Απ ́ τὰ κόκκαλα... Ἐνῷῶ ὁ ἑλληνικὸς κόσμος «σοφίαν ἐζήτει» καί, καθοδηγούμενος ἀπ ̓ τοὺς μεγάλους δασκάλους τῆς ̓Αλεξάνδρειας, ἔπλαθε μιὰ νέα ἀνώτερη θρησκεία ἐξαληθευτικὴ κι ἐλευθερωτική, μιὰ καλὰ ὠργανωμένη συνωμοσία τῶν Ρωμαίων πολιτικῶν ἡγετῶν, τοῦ κεφαλαίου καὶ τοῦ δόγματος ἔφερε στὸ προσχήνιο τῆς ἱστορίας τὸν Ἐξουσιασμό, ὁ ὁποῖος θύθισε στὸ σκοταδισμὸ καὶ τὴν τυραννία τὴν ἀνθρωπότητα γιὰ μιὰ ὁλόκληρη χιλιετία, τὸν Μεσαίωνα. ιο Ἕλληνισμός. ποὺ μέχρι τότε μεσουρανοῦσε καὶ ἥχμαζε, διαφωτἰζοντας τοὺς λαοὺς ἀπὸ τὶς Ἴνδίες μέχρι τὶς ἩΠράκλειες Στῆλες χι ἀπὸ τὴ θόρεια ἀκτὴ τοῦ Εὐξείνου Πόντου μέχρι τὴν Αἴγυπτο, ἀναγκάστηχε νὰ σιγήση: Σίγησον, ̓Ορφεῦ' ρίψον, ̓Ερμῆ, τὴν λύραν: τρίπους ὁ Δελφοῖς δύνον εἰς λήθην ἔτι" Δαόίδ γὰρ ἡμῖν πνεύματος κρούων λύραν τρανοῖ τὰ κρυπτὰ τῶν θεοῦ μυστηρίων, πληθὺν παλαιῶν ἱστορεῖ τεραστίωγ’. Ἔκτοτε ἡ Ἑλληνικότητα ἐτέθη ὑπὸ διωγμόν. «Ο :Ελληνισμὸς σὰν φυλή, σὰν τρόπος σκέψεως καὶ ζωῆς, σὰν ἔθνος ζοῦσε κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουθενωτική, ἐθνοκτόνο ἑδραιορρωμαϊκὴ ἰδεολογικο-πολιτικὴ τυραννία, μ ̓ ἄλλα λόγια τὴ δυξαντινὴ τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, ἀναθεματισμένος, κουρσεμένος, ἐκμη δενισμένος, ὑδριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος»’. Μέσα στὰ ἀχανῆ ὅρια τῆς θυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, τῆς «Νέας Σιών» ἢ «Νέας Ἱερουσαλήμ» ἢ «Νέας Ρώμης» ἢ «Ρωμανίας», ὅπως αὐτοαπεκαλεῖτο, ὁ Ἑλληνισμὸς ἀναγκάστηχε νὰ ξενιτευτῆ ἢ νὰ πάρη τὰ θουνὰ ἢ νὰ θιώνη λάθρα, ἀφοῦ κι αὐτὸ τοῦτο τ ὄνομα «“Ελλην» κατασυκοφαντήθηχε (ὥστε ἀπ ̓ τὰ πρὠιμα θυζαντινὰ χρόνια ταυτίστηκε μὲ τὸ εἰδωλολάτρης, παρὰ τὸ ὅτι «λατρείαν τῶν εἰδώλων δὲν ἐγνώρισαν ποτὲ οἱ “Ελληνες» σύμφωνα μὲ τὸν καθηγητὴ Ν.Β. Τωμαδάκη ̓ ) καὶ τελικὰ ἀπαγορεύθηκε ἐπὶ ποινῇ θανάτου. Μέσα στὸ ζόφο͵ τοῦ ἐξ- -ουσιασμοῦ καὶ τοῦ δόγματος ἡ ἐλευθερία «πικραμένη, ἐντροπαλὴ » ἀποσύρθηχε ὁ ἀπ ̓ τὸν κόσμο, προκειμένου) νὰ κατοικἠ ση στὰ «κόκκαλα τῶν Ελλήνων τὰ ἱερά». Κι οἱ Ἕλληνες ἑ ὅμως. ἀντικρύζοντας τὴ δαρθαρότητα καὶ τοὺς θανδαλισμούς, θιάστηκαν νὰ πάρουν σὰν τὸν Αἰνεία ὅ,τι πολυτιμώτερο εἶχαν, τοὺς θεούς τους, τὰ πολύτιμα αὐτὰ πανανθρώπινα ἰδανικά, τὰ ὁποῖα ἔκρυψαν «θᾳαθιά, θαθιά», ὅπως λέγει ὁ Σικελιανός: Κι εἶπα, τὸ ξέρω, ναί, τὸ ξέρω, πὼς οἱ θεοί σου οἱ Ολύμπιοι αἰώνιο τώρα γίνανε θεμέλιο" γιατὶ τοὺς θάψαμε όαθιά,δαθιά, νὰ μὴν τοὺς δροῦν οἱ ξένοι”. ' Οἱ Ἕλληνες τῆς Πίνδου καὶ τοῦ Ολύμπου, αὐτοὶ ποὺ ἡ λογοχρατία ὠνόμασε κλεφτουριά, ἦσαν συνειδητοὶ φορεῖς τῆς Ἑλληνικότητος, γνώριξαν ὅτι κατάγονται ἀπό ἀνώτερη, εὐγενικὴ φύτρα κι ὅτι τὸ χρέος τους πρὸς τοὺς προγόνους ἀλλά καὶ τὴν ἀνθρωπότητα ἦταν μέγα: Δὲν ἦταν κλέφτες γιὰ τραγιὰ καὶ κλέφτες γιὰ κριάρια, μόν ̓ ἦταν κλέφτες γιὰ σπαθὶ καὶ κλέφτες γιὰ τουφέκι. Τὸ ἦθος καὶ οἱ ἀρετές τους, ἡ περηφάνεια κι ἡ λεδεντιά τους, ἡ σωφροσύνη κι ἡ ὀμορφιά τους προκαλοῦσαν τὸ θαυμασμὸ τῶν ξένων, κι ἀποτελοῦσαν πηγὴ ἐμπνεύσεως τῶν ποιητῶν καὶ καλλιτεχνῶν τῆς Εὐρώπης. Ὃ Τερτσέτης παρακολουθεῖ τὸν ἀγράμματο Κολοκοτρώνη κι ὁ ΓΑγγλος ἱστορικὸς Γόρδων ἀκολουθεῖ κατὰ δῆμα τὸν Καραϊσκάκη, τὸν ὁποῖο θεωρεῖ πρότυπό του καὶ δάσκαλο». Οἱ κλέφτες κι οἱ ἀρματολοί-δύο ξεχωριστὲς ἔννοιες, ποὺ ἐν τέλει ταυτίστηκαν, ἀφοῦ ἦσαν « «ἀρματολ οἱ μὲς στὰ δουνὰ καὶ κλέφτες μὲς στοὺς κάμπους»; κατὰ τὴ δημώδη Μούσα -- ὑπῆ ρξαν ἡ φρουρὰ τῆς Ἑλλάδος, οἱ στρατιῶτες τῆς ἐλευθερίας, τὴν ὁποία οὐδέποτε πρόδωσαν: « ̓Εμεῖς, καπετὰν “Αμιλτον, ποτὲ συμδιδαομὸ δὲν ἐκάμαμε μὲ τοὺς Τούρκους. Γάλλους (ἀπὸ μᾶς) ἔἔκοψαν, ἄλλους σκλάόωσαν μὲ τὸ σπαθί, κι ἄλλοι, καθὼς ἐμεῖς, ζούσαμε ἐλεύθεροι ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά», μᾶς πληροφορεῖ ὁ Κολοκοτρώνης", Τὸ ὄνομα “Ελλην, γνωστὸ στοὺς μορφωμένους καὶ τὴν χλεφτουριά, μένει χρυμένο ψηλὰ στὰ εἰκονίσματα, ὅσο διαρκεῖ ἡ σχλαθιά, ὅσο δὲν ἀκούγονται οἱ κλαγγὲς τῶν ὅπλων. “Ὅλον αὐτὸ τὸν καιρὸ οἱ μὲν ἔνοπλοι καὶ ξενιτεμένοι καλοῦνται Γραικοί, οἱ δὲ ραγιᾶδες Ρωμιοί. Ὃ ̓ΑΘ.