Πυραμίδες τῆς λάσπης Κάποιες φυλλάδες μὲ πολλὰ φύλλα ἐδῶ καὶ καιρὸ δίνουν τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα, προκειμένου νὰ ἀποδείξουν, ὅτι ναὶ μὲν πρέπει νὰ εἴμαστε Ελληνες, ἀλλὰ ὄχι τόσο πολύ, γιατὶ τὸ πολὺ 'Ελλάδα κάνει τὸν λαὸ μ....α. Ετσι λένε. Γι’ αὐτὸ ρίχνουνε μέσα στὴν κατσαρόλα λίγους ἰνδοευρωπαίους, ποὺ φύονται σὲ μέρη ποὺ μόνο αὐτοὶ γνωρίζουν, καὶ τοὺς καλλιεργοῦν, μαζεύουν καὶ Χάμποσους σημίτες ἀπὸ τὸ παραλιακὸ χωράφι, ποὺ ξεφυτρώνουν ἐν ἀφθονίᾳ, θάζουν καὶ μία ἰδέα ἀφοικάνους (κι ̓ αὐτοὶ πρόγονοι τῶν ̓ Ελλήνων, ἰδὲ Μαύρη ̓Αθηνᾶ), ἔτσι γιὰ νὰ νοστιμήσῃ ἡ σούπα, καὶ ἕτοιμη ἡ συνταγή. Μετὰ ἀνακατεύουνε χαλὰ-καλά, γυρνᾶνε ἀπὸ δῶ, γυρνᾶνε ἀπὸ κεῖ τὸ μῖγμα, ἀλλὰ μὲ τίποτα, θρὲ παιδίμου, δὲν λέει νὰ τοὺς όγῇ ἑλληνικὴ ἡ σούπα. Τὴν μιὰ τοὺς θγαίνει Σαμπαμπινιόν, τὴν ἄλλη γλυκίδει ἀλλὰ Μαρὸν γκλασσὲ. ̓Εξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ποιὸ ὑλικὸ πέφτει πιὸ πολὺ ἀντίστοιχα στὴν συνταγή. ̓Αλλὰ παρόλο ποὺ ἑλληνική, ὅπως εἴπαμε, δὲν τοὺς ὀγαίνει ποτέ, εἰναι καὶ μερικοὶ ποὺ τὴν τρῶνε καὶ γλείφουν καὶ τὰ δάκτυλά τους. "Ετσι μερικὰ τέτοια παμφάγα ἀναλαμόάνουν τὴν ὑπεράσπιση τῶν ἀποτυχημένων μαγείρων. Γιατί, ὄλέπετε, ὄχι μόνο τρῶνε τζάμπα, ἀλλὰ ἔχουν καὶ ποσοστὰ ἀπὸ τὶς πωλήσεις τῆς σούπας. Τέτοια λοιπὸν παμφάγα, μονοκύτταρες ἀμοιθάδες, γέλαγαν καὶ εἰρωνεύοντο, ὅταν ὁ «4» πρῶτος σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο μεθοδολογικὰ καὶ μὲ πειστήρια ἀρχαιολογικά, ἱστορικά, φωτογραφικἀ καὶ ἄλλα ὑποστήριζε τὴν ὕπαρξη 'Ελληνικῶν πυραμίδων ἀρχαιοτέρων τῶν Αἰγυπτιακῶν. Γέλαγαν, ὥσπου ἕνα πρωΐ τοὺς κόπηκε ξαφνικὰ τὸ γέλιο, διαθάζοντας ὅτι καὶ ἡ ̓Ακαδημία ̓Αθηνῶν θὰ ἔκανε ἐπίσημη ἀνακοίνωση σχετικἀ μὲ τὴν ἀρχαιότη τα τῶν ̓Ελληνικῶν πυραμίδων ἔναντι τῶν Αἰγυπτιακῶν. "Ἠθελαν, ὄλέπετε, κι ̓ αὐτοὶ κάπου νὰ δικαιολογήσουν τὶς ἀκαδημαϊκὲς ξάπλες καὶ τοὺς παχυλοὺς μισθούς τους. "Αν εἶναι δυνατόν, οἱ «ἐρασιτέχνες» τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ ἀνοίγουν τὰ μάτια τῶν διανοουμένων τῆς διτρίνας. Δὲν ξέρω, ἀλλὰ φορὲς-φορὲς, παρατηρῶντας τὰ μέλη τῆς Ακαδημίας σὲ τελετὲς ἀπονομῆς ὀραδείων, ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι κυττάζω τὴν φοντανιέρα μὲ τὰ σοκολατάκια στὸ τραπεζάκι τοῦ σαλονιοῦ. "Όμως, γιατὶ πάντα θὰ ὑπάρχει αὐτὸ τὸ ὅμως, κάπου στὴν διαδρομὴ αὐτὸ τὸ «ἀρχαιότερες τῶν Αἰγυπτιακῶν», ὅπως ἀκριδῶς εἰπώθη κατὰ τὴν πρώτη ἔκθεση τῆς) Ακαδημίας, στὴν συνέχεια ἔγινε «συνομήλικες τῶν Αἰγυπτιακῶν». Καὶ μὴν ἀρχίσετε καὶ πάλι νὰ δλέπετε συνομωσίες παντοῦ. “Όταν κι ἐσεῖς ἤσασταν μικροὶ σὰν τοὺς πιτσιρικᾶδες τῆς Ακαδημίας, τοὺς ἀρχιμάγειρους καὶ τὰ παμφάγα ποὺ εἴδαμε παθαπάνω, δὲν παίξατε τὸ χαλασμένο τηλέφωνο; Πιτσιρικᾶδες εἶναι, κατὰ πῶς εἰπε καὶ ὁ Αἰγύπτιος ἱερέας στὸν Σόλωνα, κι ἔτσι τὸ ρίξανε στὸ παιχνίδι. Τώρα δέδαια κάπου καὶ τὸ πολὺ τὸ παίξιμο δὲν κάνει καλὸ οτὴν ὑγεία, γιατὶ μετὰ γίνεται συνήθεια, καὶ ὅσο μεγαλώγεις, ἄιντε νὰ τὴν ἀποδθάλης. Τοὺς διέφυγε ὅμως μιὰ σημαντικὴ λεπτομέρεια, ὅταν ἔγραφαν οἱ μονοκύτταροι αὐτοὶ ὀργανισμοὶ χαὶ θριαμθολογοῦσαν, ὅτι ἐπιτέλους οἱ Ἕλληνες χαὶ κάπου δὲν προηγήθηχαν' νὰ εἶναι ἑλληνικῆς ἰθαγένειας οἱ ἀρθρογράφοι, αὐτοί, πάσχοντες ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα τῆς «ἔμπροσθεν θέσεως», θέλοντας οἱ ἴδιοι νὰ εἶναι πάντα μπρὸς καὶ οἱ " Ελληνες πάντα ἀπὸ πίσω (ἐμεῖς δὲν θἄχαμε καμμία ἀντίρρηση, ἂν αὐτὸ δὲν ἀντέδαινε στὴν ἠθική μας διαπαιδαγώγηση καθὼς ἐπίσης καὶ στὸν φόδο τῶν ἰῶν, ποὺ κυκλοφοροῦν ἀκόμα καὶ στὸν χῶρο τοῦ τύπου). ̓Αγνοοῦσαν ὃ ὅμως μέσα ἀπ’ τὴν γενικὴ ἀσχετοσύνη καὶ ἀγραμματοσύνη τους, ὅτι ἀκόμα καὶ «συνομήλικες» νὰ εἶναι, πάλι οἱ ̓Ελληνικὲς εἶναι ἀρχαιότερες. Κι’ αὐτό, γιατὶ οἱ Αἰγυπτιακὲς πυραμίδες, ἀδυνατῶντας νὰ φτάσουν τὴν τελειότητα τῆς πιστῆς ἐφαρμογῆς τῶν ὀγχολίθων, δημιούργησαν τὶς δαθμίδες καὶ κάλυψαν τὰ κενὰ μὲ λάσπη, γιὰ νὰ ἀποκτήση ἡ κάθε πλευρὰ τὴν ἐπίπεδο ὄψη. "Αλλωστε παρατηρῶντας καὶ σήμερα κανεὶς τὶς πυραμίδες τῆς Αἰγύπτου, ἀντιλαμόάνεται τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, ἀφοῦ ἡ λάσπη στὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν πυραμίδων ἐκείνων ἔχει χαθεῖ, ἔχοντας ἀποκαλύψει ἔτσι τὶς ἀτελεῖς γνώσεις τῶν Αἰγυπτίων, ὅσον ἀφορᾶ τὶς τεχνικὲς λαξεύσεως τῆς πέτρας. ̓Απὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὅμως οἱ πυραμίδες τῶν Ελλήνων παρουσιάζουν τέλεια γνώση λαξεύσεως τῆς πέτρας, ἀπουσία λάσπης ἀκόμα καὶ ὡς συνδετικοῦ ὑλικοῦ, μὲ ἐπακόλουθο