ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Τὸ αἴτημα παραμένει «βγαίνουν οἱ ἄλλοι πάλι: νόμους συνταματικοὺς πρέπει νἄχωμεν, γιὰ νὰ πᾶμε ὀμπρός. Φτάνει πιὰ ὁ δόλος καὶ ἡ ἀπάτη... χοοτάσαμε πλέον λευτεριὰ συνταματικὴ ἀπὸ ἔΑγγλους καὶ Γάλλους, χι ὀρθοδοξία Ρούσικη...». Πέρασαν τόσα χρόνια καὶ τίποτα, θαρρεῖς, πὼς δὲν ἄλλαξε. Σήμερα «θγαίνουν οἱ ἄλλοι» καὶ αἰωνίως λέγουν: «Εκλογὲς πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ πᾶμε ὀμπρός». Ο δόλος καὶ ἡ ἀπάτη, «τὸ δούλεμα», ὑπῆρξαν ὁ θεμέλιος λίθος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐστήριξε τὸ κατεστημένο αὐτὸ τὸ ἄθλιο κατασκεύασμα, ποὺ λέγεται νεοελληνικὸν κράτος. Η συγκρότηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους σήμανε τὴν δολοφονία τοῦ Ελληνικοῦ Πνεύματος καὶ τῆς Ελλάδος, χάριν τῆς ὁποίας ἔγιγε ἡ ̓Επανάσταση. Ἡ πολιτικὴ ἐξ. ουσία, ποὺ συγκροτή θηκε ἀπὸ ἀνδρείκελα τῶν λεγόμενων «Μεγάλων 4 υνάμεων», ντόπιους καὶ ξένους, ἀντιμετώπισε τοὺς “Ἕλληνες ἀγωνιστὲς σὰν λη στὲς ἢ κακούργους καὶ στὸ πρόσωπό τους κατεδίωξε τὴν ἑλληνικὴ λεδεντιά. Οἱ ἀγωνιστὲς πολὺ ἐνωρὶς ἐννόησαν καὶ συνειδητοποίησαν τὴν προδοσία τοῦ πνεύματος, τῶν πόθων καὶ τῶν ὁραμάτων τους, εἶχαν ὡστόσο αὐτοπαγιδευθεῖ κι ἢ ἀπόγνωσή τους ήταν πασιφανής: «Σήκου (ὠρὲ Μακρυγιάννη) νὰ φύγωμε, ὅτι αὐτοῖνοι (οἱ Εὐρωπαῖοι) θέλουν νὰ μᾶς φᾶνε», ἔλεγε συχνὰ-πυκνὰ ὁ Καραϊσκάκης μεταξὺ ἀστείου καὶ σοθαροῦ: χι ἴσως κακῶς δὲν τὸ ἔκαναν. Ἢ ἐχθρότητα κι οἱ διαμάχες μεταξὺ κράτους --τὸ ὁποῖο ἐκπροσωποῦσαν καὶ ἐκπροσωποῦν ἀποχκλειστικὰ οἱ πολιτικοὶ- καὶ Ελλήνων ὁραματιστῶν ἄρχισαν εὐθὺς ἀμέσως μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ̓Αγῶνος καὶ συνεχίζονται χωρὶς σταματημὸ μέχρι σήμερα. Οἱ μεγάλοι ὁπλαρχηγοί, πολεμώντας τὸν ἐχθρό, ἔπρεπε νὰ φυλάγωνται πρωτίστως ἀπ ̓ τοὺς πολικάντή δες, οἱ ὁποῖοι πέραν τοῦ ὅτι πρόδιδαν τὰ στρατηγικὰ σχέδιά τους στοὺς Α γγλο- γάλλους, τοὺς δηλη τηρίαζαν καὶ μὲ τὶς συκοφαντίες τους καὶ τὶς διαδολές τους ἔτσι, ὥστε περιέπιπταν σὲ διχόνοιες καὶ ἐμφύλιους σπαραγμούς. Ὁσάκις ἐ ἐν τῷ μεταξὺ συνεδρίαξε τὸ θουλευτικὸ σῶμα, οἱ ἀγωνιστὲς ἐθορυδοῦντο, γιατὶ ἦσαν δέδαιοι πὼς «οἱ καλαμαράδες κάποιο κακὸ θὰ τοὺς μαγείρευαν». Τὸ ἑλληνικὸν κράτος παρὰ τὶς λαμπρὲς ἐπιτυχίες τῶν ἀγωνιστῶν δὲν ὑπῆρξε καρπὸς νίκης ἀλλὰ «δωρεᾶς», προσφορᾶς τῶν «Μεγάλων Δυνάμεων», οἱ ὁποῖες, ἔχοντας τὸν πρῶτο λόγο, ἐγκατέστησαν στὴν ἐξ-ουσία τοὺς δικούς τους ἀνθρώπους, τὶς μετριότητες, ποὺ στερούμενοι αὐτοδυναμίας, ἐγωισμοῦ -- μὲ τὴν καλῶς ἐννοούμενη σημασία τῆς λέξεως --, «ἀρετῆς» κατὰ τὸν Μακρυγιάννη, δούλευαν γιὰ λογαριασμὀ τῶν ξένων, ήσαν δηλαδὴ πράκτορες. Οἱ ἱκανοὶ Ἕλληνες, τὰ μεγάλα πολιτικά, πνευματικά, στρατιωτικὰ καὶ καλλιτεχνικὰ ἀναστήματα, ὅσοι τέλος πάντων θὰ μποροῦσαν νὰ ἐμπνεύσουν, νὰ συγκινήσουν, νὰ παρασύρουν τοὺς Ελληνες σὲ ὁραστηριοποίηση καὶ δημιουργία, ἀπεθλήθησαν ἀπ ̓ τὸν κρατικὸ μηχανισμὸ ὡς ξένα σώματα, περιθωριοποιήθηκαν καὶ ἐξοντώθηκαν ἢ ἀναγκάστηκαν νὰ καταφύγουν στὶς ξένες χῶρες, ὅπως ἀκριθῶς ἔκαναν καὶ στοὺς δύστηνους χρόνους τῆς σκλαδιᾶς. Οἱ Ελληνες σήμερα ἔχουν ἀντιληφθεῖ καὶ συνειδητοποιήσει τὴν προδοσία τοῦ πνεύματος, τῶν πόθων καὶ τῶν ὁραματισμῶν τοῦ 1521, ὅπως καὶ τὸν κίνδυνο διακοπῆς τῆς ἐθνικῆς συνέχειας τοῦ Ελληνισμοῦ ἀπ’ τὸ νεοελληνικὀ κράτος. "Ολοι παρακολουθοῦν μὲ κομμένη ἀνάσα τὴν τραγικὴ ἐξέλιξη τοῦ θλιδεροῦ ξεπεσμοῦ τοῦ Ἓθνους, τὸν ὁποῖον χαλλιεργοῦν [74 χρόνια ὁλόκληρα ἀνήθικοι καὶ προδοτικοὶ πολιτικοὶ μὲ τὶς ὑποδείξεις τοῦ διεθνοῦς ἐξ-ουσιασμοῦ. Τὸ 'Ελληνικὸ Πνεῦμα, οἱ ἑλληνικὲς ἰδέες, ἀξίες καὶ ἀρετὲς χάθηκαν μέσα στὸν λογοκρατικὀ ζόφο. Κι οἱ Ελληνες ἀπογοητευμένοι παραχολουθοῦν τοὺς πολιτικοὺς νὰ μιλοῦν στὴ ξύλινη λογοκρατικὴ γλῶσσα τῆς Δύσεως «περὶ ἀνέμων καὶ ὑδάτων», καταδικάζοντας ἡ μιὰ πολιτική παράταξη τὴν ἄλλη ὡς διεφθαρμένη, φαύλη, δοσίλογη καὶ ἀνεθνικὴ ἢ προδοτική. Οἱ προδοσίες ὡστόσο δια-