Περὶ Ἑλληνικῆς «ὀργανώσεως» “Ὅσοι σκέπτονται καὶ ἐπιδιώκουν μιὰ ὁποιασδήποτε μορφῆς τυπικὴ «ὀργάνωση» τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ τῆς ̓ Ελληνικότητας θὰ πρέπει κάποτε νὰ καταλάδουν, ὅτι τὸ «ὅραμά» τους αὐτὸ ἀποτελεῖ ὅ,τι ἀκριδῶς πρέπει νὰ ἀποφύγουν ὡς “Ελληνες. Τὴν θέση μας αὐτὴ στηρίζομε πάνω σὲ δύο θεμελιώδεις ἱστορικὲς πραγματικότητες: Α' Θετικὴ ἱστορική πραγματικότης: Αν ὑπάρχη καὶ ἂν ἐπιδιώνη διὰ μέσου τῶν αἰώνων τὸ πραγματικὰ «' Ελληνικὸ» μέχρι στὴν σημερινὴ ἐποχή, ἐδῶ καὶ στὴν Οἰκουμένη -καὶ ὑπάρχει σήμερα παντοῦ ὡς πανίσχυρη παγκόσμια πραγματικότητα καὶ ὡς ἀναφαίρετο κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς ζωῆς τῆς ἀνθρωπότητας-, αὐτὸ διεσώθη, ἐπεδλήθη καὶ κυριαρχεῖ μὲ διάφορους τρόπους ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν: τὴν τυπικὴ ὀργάνωση οἱασδήποτε μορφῆς. Β' ̓Αρνητικὴ ἱστορικὴ πραγματικότης: Οποιαδήποτε τυπικὴ «ὀργανωτικὴ» ἔκφραση τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ τῆς ̓Ελληνικότητας μετὰ τὴν περίοδο τῆς Ρωμαιοκρατίας ἀπετέλεσε πραγματικὴ συμφορά, θανάσιμο κίνδυνο καὶ γιὰ τὸν ̓Ελληνιομὸ καὶ γιὰ τὴν ̓Ελληνικότητα. Ἢ πιὸ ἀντιπροσωπευτικὴ ἑλληνικὴ ὀργάνωση, τὸ «Ελληνικὸ Κράτος», ὑπῆρξε συνεχῶς ἀφ ̓ ὅτου συγκχροτήθηκε ἕως σήμερα πραγματικὸς τάφος τοῦ «Ελληνισμοῦ τῶν Τριῶν ̓Ηπείρων καὶ τῶν Πέντε Θαλασσῶν», Ελληνισμοῦ ποὺ ἐπιζοῦσε ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες ἀλώδητος στὶς προαιώνιες ἑστίες του, χωρὶς καμμιὰ τυπικὴ «ὀργάνωση», μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ ἀποκτήσαμε τὸ ἑλληνικὸ κρατικό μας σχῆμα, τὴν πιὸ τυπική μορφὴ ὀργανώσεως ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπάρξη. "Αν τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ μήνυμα -ποὺ εἶναι κραυγαλέο-- δὲν γίνεται ἀντιληπτὸ ἀπ' αὐτοὺς ποὺ προφανῶς δὲν διαθέτουν οὔτε στοιχειώδη αἴσθηση τῆς ἱστορίας, τότε ἂς δοῦν μὲ θάρρος τὴν σημερινὴ στάση καὶ πρακτικὴ τοῦ «Ελληνικοῦ Κράτους» ἔναντι τοῦ “Ελληνισμοῦ καὶ τοῦ ̓Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ: Η ὀργανωτικὴ αὐτὴ ἔκφοαση τοῦ ̓Ελληνισμοῦ εἶναι ὅ,τι πιὸ μισελληνικὸ ὑπάρχει σήμερα στὸν κόσμο, ὅ,τι πιὸ ἐπικίνδυνο παρουσιάσθηκε ποτὲ καὶ ἀπείλησε μὲ ἱστορικὸ θάνατο τὸν “Ελληνισμὸ καὶ τὴν Ελληνικότητα. Τὰ συμπεράσματα εἶναι δύο: ὁ Τὸ πρῶτο λέγει, ὅτι ἡ τυπικὴ ὀργάνωση ἐξ ὁρισμοῦ καὶ ἐξ ἀντικειμένου εἶναι «ἀλλουνῶν παπάδων εὐαγγέλιο» καὶ ὁπωσδήπτοε ἄκρως ἐπικίνδυνη καὶ ὀλέθρια γιὰ τὸν ̓Ελληνισμὸ καὶ τὴν ̓Ελληνικότητα. ο Τὸ δεύτερο λέγει, ὅτι μὲ ἄλλα μέσα καὶ μεθόδους ἐπιδιώνουν, ἐπιδάλλονται καὶ θριαμδεύουν τὰ δύο αὐτὰ γιγαντιαῖα ἱστορικὰ μεγέθη. Μεγέθη, ποὺ δὲν εἶναι σημερινά, ἀλλὰ διήνυσαν πολλὲς χιλιετίες -ἑπομένως ἔχουν μὲ πληθώρα ἱστορικῶν ἐκφράσεών τους αὐτοκαθορίσει καὶ παρουσιάσει μὲ ἀπόλυτὴ ἀκρίδεια τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους λειτουργοῦν καὶ ἐκφράζονται. ̓Ερευνῆστε, καὶ θὰ τοὺς ὄρῆτε. ̓Αλλὰ πρωτίστως ξεχάστε τὴν ὀργάνωση. 4.1.Λ.