ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΙΑ ΤΟΥ «ΔΑΥΛΟΥ» Τὰ σκοτεινὰ χρόνια [Τὸ διήγημα ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ µέ- ρος τῆς ἀνέκδοτης συλλογῆς διηγημάτων μὲ τίτλο «Ἢ ἀέναη σύγκρουση». "Αλλα διη- γήματα τῆς συλλογῆς αὐτῆς ἔχουν δημοσι- ευθεῖ στὸν «Δαυλὸ» (στὰ τεύχη 54, 79, 88, 107. 119, 130, 136, 144 καὶ 154). Ὑπάρχει μιὰ σύνδεση μεταξὺ τῶν διηγημάτων αὐτῶν, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ αὐτοτέλειά τους. Κάθε ὁμοιότητα μὲ ἱστορικὰ πρόσωπα ἢ λα- οὓς εἶναι συμπτωματική!]. Τὸ ὑερατεῖο γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ εἶχε ἐξουδετερώσει τὸν κίνδυνο. Ὁ δασιλιᾶς φι- λόσοφος, πληγωμένος θανάσιμα τὴν ὥρα τῆς κρίσιμης μάχης, εἶχε πάψει νὰ ἀποτε- λεῖ ἐμπόδιο στὸ δόγμα. Ἡ ἐντολὴ τοῦ μυ- στικοῦ συμόουλίου τῶν μιγάδων είχε ἔχτε- λεσθεῖ μὲ ἕνα ἀχόντιο ριγµένο πισώπλατα. Ὃ θάνατος τοῦ διανοούµενου θασιλιᾶ ἔχλεισε ἕνα µεγάλο χεφάλαιο τῆς ἱστορίας τῆς ἀέναης συγκρούσεως τοῦ συµθουλίου κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ λαοῦ τῆς χερσο- νήσου. Τὸ χεφάλαιο ποὺ εἶχε ἀρχίσει πρὶν ἀπὸ ἑπτὰ αἰῶνες μὲ τὴν ἐκστρατεία ἑνὸς ἄλλου θασιλιᾶ-στρατηλάτη. ᾿Απὸ σύμπτωση ἡ μεγάλη αὐτὴ περίοδος τῆς ἱστορίας τοῦ πλανήτη, ποὺ τελείωσε μὲ ἕνα ἀκόντιο, εἶχε ἀρχίσει μὲ ἕνα δόρυ. Τὸ δόρυ, ποὺ ὁ τότε γεαρὸς θασιλιᾶς εἶχε καρ- φώσει συμδολικὰ στὸ ἔδαφος, μόλις πάτη- σε στὴν ἤπειρο ποὺ θὰ καταχτοῦσε, περ- νώντας τὸ θαλάσσιο στενό, ποὺ τὴν χώρι- ζε ἀπὸ τὴν ἤπειρο, ἀπ’ τὴν ὁποία ξεκίνη- σε. Τότε ἕνα δόρυ καρφωμένο στὴ γῆ σή- μανε τὴν ἔναρξη μιᾶς ἐκστρατείας, τὴν ὁποία ἀκολούθησε μεγάλη περίοδος δια- δόσεως φωτός. Τώρα ἕνα ἀκόντιο ριγμένο πισώπλατα σήμαινε τὴ λήξη μιᾶς ἄλλης, τὴν ὁποία θὰ ἀκολουθοῦσε μαχρὰ περίο- δος σκότους, ἕνας μεσαίωνας. Τὴν πλήρη ἐπικράτηση τοῦ δόγματος ἀκολούθη σε μιὰ νέα τάξη πραγμάτων, τῆς ὁποίας σχοπὸς ἦταν ἡ καταστροφὴ τοῦ λα- οὔ τῆς χερσονήσου. "Οργανο τοῦ μυστικοῦ συμόουλίου τὸ νέο ἱερατεῖο (ὅπως καὶ τὸ ἱερατεῖο τῶν μιγάδων), δὲν ἄργησε νὰ πά- ρει σκληρὰ µέτρα κατὰ τοῦ λαοῦ τῆς χερ- σονήσου. Πάντοτε θέθαια καθοδηγούµενο ἑκούσια ἢ ἐν ἀγνοίᾳ του ἀπὸ τὸ Συμθούλιο Σωτηρίας Ἰσχυρῶν Ὠργανωμένων Νόων. ὋὉ λαὸς τῆς χερσονήσου χαρακτηρίστη- κε «μυσαρὸν γένος». ᾿Απαγορεύτηχε καὶ αὐτὴ ἀκόμα ἡ ἀναφορά, ἡ χρήση τοῦ ὀνό- ματός του. Κατακρημνίστηχαν οἱ ναοὶ καὶ τὰ ἱερά του. Καταστράφηκαν τὰ καλλιτε- χνήµατά του. Ρίχτηκαν στὴ φωτιὰ τὰ γρα- πτὰ μὲ τὶς γνώσεις καὶ τὶς σκέψεις τῶν σοφῶν του, στὴν προσπάθεια νὰ ἀφανιστεῖ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὸν πολι- τισμό του. Σφαγές, λεηλασίες καὶ ἀγριες θανατώσεις ἀπὸ ὄχλους (λυντσαρίσματαλ) ἦταν ἡ συνήθης τακτικὴ τῆς νέας τάξεως γιὰ αἰῶνες. Πλήθη λαοῦ ὁ ἀναγκάστη καν νὰ ἀσπαστοῦν τὸ δόγµα, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸν ἀφανισμό. Σοφοί, γιὰ νὰ σωθοῦν, ἐγχα- τέλειπαν τὴ χώρα, προσφεύγοντες ὅπου μποροῦσαν νὰ θροῦν ἀσφάλεια. Στὴν προσπάθεια νὰ σδήσει ὅ,τι εἶχε σχέ- ση μὲ τὸν πολιτισμὸ τοῦ λαοῦ τῆς χερσο- νήσου μοναδικὴ ἐξαίρεση ἀπετέλεσε ἡ γλῶσσα, ἐπειδὴ τὸ δόγ μα τὴν εἶχε ἀνάγκη γιὰ τὴν διάδοσή του στὸ πλῆθος τῶν λαῶν ποὺ τὴν μιλοῦσαν. ᾿Αργότερα ὅμως δύο μέ- λη τοῦ ἱερατείου τοῦ νέου δόγματος μὲ τὴν κατασκευὴ ἀλφαθήτου γιὰ λαοὺς ποὺ ἔστε- ροῦντο παντελῶς γραπτοῦ λόγου καὶ διέ- θεταν πτωχότατο λεξιλόγιο, ἀπέκλεισαν τὴν περίπτωση υἱοθετήσεώς της ἀπὸ τοὺς λαοὺς αὐτούς. Ἡ ἐπιτυχία τοῦ δόγματος δὲν ἐφησύχα- σε τὸ μυστικὸ συμθούλιο τῶν μιγάδων. Ἐκεῖνο ἤξερε, ὅτι τὰ πράγματα δὲν ἤσαν τόσο ἁπλᾶ. "Ηξερε ὅσα δὲν μποροῦσε νὰ γνωρίζει τὸ νέο ἱἱερατεῖο, μὰ καὶ οὔτε τὸ ἱε- ρατεῖο τῶν μιγάδων εἶχε μάθει ποτέ. Γνώ- ριζε, ἕ ὅτι ἡ σύγκρουση τῶν δύο κόσμων εἶχε ἀρχίσει χιλιετίες πρὶν καὶ εἶχε περάσει ἀπὸ διάφορες φάσεις. ταν ὁ ἀχόμα ἔντονες οἱ ὀδυνηρὲς μνῆμες τῆς παρ ᾿ὀλίγον ἀφομοι- ώσεως τῶν μιγάδων, ὅταν ἦλθαν σὲ ἐπαφὴ