9412 ΔΑΥΛΟΣ/159, Μάρτιος 1995 τίας ποὺ ἐπιθάλλεται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο) καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ρίχνουμε ὅλες τὶς εὐθύνες ἐπάνω τους. Ελπίζουμε, πὼς κάποτε θὰ κατανοήσουν, ὅτι δὲν πρέπει μόνο νὰ ξεσηκώνονται γιὰ τὴν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τους. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε εἶναι, γιατὶ οἱ ἀπο- φάσεις καὶ οἱ ἐνέργειες τοῦ Υπουργείου Παι- δείας καὶ τοῦ Παιδαγωγικοῦ ᾿ἱνστιτούτου θεω- ροῦνται ἀλάνθαστες καὶ κάθε ἀμφισδήτηση αὐτῶν διώκεται». Στὴν συνέχεια καὶ ἐνῶ γίνεται χατανοητὸ πὼς ἡ ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς γνώμης τῶν μαθητῶν πάνω στὰ ἐκπαιδευτικὰ θέµατα εἶναι διώξιµη, ἀποφασίζεται ἀπὸ τὸ δεκαπενταμελὲς συμθού- λιο νὰ θιχθοῦν τὰ θέµατα αὐτὰ ἄμεσα μὲ µία ἔπι- στολὴ πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. Πράγματι συντάσσεται, ἐγχρίνεται ἀπὸ τὸ δεκαπενταμελὲς καὶ ἀποστέλλεται στὸ ὑπουργεῖο ἐπιστολή, στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρεται, ὅτι «τὰ σχο- λικὰ διθλία, τὰ ὁποῖα διδάσκονται οἱ μαθητές, εἶναι κατὰ ἕναν πολὺ μεγάλο, δαθμὸ ἀτελῆ καὶ ἀνακριδή, ὁ ὁρισμένα δὲ ἀπὸ αὐτὰ παραδέχονται ἀπὸ μόνα τους τὴν ἀνάγκη γρήγορης ἀντικα- τάστασεώς τους ( «Θέματα νεώτερης καὶ σύγ- χρονης ἱστορίας» γ΄ καὶ δ΄ δέσµης, σελ. 4). Στὰ 6ι- θλία τῆς ἱστορίας ἰδιαίτερα οἱ ἀνακρίδειες φτά- νουν σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε νὰ διατυπώνονται θεωρίες ἀνθελληνικὲς-ὅπως τὰ περὶ ἰνδοευρω- παϊκῆς καταγωγῆς τῶν "Ελλήνων -, οἱ ὁποῖες ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχουν χαταρριφθεῖ ἐπιστη- μονικῶς)». Διατυπωνόταν τὸ ἐρώτημα «γιατὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δὲν προκηρύσσει διαγω- νισμὸ γιὰ τὴ συγγραφἡ νέων ἀρτιότερων 6ι- θλίων, τὰ ὁποῖα νὰ ἀνταποκρίνονται στὰ και- νούργια ἐπιστημονικὰ δεδοµένα». Φυσικὰ ἡ ἐλπίδα τῶν μαθητῶν γιὰ σύντομη λύση τῶν ἀποριῶν τους ἔμεινε ἀνεκπλήρωτη. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐπιστολὴ ἐστάλη ἐπα- νειλημμένως καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ ἐπι- στολὲς ἄλλων δεκαπενταμελῶν ἡ ἀπάντηση ἔφτανε αὐθημερόν, ἀπόκριση στὰ ἐρωτήματά μας δὲν ὑπῆρξε καμμία. Ξημερώματα Παρασκενῆς 20 ᾿Ιανουαρίου ὁμάδα μαθητῶν καταλαμθάνει τὸ σχολικὸ συ- γχρότημα τοῦ 1ου καὶ Ζου Λυκείου. Μετὰ ἀπὸ λίγο δέχεται ἐπίθεση κάποιων, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ θια προσπαθοῦν νὰ ἀνακαταλάδουν τὸ σχολεῖο. Τὰ γεγονότα ποὺ ἀκολουθοῦν εἶναι ὁραματικά. Ἡ ὁμάδα τῶν καταληψιῶν περιορίζεται στὸ χυ- ρίως κτίριο καὶ τὸ προαύλιο γεμίζει ἀπὸ ἀστυ- νομικούς, γονεῖς, καθηγητές, ὑπαλλήλους τοῦ Δήμου, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν στοὺς µαθητές, ποὺ ἀρχίζουν νὰ μαζεύονται ἔξω ἀπὸ τὸ σχο- λεῖο, νὰ μποῦν σ᾽ αὐτό. Ἢ ὁμάδα τῶν μαθητῶν ποὺ θρίσκονται μέσα στὸ σχολεῖο δέχονται συ- νεχῶς ὕόρεις καὶ ἀπειλές, οἱ δὲ μαθητὲς ποὺ θρί- σκονται ἔξω ἀπ᾽ αὐτὸ ζητοῦν ἐπίμονα νὰ τοὺς ἐπιτραπεῖ ἡ εἴσοδος στὸ προαύλιο, γιὰ νὰ γίνει γενικὴ συνέλευση. Τέλος καὶ ἀφοῦ ἡ κατάστα- ση αὐτὴ διαρκεῖ κάπου τέσσερις ὧρες, γίνεται ἐπίθεση τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι καταφέρνουν νὰ εἰσέλθουν στὸ προαύλιο. Τὴν Δευτέρα 23 Ἰανουαρίου γίνεται γενικὴ συνέλευση τῶν μαθητῶν τοῦ Ίου καὶ 2ου καὶ ἀποφασίζεται συνέχιση τῆς καταλήψεως μὲ κύ- ρια αἰτήματα: α) Απάντηση στὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐστάλησαν πρὸς τὸν ὑπουργό, 6) κατάργηση τῆς ἀπαράδεκτης καταστάσεως ἀνελευθερίας ποὺ ἐπικρατεῖ στὰ σχολεῖα καὶ δεδαίωση τοῦ ὑπουρ- γοῦ Παιδείας, ὅτι οἱ μαθητὲς μποροῦν νὰ ἐκφρά- ζουν ἐλεύθερα τὴν γνώμη τους μέσα στὸ σχολεῖο εἴτε μέσω τῶν σχολικῶν ἐφημερίδων εἴτε μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον συμθατικὸ τρόπο. Σιγὰ-σιγὰ στὶς τάξεις τοῦ ἀγῶνος εἰσέρχονται καὶ ἄλλα σχολεῖα, τὰ ὁποῖα μὲ ἐπιστολές τους τονίζουν τήν συμπαράστασή τους. Συγκροτεῖται Συντονιστικὴ ᾿Ἐπιτροπὴ Μαθητικοῦ ᾽Αγῶνος, ἡ ὁποία φιλοδοξεῖ νὰ συγκεντρώσει ἄντιπρο- σώπους ἀπὸ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα σχο- λεῖα. Κάτι δυνατὸ φαίνεται νὰ δημιουργεῖται: Εἶναι, νομίζω, ἡ πρώτη φορὰ ποὺ γίνεται χα- τάληψη σχολείου γιὰ θέµατα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν Ἱστορία µας καὶ τὸν Πολιτισμό µας. Μὲ τιμὴ Ἰωάννης Παναγιωτακόπουλος Μαθητὴς Γ΄ τάξεως Λυκείου Βριλησσίων ᾿Αντιπροσωπευτικότητα καὶ ἄμεση δημοχρατία ἄλλοτε καὶ τώρα ᾿Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Εἰμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ περιο- δικοῦ σας καὶ θά θελα νὰ σᾶς ἐκφράσω τὴν ἵκα- γοποίησή µου, ποὺ συνεχίζετε ἀδιάκοπα αὐτὴν τὴν προσπάθεια. Σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ τεῦχος 154 τοῦ μηνὸς Ὀχτωόρίου 1994, ὅπου ἀναπτύσσεται τὸ θέµα «᾿Αντιπροσωπευτικότητα καὶ ἐξουσια- σμὸς» ἀπὸ τὸν Ἠνίοχο, θάθελα νὰ τονίσω ὁρι- σµένα πράγματα, ποὺ μεταξὺ ἄλλων θὰ πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψη µας. Τὸ ἐλεύθερο σύνολο ἀνθρώπων, γιὰ τὸ ὁποῖο γίνεται λόγος, ποὺ αὐτοδιοικεῖται καὶ ἀποφα- σίζει ἄμεσα γιὰ τὴ ζωή του, ἀποτελεῖ σύμφωνα μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Ἡνίοχου τὴν καλύτερη μορ- φὴ διακυδέρνησης, καὶ σὰν χαρακχτηριστικὸ ἱστορικὸ παράδειγμα ἀναφέρεται ἡ ᾿Αθηναϊκὴ δημοχρατία. Ὑπάρχει ἡ πεποίθηση, ὅτι, ἂν ὄχι ὅλοι, τουλάχιστον οἱ περισσότεροι πολίτες συμ-