Ἢ κατάρρευση τοῦ κοινοδουλευτισμοῦ ο περιορισμὸς στὴν περιγραφὴ τῆς θλιδερῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς κατάστασης τοῦ Ελληνικοῦ κράτους ἐλάχιστα ὠφελεῖ, γιατὶ μπορεῖ νὰ προκαλεῖ προδληματισμὸ στοὺς σκεπτόμενους, ἀλλὰ δὲν ὁδηγεῖ στὴ λύση τοῦ τόσου μεγάλου προδλήματος. Ἢ διαπίστωση. μόνον τοῦ κακοῦ καὶ ἡ μοιρολατρικὴ παοαδοχὴ του καθηλώνει τὴ σκέψη καὶ ἀποδυναμώνει τὴ δούληση γιὰ μιὰ οιζικὴ ἀπαλλαγή. Ἡ ἀναξήτηση τῶν αἰτίων τοῦ κακοῦ χωρὶς ἀγκυλωτικὲς προκαταλήψεις εἶναι τὸ πρῶτο καὶ ἀναγκαῖο δῆμα γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ τόπου ἀπὸ τὸν μαθασμὸ καὶ τὴν ἀθλιότητα. δε ἔρευνα τοῦ κοινωνικοπολιτικοῦ μας φαινομένου εἶναι ἀπελπιστικὰ δύσκολη, γιατὶ ἔχουμε ἀκόμα καὶ ἱ πρόδλημα ἐἐπικοινωνίας. Τὸ γλωσσικό μας ὄργανο ἔχει τόσο πολύ διαφθαρεῖ, ὥστε ἡ παρανόηση νὰ εἶναι ὁ κανόνας καὶ ἡ πραγματικὴ ἐπικοινωνία ἡ ἐξαίρεση. "Ολοι οἱ ὅροι τῆς πολιτικῆς καὶ τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν ἔχουν σχοπίμως διαστρεδλωθεῖ. Π.χ. ἡ δημοκρατία ταυτίξεται μὲ τὴν φαυλοκρατία, ῇ ἐνημέρωση μὲ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ καὶ γενικῶς ἡ ἄνη θικότη τα μὲ τὴν ἀρετή. Δυστυχῶς εἴμαστε σὲ κατάσταση ἀφασίας. ἡ Ὅσοι ἀκόμα ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ ὁμιλοῦν, ὑποχρεοῦνται νὰ ἐκφραστοῦν μὲ εἰλικρίνεια καὶ μὲ σαφήνεια χωρὶς παραποιημένη ὁρολογία. Τὸ κοινοδουλευτικὸ πολίτευμα τοῦ Δυτικοῦ κόσμου, ὡς γνωστόν, εἶναι μιὰ προσπάθεια προσέγγισης τῆς δημοκρατίας, τὴν ὁποία ἐπινόησαν οἱ Ἕλληνες. Είναι παράλογο νὰ ἀμφισδη τηθεῖ ἡ ἀξία τῆς δημοκρατίας, γιατὶ εἶναι τὸ εὐγενὲς προϊὸν τῆς ἐλεύθερης σκέψης προη γμένης χαὶ ὑγιοῦς κοινωνίας. Τὰ καθεστῶτα τῶν διεφθαρμένων κοινωνιῶν εἰναι πάντοτε τυραννικὰ καὶ ἄδικα, ποὺ θεραπεύουν καὶ καλλιεργοῦν τὴν ἀνη θικότητα: καὶ ἀντιστρόφως ἡ τυραννία σὲ ὅλες τὶς μορφὲς γεννᾶ καὶ ἀναπτύσσει τὴν διαφθορά. Ἢ μορφὴ τοῦ πολιτεύματος δὲν συμπορεύεται πάντοτε μὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν οὐσία τοῦ καθεστῶτος. Ὑπάρχουν πολιτεύματα κατ’ ἐπίφαση δημοκρατικά, ποὺ ἀπέχουν πολὺ ἀπὸ μιὰ πραγματικὴ δημοκρατία: καὶ ἀντιστρόφως ὑπῆρξαν πολιτεύματα ἀριστοκρατικὰ ἀρκούντως δημοκρατικὰ καὶ δίκαια. Τὸ καθεστὼς εἶναι δημοκρατικό, ὅταν θεμελιώνεται σὲ θεσμούς, οἱ ὁποῖοι ἐφαρμοζόμενοι δὲν δίδουν τὴν δυνατότη τα στοὺς φορεῖς τῆς ἐξουσίας νὰ διαστρεδλώνουν καθ ̓’ οἷονδήποτε τρόπο τὶς ἔννοιες τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἰσονομίας. Οἱ δὲ σχέσεις τοῦ ἐκλεκτορικοῦ σώματος καὶ τῶν ὑποψηφίων ἀντιπροσώπων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μετατραποῦν σὲ πελατειακές, ὅπως συμδαίνει στὸν σύγχρονο ἑλληνικὸ κοινοδουλευτιομό. Ἥ κρατικὴ ἐξουσία πρέπει νὰ εἶναι ἀπόλυτη μέχρι μηδενική. Π. .χ' στὴν περίπτωση ἐννόμου τάξεως καὶ ἀσφαλείας νὰ εἶναι ἀπόλυτη, καὶ χωρὶς διακρίσεις, ἀντιθέτως στὶς παραγωγικὲς δραστηριότη τες νὰ παραμένει μόνον προστατευτικὴ γιὰ τὸ κοινωνικὸ σύνολο, χωρὶς νὰ δημιουργεῖ προὐποθέσεις χαὶ δυνατότήτες συναλλαγής πολίτη καὶ φορέων ἐξουσίας. ̓ Ὅταν τὸ κράτος γίνεται ὁ κατεξοχὴν ἐργοδότης, ὅπως συμόαίνει στὸ κρατοῦν καθεστώς μας, τότε εἶναι φυσικὸν νὰ καλλιεργεῖται ἡ ἐξαγορὰ τῆς πολιτικῆς συνειδήσεως. Τὸ πολιτικὸν κόστος ἢ ὄφελος πρέπει νὰ ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὴν ἔντιμη διαχείριση τῶν κοινῶν καὶ τὴν ἰδιοφυῆ πολιτικὴ καὶ ὄχι ἀπὸ τὶς προεκλογικὲς παροχὲς τοῦ ἀσύδοτου κομματισμοῦ. Συγκεκριμένα κάθε κρατικὴ παροχὴ νὰ δίδεται μὲ καθορισμένη διαφανῆ διαδικασία, ἡ ὁποία νὰ ἐξασφαλίζει τὴν ἀξιοκρατία καὶ τὴν ἰσονομία. Στὴ χώρα μας ἔχουμε ἕνα ἴσως μοναδικὸ παράδειγμα (ἀνάπηρο στὴ λειτουργία