ΕΘΝΙΚΑ Περὶ νόµου Πρέπει νὰ δεχτοῦμε τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἐφαρμογὲς τῶν συ- μπαντικῶν φυσικῶν νόμων, τὴν ἀντανάκλαση τοῦ ἰδεατοῦ σχήματος τοῦ νόµου στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία, στὴν ἀνθρώπινη πραγματικότητα. ”Αλλως ἀρνούμε- νοι τὴν ἀποδοχὴ τῆς ἀντανάκλασης αὐτῆς µέσα ἀπὸ τὸ παραμορφωτικὀ κάτο- πτρο τῆς περιορισμένης ἀνθρώπινης λογικῆς, ἀλλὰ καὶ μοναδικῆς ἀλάνθαστης ὁδοῦ προσεγγίσεως τοῦ πεπερασμένου λογικοῦ κατὰ τὰ ἀνθρώπινα πρότυπα, κινδυνεύουμε νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν σφαῖρα τοῦ ἀνθρώπινου νόµου στὴν σφαῖρα τοῦ συμπαντικοῦ ἀχανοῦς καὶ ἀτέρμονος νόµου, στὴν σφαῖρα τοῦ ἀλόγου σχή- ματος, ὅπως αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἀνθρωποκεντρικοῦ κατόπτρου στὸ σχῆμα ἐκεῖνο ποὺ ἀντιθαίνει στὴν ἴδια µας τὴν φύση. Τὸ ἐρώτημα ποὺ τώρα προ- θάλλει εἶναι, κατὰ πόσο τὸ εἴδωλο μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὸ ὑπαρκτὸ ἀντι- χείµενο. Κατὰ πόσον ἡ ἀντανάκλαση νομιμοποιεῖται µέσα ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἄρνηση τῆς ὑπαρκτῆς ἀλλὰ μὴ ἀντιληπτῆς πραγματικότητας. Ζοῦμε λοιπὸν ἐδῶ καὶ αἰῶνες µέσα σὲ ἕνα τραγικὀ δίλημμα. "Ενα δίληµµα, ποὺ τὸ ἐκμεταλλεύτηκαν δεόντως οἱ ἀνὰ τόπον καὶ χρόνον πηγὲς ἐκπόρευσης τῆς ἐξου- σίας, καὶ καλυπτόμενοι πίσω ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια τοῦ ἀχανοῦς ἔφτιαξαν τοὺς δι- κούς τους παραμορφωτικοὺς καθρέπτες δημιουργῶντας μιὰ δευτερογενῆ ἀντα- νάκλαση πάνω στὴν ἤδη ὑπάρ χουσα πρωτογενή. Παραθίασαν λοιπὸν τὸ ἀνθρω- ποφυσικὸ σχῆμα καὶ τὸ ἀντικατέστησαν μὲ τὸ ὑπερανθρώπινο καὶ ὑπερφυσικό, κατασκευάζοντας ἔτσι τὸν ἐνδιάμεσο σταθμὸ τῆς ὑπερενδοκόσμιας ἐξουσίας. Μιᾶς ἐξουσίας, ποὺ διατηρεῖ ἄρρηκτους τοὺς δεσμούς της μὲ τὸ συμπαντικὸ ἄπειρο ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνθρώπινο καὶ συγκεκριµένο ταυτοχρόνως. Τὸ μέγεθος τῆς οὐτοπίας τεράστιο. Οἱ ἐφαρμογέςτης ἀνάλογες τῆς ὕδρεως. Δη- μιουργή Ίθηκε ἔ ἔτσι ἕνας κόσμος, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἔμαθαν νὰ φοδοῦνται τὸ ἄγνω- στο, γεγονὸς Λογικό, ἀφοῦ ἡ ἀνθρώπινη ἀντίληψη ἀδυνατεῖ νὰ τὸ συλλάδῃ καὶ νὰ τὸ ἑρμηνεύσῃ, ἀφοῦ, ἂν καὶ εἶναι φυσικό, δὲν εἶναι ἀνθρώπινο, ἄρα μὴ προ- σεγγίσιµο ἀπὸ ἀνθρώπινες διάνοιες' ἕνας κόσμος ὅπου αὐτὴ ἡ πλαστὴ ὑπερεν- δοκόσµια ἐξουσία μπόρεσε νὰ ἐπιθληθῇ µέσα ἀπ’ αὐτὸ ἀκριδῶς τὸ καθεστὼς τοῦ Φόδου, µέσα ἀπὸ τὴν παραθίαση τοῦ ἀμοιόαίου σεδασμοῦ καὶ ἰσορροπίας μεταξὺ ἀνθρωπίνου καὶ συμπαντικοῦ. "Ετσι αὐτὸς ὁ ἐνδιάμεσος σταθμὸς δημιούργησε τοὺς ἐλέῳ Θεοῦ νόμους, τοὺς «θείους νόμους», ὅπως ἀρέσκονται νὰ τοὺς ἀποκα- λοῦν, τὴν θεία δίκη. Καὶ πλάστηκε ἔτσι ἡ ἔννοια τοῦ ἐξωγήινου θεοῦ, ἑνὸς θεοῦ ποὺ δημιούργησε τὸν κόσμο, ποὺ ἀπετέλεσε ἔκτοτε κτῆμα, μιὰ ποὺ ὁ ἴδιος εἶναι ἔξωθεν αὐτοῦ καὶ κατὰ συνέπειαν δημιούργησε καὶ τοὺς νόμους. Καὶ ἐδῶ πολὺ εὔκολα ὁρισμένοι θὰ θγάλουν τὸ συμπέρασμα: Αρα καὶ οἱ Ελλη- νες θεοί, καὶ αὐτοί, στὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα ἀποσκοποῦσαν. Στὸν ἐξουσιασμὸ τῶν συ- νειδήσεων μέσω τῶν νόμων. Γρήγορο καὶ φαινομενικὰ ἁπλὸ καὶ σίγουρο τὸ ἀπο- τέλεσμα τοῦ λογισμοῦ τους, ἂν δὲν προχωρήσουν στὴν πιὸ λεπτομερειακὴ ἀνάλυση τῶν δεδομένων. Καὶ τὰ δεδομένα ἔχουν ὡς ἑξῆς: Οἱ "Ελληνες ἔόλεπαν τοὺς θεούς τους ἁπλᾶ καὶ μόνο ἀνθρωποκεντρικὰ καὶ ποτὲ ὡς ὑπερ-φυσικὰ ὄντα. Τοὺς ἀπέ- διδαν ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καὶ πάθη, καὶ καθόλου τυχαῖα τοὺς τοποθέτησαν στὴν κορφὴ τοῦ Ολύμπου, πάνω στὴν γῆ ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ σὲ σημεῖο τέτοιο, ποὺ οἱ ἄνθρωποι μὲ εὐκολία δὲν μποροῦσαν νὰ προσεγγίσουν, χωρὶς αὐτὸ ὅμως νὰ ἀποκλείει τὴν προσέγγιση. Ποτὲ ὅμως δὲν τοὺς ἀνεδίδασαν μονίμως στὰ σύν- νεφα, μακρυὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὰ προδλήματά του, στὸν ἐνδιάμεσο σταθμὸ