ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΙΑ ΤΟΥ «ΔΑΥΛΟΥ» ἀκολούθη σε μιὰ νέα τάξη πραγμάτων, τῆς ὁποίας σχοπὸς ἦταν ἡ καταστροφὴ τοῦ λαοὔ τῆς χερσονήσου. "Οργανο τοῦ μυστικοῦ συμόουλίου τὸ νέο ἱερατεῖο (ὅπως καὶ τὸ ἱερατεῖο τῶν μιγάδων), δὲν ἄργησε νὰ πάρει σκληρὰ μέτρα κατὰ τοῦ λαοῦ τῆς χερσονήσου. Πάντοτε θέθαια καθοδηγούμενο ἑκούσια ἢ ἐν ἀγνοίᾳ του ἀπὸ τὸ Συμθούλιο Σωτηρίας Ἰσχυρῶν Ὠργανωμένων Νόων. ὋὉ λαὸς τῆς χερσονήσου χαρακτηρίστηκε «μυσαρὸν γένος». ̓Απαγορεύτηχε καὶ αὐτὴ ἀκόμα ἡ ἀναφορά, ἡ χρήση τοῦ ὀνόματός του. Κατακρημνίστηχαν οἱ ναοὶ καὶ τὰ ἱερά του. Καταστράφηκαν τὰ καλλιτεχνήματά του. Ρίχτηκαν στὴ φωτιὰ τὰ γραπτὰ μὲ τὶς γνώσεις καὶ τὶς σκέψεις τῶν σοφῶν του, στὴν προσπάθεια νὰ ἀφανιστεῖ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὸν πολιτισμό του. Σφαγές, λεηλασίες καὶ ἀγριες θανατώσεις ἀπὸ ὄχλους (λυντσαρίσματαλ) ἦταν ἡ συνήθης τακτικὴ τῆς νέας τάξεως γιὰ αἰῶνες. Πλήθη λαοῦ ὁἀναγκάστη καν νὰ ἀσπαστοῦν τὸ δόγμα, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸν ἀφανισμό. Σοφοί, γιὰ νὰ σωθοῦν, ἐγχατέλειπαν τὴ χώρα, προσφεύγοντες ὅπου μποροῦσαν νὰ θροῦν ἀσφάλεια. Στὴν προσπάθεια νὰ σδήσει ὅ,τι εἶχε σχέση μὲ τὸν πολιτισμὸ τοῦ λαοῦ τῆς χερσονήσου μοναδικὴ ἐξαίρεση ἀπετέλεσε ἡ γλῶσσα, ἐπειδὴ τὸ δόγ μα τὴν εἶχε ἀνάγκη γιὰ τὴν διάδοσή του στὸ πλῆθος τῶν λαῶν ποὺ τὴν μιλοῦσαν. ̓Αργότερα ὅμως δύο μέλη τοῦ ἱερατείου τοῦ νέου δόγματος μὲ τὴν κατασκευὴ ἀλφαθήτου γιὰ λαοὺς ποὺ ἔστεροῦντο παντελῶς γραπτοῦ λόγου καὶ διέθεταν πτωχότατο λεξιλόγιο, ἀπέκλεισαν τὴν περίπτωση υἱοθετήσεώς της ἀπὸ τοὺς λαοὺς αὐτούς. Τὰ σκοτεινὰ χρόνια [Τὸ διήγημα ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἀνέκδοτης συλλογῆς διηγημάτων μὲ τίτλο «Ἢ ἀέναη σύγκρουση». "Αλλα διηγήματα τῆς συλλογῆς αὐτῆς ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸν «Δαυλὸ» (στὰ τεύχη 54, 79, 88, 107. 119, 130, 136, 144 καὶ 154). Ὑπάρχει μιὰ σύνδεση μεταξὺ τῶν διηγημάτων αὐτῶν, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ αὐτοτέλειά τους. Κάθε ὁμοιότητα μὲ ἱστορικὰ πρόσωπα ἢ λαοὓς εἶναι συμπτωματική!]. Τὸ ὑερατεῖο γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ εἶχε ἐξουδετερώσει τὸν κίνδυνο. Ὁ δασιλιᾶς φιλόσοφος, πληγωμένος θανάσιμα τὴν ὥρα τῆς κρίσιμης μάχης, εἶχε πάψει νὰ ἀποτελεῖ ἐμπόδιο στὸ δόγμα. Ἡ ἐντολὴ τοῦ μυστικοῦ συμόουλίου τῶν μιγάδων είχε ἔχτελεσθεῖ μὲ ἕνα ἀχόντιο ριγμένο πισώπλατα. Ὃ θάνατος τοῦ διανοούμενου θασιλιᾶ ἔχλεισε ἕνα μεγάλο χεφάλαιο τῆς ἱστορίας τῆς ἀέναης συγκρούσεως τοῦ συμθουλίου κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ λαοῦ τῆς χερσονήσου. Τὸ χεφάλαιο ποὺ εἶχε ἀρχίσει πρὶν ἀπὸ ἑπτὰ αἰῶνες μὲ τὴν ἐκστρατεία ἑνὸς ἄλλου θασιλιᾶ-στρατηλάτη. ̓Απὸ σύμπτωση ἡ μεγάλη αὐτὴ περίοδος τῆς ἱστορίας τοῦ πλανήτη, ποὺ τελείωσε μὲ ἕνα ἀκόντιο, εἶχε ἀρχίσει μὲ ἕνα δόρυ. Τὸ δόρυ, ποὺ ὁ τότε γεαρὸς θασιλιᾶς εἶχε καρφώσει συμδολικὰ στὸ ἔδαφος, μόλις πάτησε στὴν ἤπειρο ποὺ θὰ καταχτοῦσε, περνώντας τὸ θαλάσσιο στενό, ποὺ τὴν χώριζε ἀπὸ τὴν ἤπειρο, ἀπ’ τὴν ὁποία ξεκίνησε. Τότε ἕνα δόρυ καρφωμένο στὴ γῆ σήμανε τὴν ἔναρξη μιᾶς ἐκστρατείας, τὴν ὁποία ἀκολούθησε μεγάλη περίοδος διαδόσεως φωτός. Τώρα ἕνα ἀκόντιο ριγμένο πισώπλατα σήμαινε τὴ λήξη μιᾶς ἄλλης, τὴν ὁποία θὰ ἀκολουθοῦσε μαχρὰ περίοδος σκότους, ἕνας μεσαίωνας. Τὴν πλήρη ἐπικράτηση τοῦ δόγματος Ἡ ἐπιτυχία τοῦ δόγματος δὲν ἐφησύχασε τὸ μυστικὸ συμθούλιο τῶν μιγάδων. Ἐκεῖνο ἤξερε, ὅτι τὰ πράγματα δὲν ἤσαν τόσο ἁπλᾶ. "Ηξερε ὅσα δὲν μποροῦσε νὰ γνωρίζει τὸ νέο ἱἱερατεῖο, μὰ καὶ οὔτε τὸ ἱερατεῖο τῶν μιγάδων εἶχε μάθει ποτέ. Γνώριζε, ἕ ὅτι ἡ σύγκρουση τῶν δύο κόσμων εἶχε ἀρχίσει χιλιετίες πρὶν καὶ εἶχε περάσει ἀπὸ διάφορες φάσεις. ταν ὁ ἀχόμα ἔντονες οἱ ὀδυνηρὲς μνῆμες τῆς παρ ̓ὀλίγον ἀφομοιώσεως τῶν μιγάδων, ὅταν ἦλθαν σὲ ἐπαφὴ