Οἱ Ἕλληνες πήγαιναν στὴ Νότιο ̓Αμερικὴ πρὶν 3000 χρόνια, ὑποστηρίζει ὁ κ. Ματίεθιτς Κύριε διευθυντά, Στὶς 8/1/95 στὴν χατάμεστη ἀπὸ κόσμο αἴθουσα τοῦ Μακεδονικοῦ Κέντρου στὴν Μελθούρνη δόθηχε διάλεξη μὲ θέμα «Η ́ Ελληνικὴ μυθολογία καὶ οἱ πρωτοελληνικὲς ἐπαφὲς μὲ τὴν Νότιο Αμερική». Ἢ διάλεξη κράτησε δύο ὧρες καὶ δέχα λεπτὰ καὶ δόθηχε στὰ ἱσπανικὰ ἀπὸ τὸν καθηγητή τῆς Φυσικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Ρἰο ντὲ Τζανέιρο χ. Ἐνρίκο Ματίεθιτς. Ο καθηγητὴς παρουσίασε τὸ ὀιόλίο τοὺ μὲ τίτλο «Ταξίδι στὸν "Αδη», γραμμένο στὴν Πορτογαλική. Σύντομα τὸ ἔργο θὰ ἀυκλοφορῆσει καὶ στὴν ̓Αγγλική. . Ὁ κ. Ματιεόιτς ὑποστηρίζει, ὅτι οἱ “Ἕλληνες ἔφτασαν στὴν Νότιο ̓Αμεριχὴ 2.500 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸν Κολόμθο, Ὅ,τι ὑποστηρίζει δασίζεται σὲ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα καὶ πολιτισμιχὰ στοιχεῖα τῆς Ν. ̓Αμερικῆς, Αὐτὴν τὴν στιγμὴ δὲν ὑπάρχουν ἀποδείξεις μὲ ἐπιστημονιχὸ ὑπόδαθρο. Θὰ συνεχίσει, λέει, τὶς ἔρευνες καὶ χαλεῖ ὁποιονδήποτε ἐνδιαφέρεται νὰ ἐπιχοινωνήσει μαζί του. Πρὶν 3.000 χρόνια οἱ “Ἕλληνες διέσχιζαν τὸν ̓Ατλαντικὸ Ὦχεανὸ καὶ ἔφθασαν στὴν Ν. ̓Αμερική. Ἔπλευσαν στὸν ̓Αμαζόνιο ποταμό, πέρασαν τὶς «Πύλες τοῦ” Αδη» καὶ ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς Ἴνκας. Σ ̓ αὐτὴ τὴν θεθαιότητα κατέληξε, ἀφότου ἄρχισε νὰ ἑρμηνεύει τὸ αἴνιγμα τοῦ λαδύρινθου «(ανίπ-ἀε-ΗιαπίεΓ», κάνοντας μιὰ ἔρευνα, ποὺ κράτησε δέχα χρόνια. ̓Απὸ τὸ 1969 ὁ χαθηγητὴς ζοῦσε στὴ Βραζιλία. Τὸ παλάτι τοῦ (Πανίῃ, ὑποστηρίζει, ὅτι εἶναι τὸ παλάτι τοῦ "Αδη, τὸ ὁποῖο ἐπισχέφθηχε προσωπιχά. Οἱ ἀρχαῖοι “Ἕλληνες πίστευαν, ὅτι, γιὰ νὰ φθάσει κανεὶς ἐκεῖ, ἔπρεπε νὰ περάσει μιὰ ἀπέραντη θάλασσα (τὸν ̓Ατλαντιχὸ Ὠκεανό) καὶ νὰ κατευθυνθεῖ πρὸς τὰ ἐκεῖ ποὺ δύει ὁ ἥλιος. Ὁ χαθηγητὴς πῆγε στὶς Περουδιανὲς ̓Ανδεις, μὲ στόχο νὰ ἐπισχεφθεῖ τὸ γεμᾶτο μυστήριο ἀρχαιολογικὸ τοπίο τοῦ (Πανίη-66-Ἠιάπίε, ἐχεῖ ποὺ οἱ ἀρχαιολόγοι ἀνέσκαψαν τὸν ὑπόγειο λαδύρινθο. Στὸ παλάτι, ὅπως πίστευαν οἱ ἀρχαῖοι Περουδιανοί, ἦταν τὸ ἱερὸ τοῦ θεοῦ Ηιδγίνίτασοςβᾶ, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ἦταν γρήγορος σὰν τὸν ἄνεμο καὶ εἰχε τὴν δύναμη νὰ μετατρέπει τοὺς ἀνθρώπους σὲ πέτρινα ἀγάλματα. ̓Απὸ αὐτήν του τὴν ἐπίσχεψη στὰ ἀρχαιολογικά μνημεῖα τοῦ (ῃανίπ-46- Ηπδηίετ τὸ 1981 πῆρε τὸ πρῶτο ἐρεθισμα, γιὰ νὰ ἀρχίσει τὴν ἔρευνά του. Φαινόταν σὰν ἕνα πελώριο ὄργανο. "Ηταν τόσο τέλεια ἡ ἀχουστιχὴ τοῦ χώρου. ποὺ δὲν ὑπῆρχε ἀμφιδολία, ὅτι ἡ χατασχευὴ ἀνῆχε σὲ ἄτομα μὲ πολὺ προηγμένο πολιτισμό. Τὸ παλάτι τοῦ (Πάνίη ἦταν γνωστὸ ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ἱσπανικῆς κατοχῆς. Ἔτσι ὅμως, ὅπως ὑψωνόταν σὲ ὑψόμετρο 3.200 μέτρων καὶ ἦταν τριγυρισμένο ἀπὸ ἀπόχρημνα θουνά, ἦταν σχεδὸν ἀπρόσιτο, ὅποιος τολμοῦσε νὰ πλησιάσει πλήρωνε συχνὰ τὴν τόλμη του μὲ τὴν ζωή του. Σήμερα ὁ ἐπισχέπτης μπορεῖ νὰ φθάσει ἐχεῖ σχετιχὰ εὔχολα. ̓Αντίχρυσε τὴν Περουδιανὴ Σφιγγα, ποὺ ἐποιαῖε μὲ αὐτὴν τῆς Θήδας. Ἢ εἰκόνα ποὺ εἶναι χαραγμένη ἐκεῖ καὶ ἀνήκει σὲ ἀρχαία ἱέρεια, γνωστὴ σήμερα σὰν «Γ/4ΠΖοΠ», παρουσιάζει καταπληχτικὴ ὁμοιότητα, καὶ στὶς πιὸ μικρές της λεπτομέρειες, μὲ τὴν Μέδουσατῆς Ἑλληνορρωμαϊκῆς τέχνης: πλατειὰ μύτη, διαπεραστικὴ ματιά, πεταχτὰ δόντια ὅπως οἱ κυνόδοντες τῆς ἄγριας ἀρχούδας καὶ σπειροειδῆ μαλλιά, ποὺ μετατρέπονται σὲ φίδια.Τὸ καθετί ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα, ὅτι ὑπῆρξε πραγματικἁ ἐπικοινωνία μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Περοῦ πρὶν 3.000 χρόνια. Ἢ ἴδια ἡ λέξη ρεγι σημαίνει χόλαση στὴν Ἑλληνικὴ μυθολογία, εἶπε ὁ κ. Ματίεθιτς. . Τον Ἰούλιο τοῦ [987 ὁ καθηγητὴς ἐπισχέπτεται ξανὰ τὸ Περοῦ. Αὐτὴν τὴ φορὰ στόχος του ἦταν νὰ ἔξερευγήσει τὸ Ῥοηρο-4ε-Μαπσετίάτε, ἕνα στενὸ καὶ ὁρμητικὸ μέρος τοῦ ποταμοῦ ΜάΙΑΠΟΠ, ποὺ εἶναι ὁ μόνος τρόπος νὰ φθάσεις στὶς Ανδεις ἀπὸ τὸν ποταμὸ ̓Αμαζόνιο, ̓Αμέσως εἶδε, ὅτι αὐτὲς ἔπρεπε νὰ περάσει κάποιος, γιὰ νὰ φθάσει στὸν Αδη. Ὁ δὲ ̓Αμαζόνιος εἶναι ὁ ποταμὸς ̓Αχέρων, ὁ μεγαλύτερος ποταμὸς τοῦ ”Αδη, ὅπως πίστευαν οἱ ἀρχαῖοι “Ἕλληνες. Στὴν ραψωδία ι τῆς ̓Οδύσσειας ὁ "Όμηρος περιγράφει τὸ ταξίδι τοῦ Ὀδυσσέα στὸν ̓Αδη. Ὃ ἥρωας περνᾶ ἀπέραντα πελάγη καὶ φθάνει σὲ ἕνα σημεῖο, ὅπου ἑνώνονται οἱ ποταμοὶ Στὺξ καὶ Πυριφλεγέθων. Στὺξ μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ σημε ινὸς ΜαΓΔΠΟη, ὁ δὲ Πυριφλεγέθων, ποὺ ταυτίζεται μὲ τὸ πῦρ, μπορεῖ νὰ εἰναι ὁ ποταμὸς Ὀοαγαϊι, ὁ ὁποῖος πηγάζει ἀπὸ ἡφαιστειώδεις περιοχές καὶ ἀνταποκρίνεται στὴν περιγραφὴ τοῦ Πυριφλεγέθονος. Ἐδῶ ὁ καθηγητὴς τονίζει, ὅτι συνεχῶς θρίσκει τὴν μυθολογία νὰ συμφωνεῖ μὲ τὸ γεωγραφικὸ τοπίο. ̓Ακόμη ἀναφέρθηχε καὶ στὰ περίφημα Κυκλώπεια τείχη τοῦ (υΖοο, τῆς ἀρχαίας πρωτεύουσας τῶν Ἴνχας, τὰ ὁποῖα προθάλλουν τὸ μεγάλο ἐρώτημα: Ἔζησαν οἱ Κύχλωπες τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας στὴν χώρα τῶν Ἴνχας; Ὅπως εἶναι γνωστὸ, τὰ Κυκλώπεια τείχη ἔχουν χτιστεῖ ἀπὸ πελώριες πέτρες, τὶς ὁποῖες μόνον οἱ Κύκλωπες, αὐτοὶ οἱ μονόφθαλμοι γίγαντες, θὰ μποροῦσαν νὰ σηκώσουν, Τὰ τείχη τὰ χρησιμοποιοῦσαν οἱ Ίνκας ὅπως οἱ “Ἕλληνες στὴν Μυχηναϊχὴ ἐποχή. Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ δεῖ κανεὶς τὶς ὁμοιότητες ἀνάμεσα στὰ τείχη τοῦ παλατιοῦ Ἡαιυπιτιπιίγος στὴν πρωτεύουσα τῶν Ἴνχας χαὶ σὲ αὐτὰ ποὺ θρίσκουμε σὲ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Περοῦ. Ὁ χαθηγητὴς θὰ ἰσχυρισθεῖ, ὅτι «ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία ἔχει τὴν ίση της στὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ ἀνατρέπει συγχρόνως καὶ ἕνα σημαντικὸ μέρος τῆς ἱστορίας». Ζητᾶ, ὅπως εἶπε, κάποιον εἰδικό, γιὰ νὰ ἐξετάσει τὸν μπροῦντζο τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Περοῦ. "Αν ὑπάρχει ὁμοιότητα στὴν σύνθεση, τότε ἡ συγγένεια καὶ οἱ σχέσεις τῶν δύο λαῶν ἐπισφραγίζονται μὲ ἐντονώτερο μελάνι. Μετὰ τιμῆς Δη ̓ Θεοδωρίδης 4 ΜΙπΠΕΥ δἱ1., Βτοδανίεν 5083, Αδελαῖς, Αὐστραλία