Πυραμίδες τῆς λάσπης Κάποιες φυλλάδες μὲ πολλὰ φύλλα ἐδῶ καὶ καιρὸ δίνουν τὸν ὑπὲρ πάντων ἀγῶνα, προ- κειμένου νὰ ἀποδείξουν, ὅτι ναὶ μὲν πρέπει νὰ εἴμαστε Ελληνες, ἀλλὰ ὄχι τόσο πολύ, γιατὶ τὸ πολὺ 'Ελλάδα κάνει τὸν λαὸ µ....α. Ετσι λένε. Γι’ αὐτὸ ρίχνουνε µέσα στὴν κατσαρόλα λίγους ἰνδοευρωπαίους, ποὺ φύονται σὲ µέρη ποὺ µόνο αὐτοὶ γνωρίζουν, καὶ τοὺς καλ- λιεργοῦν, μαζεύουν καὶ Χάµποσους σηµίτες ἀπὸ τὸ παραλιακὸ χωράφι, ποὺ ξεφυτρώνουν ἐν ἀφθονίᾳ, θάζουν καὶ µία ἰδέα ἀφοικάνους (κι᾿ αὐτοὶ πρόγονοι τῶν ᾿ Ελλήνων, ἰδὲ Μαύ- ρη ᾿Αθηνᾶ), ἔτσι γιὰ νὰ νοστιµήσῃ ἡ σούπα, καὶ ἕτοιμη ἡ συνταγή. Μετὰ ἀνακατεύουνε χαλὰ-καλά, γυρνᾶνε ἀπὸ δῶ, γυρνᾶνε ἀπὸ κεῖ τὸ μῖγμα, ἀλλὰ μὲ τίποτα, θρὲ παιδίµου, δὲν λέει νὰ τοὺς όγῇ ἑλληνικὴ ἡ σούπα. Τὴν μιὰ τοὺς θγαίνει Σαμπαμπινιόν, τὴν ἄλλη γλυκί- δει ἀλλὰ Μαρὸν γκλασσὲ. ᾿Εξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ποιὸ ὑλικὸ πέφτει πιὸ πολὺ ἀντίστοιχα στὴν συνταγή. ᾿Αλλὰ παρόλο ποὺ ἑλληνική, ὅπως εἴπαμε, δὲν τοὺς ὀγαίνει ποτέ, εἰναι καὶ µερι- κοὶ ποὺ τὴν τρῶνε καὶ γλείφουν καὶ τὰ δάκτυλά τους. "Ετσι μερικὰ τέτοια παμφάγα ἀναλαμόάνουν τὴν ὑπεράσπιση τῶν ἀποτυχημένων µα- γείρων. Γιατί, ὄλέπετε, ὄχι μόνο τρῶνε τζάµπα, ἀλλὰ ἔχουν καὶ ποσοστὰ ἀπὸ τὶς πωλήσεις τῆς σούπας. Τέτοια λοιπὸν παμφάγα, μονοκύτταρες ἀμοιθάδες, γέλαγαν καὶ εἰρωνεύοντο, ὅταν ὁ «4» πρῶτος σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο μεθοδολογικὰ καὶ μὲ πειστήρια ἀρχαιολογικά, ἱστορικά, φωτογραφικἀ καὶ ἄλλα ὑποστήριζε τὴν ὕπαρξη 'Ελληνικῶν πυραμίδων ἀρχαι- οτέρων τῶν Αἰγυπτιακῶν. Γέλαγαν, ὥσπου ἕνα πρωΐ τοὺς κόπηκε ξαφνικὰ τὸ γέλιο, δια- θάζοντας ὅτι καὶ ἡ ᾿Ακαδημία ᾿Αθηνῶν θὰ ἔκανε ἐπίσημη ἀνακοίνωση σχετικἀ μὲ τὴν ἀρχαιότη τα τῶν ᾿Ελληνικῶν πυραμίδων ἔναντι τῶν Αἰγυπτιακῶν. "Ἠθελαν, ὄλέπετε, κι᾽ αὐτοὶ κάπου νὰ δικαιολογήσουν τὶς ἀκαδημαϊκὲς ξάπλες καὶ τοὺς παχυλοὺς μισθούς τους. "Αν εἶναι δυνατόν, οἱ «ἐρασιτέχνες» τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ ἀνοίγουν τὰ μάτια τῶν διανοουμέ- νων τῆς διτρίνας. Δὲν ξέρω, ἀλλὰ φορὲς-φορὲς, παρατηρῶντας τὰ μέλη τῆς Ακαδημίας σὲ τελετὲς ἀπονομῆς ὀραδείων, ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι κυττάζω τὴν φοντανιέρα μὲ τὰ σοκολα- τάκια στὸ τραπεζάκι τοῦ σαλονιοῦ. "Όμως, γιατὶ πάντα θὰ ὑπάρχει αὐτὸ τὸ ὅμως, κάπου στὴν διαδρομὴ αὐτὸ τὸ «ἀρχαιότερες τῶν Αἰγυπτιακῶν», ὅπως ἀκριδῶς εἰπώθη κατὰ τὴν πρώτη ἔκθεση τῆς) Ακαδημίας, στὴν συνέχεια ἔγινε «συνομήλικες τῶν Αἰγυπτιακῶν». Καὶ μὴν ἀρχίσετε καὶ πάλι νὰ δλέπετε συνοµωσίες παντοῦ. “Όταν κι ἐσεῖς ἤσασταν μικροὶ σὰν τοὺς πιτσιρικᾶδες τῆς Ακαδημίας, τοὺς ἀρχιμάγειρους καὶ τὰ παμφάγα ποὺ εἴδαμε πα- θαπάνω, δὲν παίξατε τὸ χαλασμένο τηλέφωνο; Πιτσιρικᾶδες εἶναι, κατὰ πῶς εἰπε καὶ ὁ Αἰγύπτιος ἱερέας στὸν Σόλωνα, κι ἔτσι τὸ ρίξανε στὸ παιχνίδι. Τώρα δέδαια κάπου καὶ τὸ πολὺ τὸ παίξιμο δὲν κάνει καλὸ οτὴν ὑγεία, γιατὶ μετὰ γίνεται συνήθεια, καὶ ὅσο μεγαλώ- γεις, ἄιντε νὰ τὴν ἀποδθάλης. Τοὺς διέφυγε ὅμως μιὰ σημαντικὴ λεπτομέρεια, ὅταν ἔγραφαν οἱ μονοκύτταροι αὐτοὶ ὀργανισμοὶ χαὶ θριαμθολογοῦσαν, ὅτι ἐπιτέλους οἱ Ἕλληνες χαὶ κάπου δὲν προηγήθη- χαν' νὰ εἶναι ἑλληνικῆς ἰθαγένειας οἱ ἀρθρογράφοι, αὐτοί, πάσχοντες ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα τῆς «ἔμπροσθεν θέσεως», θέλοντας οἱ ἴδιοι νὰ εἶναι πάντα μπρὸς καὶ οἱ " Ελληνες πάντα ἀπὸ πίσω (ἐμεῖς δὲν θἄχαμε καμμία ἀντίρρηση, ἂν αὐτὸ δὲν ἀντέδαινε στὴν ἠθική µας διαπαι- δαγώγηση καθὼς ἐπίσης καὶ στὸν φόδο τῶν ἰῶν, ποὺ κυκλοφοροῦν ἀκόμα καὶ στὸν χῶρο τοῦ τύπου). ᾿Αγνοοῦσαν ὃ ὅμως µέσα ἀπ’ τὴν γενικὴ ἀσχετοσύνη καὶ ἀγραμματοσύνη τους, ὅτι ἀκόμα καὶ «συνομήλικες» νὰ εἶναι, πάλι οἱ ᾿Ελληνικὲς εἶναι ἀρχαιότερες. Κι’ αὐτό, γιατὶ οἱ Αἰγυπτιακὲς πυραμίδες, ἀδυνατῶντας νὰ φτάσουν τὴν τελειότητα τῆς πιστῆς ἐφαρ- μογῆς τῶν ὀγχολίθων, δημιούργησαν τὶς δαθμίδες καὶ κάλυψαν τὰ κενὰ μὲ λάσπη, γιὰ νὰ ἀποκτήση ἡ κάθε πλευρὰ τὴν ἐπίπεδο ὄψη. "Αλλωστε παρατηρῶντας καὶ σήµερα κανεὶς τὶς πυραμίδες τῆς Αἰγύπτου, ἀντιλαμόάνεται τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, ἀφοῦ ἡ λάσπη στὸ µε- γαλύτερο µέρος τῶν πυραμίδων ἐκείνων ἔχει χαθεῖ, ἔχοντας ἀποκαλύψει ἔτσι τὶς ἀτελεῖς γνώσεις τῶν Αἰγυπτίων, ὅσον ἀφορᾶ τὶς τεχνικὲς λαξεύσεως τῆς πέτρας. ᾿Απὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὅμως οἱ πυραμίδες τῶν Ελλήνων παρουσιάζουν τέλεια γνώση λα- ξεύσεως τῆς πέτρας, ἀπουσία λάσπης ἀκόμα καὶ ὡς συνδετικοῦ ὑλικοῦ, μὲ ἐπακόλουθο