ΔΙΑΜΑΝΤΗΣΚΟΥΤΟΥΛΑΣ Δολοφονία καὶ ταφὴ τοῦ ̓Αλεξάνδρου Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ὋὉ Μέγας Αλέξανδρος (356-323 π.Χ.) ἀποτελεῖ χωρὶς καμμιὰν ἀμφισθήτηση τὴ μεγαλύτεθη προσωπικότητα τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Κανεὶς ἄλλος δὲν προσέλαθε περισσότερο ἄξια τὴν προσωνυμία «Μέγας», ὅσον ὁ ̓Αλέξανδρος. Ὁ Μακεδόνας στρατηλάτης ὑπῆρξε γιὸς τοῦ Φιλίππου καὶ τῆς Ολυμπιάδας, τῆς κόρης τοῦ θασιλιᾶ τῶν Μολοσσῶν τῆς Ἠπείρου Νεοπτόλεμου. Ἦτο μετρίου ἀναστήματος (περίπου 1.70 μ. ὕψος), ἀδύνατος, μὲ ἀθλητικὴ χορμοστασιά, ξανθός, μὲ γκρίζα μάτια. Κατὰ τὸν Πλούταρχο! γεννήθηκε στὰ μέσα Ἰουλίου τοῦ 356 π.Χ.. τὴν ἡμέρα τοῦ ἐμπρησμοῦ τοῦ ναοῦ τῆς) Αρτέμιδας στὴν Ἔφεσο ἀπὸ τὸν Ἡρόστρατο. Τὴ γέννηση τοῦ ̓Αλεξάνδρου ἔμαθε ὁ Φίλιππος μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Ποτίδαιας. ̓Επειδὴ ὅμως ἔλειπε ἀρκετοὺς μῆνες ἀπὸ τὴν Μακεδονία, διεδόθη ἡ ἡ κακόδουλη φή μη, ὅτι ὁ ̓Αλέξανδρος δὲν ἦτο νόμιμο τέκνο τοῦ Φιλίππου. Ἡ φήμη αὐτὴ μάλιστα ἐπέζησε ἐ ἐπὶ εἰκοσαετίαν ὁλόκληρον, ὥσπου ὁ Φίλιππος ἔδιωξε τὴν ̓Ολυμπιάδα καὶ νυμφεύθηκε τὴν κόρη (ἢ ἀνη ψιὰ) τοῦ ̓Αττάλου Κλεοπάτρα. Περὶ τῆς φήμης ὅτι ὁ Φίλιππος δὲν ἦταν ἴσως ἀληθινὸς πατέρας τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου λεπτομερεῖς -ἂν καὶ ἀθέθαιες- πληροφορίες παραδίδει ὁ Ψευδο-Καλλισθένης’. (Παρόμοια ἴσως ὑπαινίσσεται καὶ ὁ Πλούταρχος στὸ ἔργο του « ̓Αλέξανδρος»). Συγκεκριμένα ὁ Ψευδο-Καλλισθένης παραδίδει, ὅτι ὁ ἀληθινὸς πατέρας τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου ὑπῆρξε ὁ τελευταῖος Αἰγύπτιος Φαραὼώ-ἀρχιερεὺς Νεχτανεδὼ ὁ Β ́ (359-341 π.Χ.), ὁ ὁποῖος περὶ τὸ 357 π.Χ. ὀρέθηκε στὴ Μακεδονία φιλοξενούμενος τοῦ Φιλίππου. ὋΟ Νεκτανεδὼ στὸ ἱερὸ τῶν Καθείρων στὴ Σαμοθράκη ἐξαπάτησε τὴν Ὀλυμπιάδα (ποὺ ἦτο ἱέρεια ἐκεῖ) καὶ ντυμένος θεὸς Αμμων Ζεὺς τὴν ἀνάγκασε νὰ συνευρεθῆ μαζί του «κέρατα ἔχων ἐκ τοῦ μετώπου πεφυκότα» (Ψευδο-Καλλισθένους, Βίος ̓Αλεξάνδρου, 1, 11, ἔκδ. Μῆ]]ετ, Ρατῖς, 1846). Τὸν Νεκτανεδὼ σκότωσε ὁ ἴδιος ὁ ̓Αλέξανδρος -κατὰ τὸν Ψευδο- Καλλισθένη --, ἀφοῦ ἔμαθε (ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Φαραὼ) ὅτι ἦταν ὁ πατέρας του. Ἢ παράδοση αὐτὴ -ὁπωσδήποτε ἀτεχμηρίωτη ἀλλ ̓ ὄχι παντελῶς ἀδάσιμη -συνδέεται νοηματικῶς μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου στὰ 331 π.Χ. στὴν "Οαση Σίδα, στὸ Μαντεῖο τοῦ Αμμωνος Διός, μὲ σχοπὸ τὴν ἐξιλέωση ἀπὸ τὸ φόνο τοῦ Νεχτανεδὼ (ἐξ οὗ καὶ ἡ διφορούμενη ἐρώτηση τοῦ ̓Αλεξάνδρου πρὸς τοὺς ἱερεῖς τοῦ ̓Αμμώνιου, ἂν ἔχουν τιμωρηθεῖ οἱ φονεῖς τοῦ πατέρα του). Τὸ ἱερὸ τοῦ "Αμμωνος Διὸς στὴν ́Οαση Σίθα τὸ εἶχε κτίσει κατὰ τὴν παράδοση ὁ Δαναὸς ἐξ ”"Αργους, καὶ τὰ κυρίως «ἀξιοπερίεργα» τοῦ ναοῦ ἦσαν δύο, α) ἡ «Ἡλίου κρήνη» (ἡ ὁποία μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἡλίου ἀνέθλυζε χλιαρὸ νερό, ποὺ ὅσο προχωροῦσε ἡ ἡμέρα γινόταν ψυχρότερο, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ μεσημέρι ̓ ἀπὸ τὸ ἀπόγευμα καὶ πέρα τὸ νερὸ ἀρχιζε νὰ θερμαίνεται καὶ πάλι μέχρι τὰ μεσάνυχτα, ὁπότε ἄρχιζε πάλι ἡ ἀντίστροφη πορεία)" καὶ 6) τὸ ξόανο τοῦ Διὸς (τὸ ὁὁποῖο μὲ «νεύματα» χαὶ «φωνὲς» ἔδιδε χρησμούς)’, Ὃ ̓Αλέξανδρος ὁδηγή θηχε μέσα ἀπὸ τὴν ἔρη μο ἀπὸ κοράκια, ποὺ ἔστειλαν οἱ ἱερεῖς τοῦ ̓Αμμωνος καὶ ὅταν ἔφθασε στὸν ναό, συνάντησε τὸν ἡλικιωμένο ὁἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε: «Χ. αἴρε, ὦ παῖ" καὶ ταύτην παρὰ τοῦ θεοῦ ἔχε τὴν πρόσρησιν» (Διόδωρος, ΙΖ, 51). ο) Αλέξανδρος ὁἁπάντη σε: «4έχομαι, πάτερ, καὶ τὸ λοιπὸν κεκλήσομαι σός, ἀλλ ̓ εἰπέ μοι, εἴ μοι δίδως τὴν ἁπάσης γῆς ἀρχὴν» (Διόδωρος, ΙΖ, 51,2). Ὁ ὁἀρχιερέας, ἀφοῦ εἰσῆλθε μὲ τὸν ̓Αλέξανδρο στὸ ἄδυτο τοῦ ναοῦ, τοῦ εἰπε -- κατὰ τὸ Διόδωρο-- ὅτι θὰ κατακτήσει ὅλη τὴ γῆ καὶ θὰ παραμείνει ἀήττητος γιὰ πάντα. Τέλος στὴν ἐρώτηση τοῦ ̓Αλεξάνδρου περὶ τοῦ ἂν ἔχουν θανατωθεῖ ὅλοι οἱ δολοφόνοι τοῦ πατέρα του, ὁ ἀρχιερέας τοῦ ἀπάντησε θετικὰ καὶ τὸν διαδεδαίωσε ὅτι εἶναι γυιὸς τοῦ "Ἄμμωνος Διός". Παρόμοια ἱστοροῦν ὁ ̓Αρριανὸς καὶ ὁ Πλούταρχος. ́Ο τελευταῖος μάλιστα ἰσχυρίζεται, ὅτι δ ̓ Αλέξανδρος ἐπισκέφτη χε τὴν "Όαση Σίδα κατ ̓ἐντολὴν τῆς μητέρας του Ὀλυμπιάδας, στὴν ὁποία μάλιστα ἔστειλε καὶ ἀπόρρητη ἐπιστολὴ μετὰ τὸ πέρας τῆς ἐπίσκεψης στὸ ναὸ τοῦ Αμμωνος Διὸς καὶ τῆς μυστικῆς συνομιλίας ποὺ εἶχε μὲ τὸν ἀρχιερέα (Πλούταρχος, ̓Αλέξανδρος, 27).