ΕΘΝΙΚΑ Περὶ νόμου Πρέπει νὰ δεχτοῦμε τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἐφαρμογὲς τῶν συμπαντικῶν φυσικῶν νόμων, τὴν ἀντανάκλαση τοῦ ἰδεατοῦ σχήματος τοῦ νόμου στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία, στὴν ἀνθρώπινη πραγματικότητα. ”Αλλως ἀρνούμενοι τὴν ἀποδοχὴ τῆς ἀντανάκλασης αὐτῆς μέσα ἀπὸ τὸ παραμορφωτικὀ κάτοπτρο τῆς περιορισμένης ἀνθρώπινης λογικῆς, ἀλλὰ καὶ μοναδικῆς ἀλάνθαστης ὁδοῦ προσεγγίσεως τοῦ πεπερασμένου λογικοῦ κατὰ τὰ ἀνθρώπινα πρότυπα, κινδυνεύουμε νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν σφαῖρα τοῦ ἀνθρώπινου νόμου στὴν σφαῖρα τοῦ συμπαντικοῦ ἀχανοῦς καὶ ἀτέρμονος νόμου, στὴν σφαῖρα τοῦ ἀλόγου σχήματος, ὅπως αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἀνθρωποκεντρικοῦ κατόπτρου στὸ σχῆμα ἐκεῖνο ποὺ ἀντιθαίνει στὴν ἴδια μας τὴν φύση. Τὸ ἐρώτημα ποὺ τώρα προθάλλει εἶναι, κατὰ πόσο τὸ εἴδωλο μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸ ὑπαρκτὸ ἀντιχείμενο. Κατὰ πόσον ἡ ἀντανάκλαση νομιμοποιεῖται μέσα ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἄρνηση τῆς ὑπαρκτῆς ἀλλὰ μὴ ἀντιληπτῆς πραγματικότητας. Ζοῦμε λοιπὸν ἐδῶ καὶ αἰῶνες μέσα σὲ ἕνα τραγικὀ δίλημμα. "Ενα δίλημμα, ποὺ τὸ ἐκμεταλλεύτηκαν δεόντως οἱ ἀνὰ τόπον καὶ χρόνον πηγὲς ἐκπόρευσης τῆς ἐξουσίας, καὶ καλυπτόμενοι πίσω ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια τοῦ ἀχανοῦς ἔφτιαξαν τοὺς δικούς τους παραμορφωτικοὺς καθρέπτες δημιουργῶντας μιὰ δευτερογενῆ ἀντανάκλαση πάνω στὴν ἤδη ὑπάρ χουσα πρωτογενή. Παραθίασαν λοιπὸν τὸ ἀνθρωποφυσικὸ σχῆμα καὶ τὸ ἀντικατέστησαν μὲ τὸ ὑπερανθρώπινο καὶ ὑπερφυσικό, κατασκευάζοντας ἔτσι τὸν ἐνδιάμεσο σταθμὸ τῆς ὑπερενδοκόσμιας ἐξουσίας. Μιᾶς ἐξουσίας, ποὺ διατηρεῖ ἄρρηκτους τοὺς δεσμούς της μὲ τὸ συμπαντικὸ ἄπειρο ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνθρώπινο καὶ συγκεκριμένο ταυτοχρόνως. Τὸ μέγεθος τῆς οὐτοπίας τεράστιο. Οἱ ἐφαρμογέςτης ἀνάλογες τῆς ὕδρεως. Δημιουργή Ίθηκε ἔἔτσι ἕνας κόσμος, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔμαθαν νὰ φοδοῦνται τὸ ἄγνωστο, γεγονὸς Λογικό, ἀφοῦ ἡ ἀνθρώπινη ἀντίληψη ἀδυνατεῖ νὰ τὸ συλλάδῃ καὶ νὰ τὸ ἑρμηνεύσῃ, ἀφοῦ, ἂν καὶ εἶναι φυσικό, δὲν εἶναι ἀνθρώπινο, ἄρα μὴ προσεγγίσιμο ἀπὸ ἀνθρώπινες διάνοιες' ἕνας κόσμος ὅπου αὐτὴ ἡ πλαστὴ ὑπερενδοκόσμια ἐξουσία μπόρεσε νὰ ἐπιθληθῇ μέσα ἀπ’ αὐτὸ ἀκριδῶς τὸ καθεστὼς τοῦ Φόδου, μέσα ἀπὸ τὴν παραθίαση τοῦ ἀμοιόαίου σεδασμοῦ καὶ ἰσορροπίας μεταξὺ ἀνθρωπίνου καὶ συμπαντικοῦ. "Ετσι αὐτὸς ὁ ἐνδιάμεσος σταθμὸς δημιούργησε τοὺς ἐλέῳ Θεοῦ νόμους, τοὺς «θείους νόμους», ὅπως ἀρέσκονται νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν, τὴν θεία δίκη. Καὶ πλάστηκε ἔτσι ἡ ἔννοια τοῦ ἐξωγήινου θεοῦ, ἑνὸς θεοῦ ποὺ δημιούργησε τὸν κόσμο, ποὺ ἀπετέλεσε ἔκτοτε κτῆμα, μιὰ ποὺ ὁ ἴδιος εἶναι ἔξωθεν αὐτοῦ καὶ κατὰ συνέπειαν δημιούργησε καὶ τοὺς νόμους. Καὶ ἐδῶ πολὺ εὔκολα ὁρισμένοι θὰ θγάλουν τὸ συμπέρασμα: Αρα καὶ οἱ Ελληνες θεοί, καὶ αὐτοί, στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα ἀποσκοποῦσαν. Στὸν ἐξουσιασμὸ τῶν συνειδήσεων μέσω τῶν νόμων. Γρήγορο καὶ φαινομενικὰ ἁπλὸ καὶ σίγουρο τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ λογισμοῦ τους, ἂν δὲν προχωρήσουν στὴν πιὸ λεπτομερειακὴ ἀνάλυση τῶν δεδομένων. Καὶ τὰ δεδομένα ἔχουν ὡς ἑξῆς: Οἱ "Ελληνες ἔόλεπαν τοὺς θεούς τους ἁπλᾶ καὶ μόνο ἀνθρωποκεντρικὰ καὶ ποτὲ ὡς ὑπερ-φυσικὰ ὄντα. Τοὺς ἀπέδιδαν ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καὶ πάθη, καὶ καθόλου τυχαῖα τοὺς τοποθέτησαν στὴν κορφὴ τοῦ Ολύμπου, πάνω στὴν γῆ ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ σὲ σημεῖο τέτοιο, ποὺ οἱ ἄνθρωποι μὲ εὐκολία δὲν μποροῦσαν νὰ προσεγγίσουν, χωρὶς αὐτὸ ὅμως νὰ ἀποκλείει τὴν προσέγγιση. Ποτὲ ὅμως δὲν τοὺς ἀνεδίδασαν μονίμως στὰ σύννεφα, μακρυὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὰ προδλήματά του, στὸν ἐνδιάμεσο σταθμὸ