύλιο γεμίζει ἀπὸ ἀστυνομικούς, γονεῖς, καθηγητές, ὑπαλλήλους τοῦ Δήμου, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν στοὺς μαθητές, ποὺ ἀρχίζουν νὰ μαζεύονται ἔξω ἀπὸ τὸ σχολεῖο, νὰ μποῦν σ ̓ αὐτό. Ἢ ὁμάδα τῶν μαθητῶν ποὺ θρίσκονται μέσα στὸ σχολεῖο δέχονται συνεχῶς ὕόρεις καὶ ἀπειλές, οἱ δὲ μαθητὲς ποὺ θρίσκονται ἔξω ἀπ ̓ αὐτὸ ζητοῦν ἐπίμονα νὰ τοὺς ἐπιτραπεῖ ἡ εἴσοδος στὸ προαύλιο, γιὰ νὰ γίνει γενικὴ συνέλευση. Τέλος καὶ ἀφοῦ ἡ κατάσταση αὐτὴ διαρκεῖ κάπου τέσσερις ὧρες, γίνεται ἐπίθεση τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι καταφέρνουν νὰ εἰσέλθουν στὸ προαύλιο. Τὴν Δευτέρα 23 Ἰανουαρίου γίνεται γενικὴ συνέλευση τῶν μαθητῶν τοῦ Ίου καὶ 2ου καὶ ἀποφασίζεται συνέχιση τῆς καταλήψεως μὲ κύρια αἰτήματα: α) Απάντηση στὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐστάλησαν πρὸς τὸν ὑπουργό, 6) κατάργηση τῆς ἀπαράδεκτης καταστάσεως ἀνελευθερίας ποὺ ἐπικρατεῖ στὰ σχολεῖα καὶ δεδαίωση τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας, ὅτι οἱ μαθητὲς μποροῦν νὰ ἐκφράζουν ἐλεύθερα τὴν γνώμη τους μέσα στὸ σχολεῖο εἴτε μέσω τῶν σχολικῶν ἐφημερίδων εἴτε μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον συμθατικὸ τρόπο. Σιγὰ-σιγὰ στὶς τάξεις τοῦ ἀγῶνος εἰσέρχονται καὶ ἄλλα σχολεῖα, τὰ ὁποῖα μὲ ἐπιστολές τους τονίζουν τήν συμπαράστασή τους. Συγκροτεῖται Συντονιστικὴ ̓Ἐπιτροπὴ Μαθητικοῦ ̓Αγῶνος, ἡ ὁποία φιλοδοξεῖ νὰ συγκεντρώσει ἄντιπροσώπους ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα σχολεῖα. Κάτι δυνατὸ φαίνεται νὰ δημιουργεῖται: Εἶναι, νομίζω, ἡ πρώτη φορὰ ποὺ γίνεται χατάληψη σχολείου γιὰ θέματα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν Ἱστορία μας καὶ τὸν Πολιτισμό μας. Μὲ τιμὴ Ἰωάννης Παναγιωτακόπουλος Μαθητὴς Γ ́ τάξεως Λυκείου Βριλησσίων ̓Αντιπροσωπευτικότητα καὶ ἄμεση δημοχρατία ἄλλοτε καὶ τώρα ̓Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Εἰμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ περιοδικοῦ σας καὶ θά θελα νὰ σᾶς ἐκφράσω τὴν ἵκαγοποίησή μου, ποὺ συνεχίζετε ἀδιάκοπα αὐτὴν τὴν προσπάθεια. Σ ̓ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ τεῦχος 154 τοῦ μηνὸς Ὀχτωόρίου 1994, ὅπου ἀναπτύσσεται τὸ θέμα « ̓Αντιπροσωπευτικότητα καὶ ἐξουσιασμὸς» ἀπὸ τὸν Ἠνίοχο, θάθελα νὰ τονίσω ὁρισμένα πράγματα, ποὺ μεταξὺ ἄλλων θὰ πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ ̓ ὄψη μας. Τὸ ἐλεύθερο σύνολο ἀνθρώπων, γιὰ τὸ ὁποῖο γίνεται λόγος, ποὺ αὐτοδιοικεῖται καὶ ἀποφασίζει ἄμεσα γιὰ τὴ ζωή του, ἀποτελεῖ σύμφωνα μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ἡνίοχου τὴν καλύτερη μορφὴ διακυδέρνησης, καὶ σὰν χαρακχτηριστικὸ ἱστορικὸ παράδειγμα ἀναφέρεται ἡ ̓Αθηναϊκὴ δημοχρατία. Ὑπάρχει ἡ πεποίθηση, ὅτι, ἂν ὄχι ὅλοι, τουλάχιστον οἱ περισσότεροι πολίτες συμ-