ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ “Ιερατεῖα καὶ πιστοὶ Κ οιτίδα τῶν ἐδ- ουσιαστικῶν ἱερατείων. ὑπῆρξε ἡ Αἴγυπτος καὶ οἱ λοιπὲς ἀνατολικὲς χῶρες, αὐτὲς ποὺ προδάλλονται σήμερα ὡς «χῶρες τῶν μεγάλων πολιτισμῶν». Οἱ ἐξουσιαστές, ὡς γνωστόν, δὲν παράγουν γνώση, ἀλλὰ παραχαράσσουν τὶς γνώσεις καὶ ἐξαπατοῦν τὸ λαό, τὸν ὁποῖο χρατοῦν στὸ σκότος τῆς ἀμάθειας καὶ τῆς πλάνης. «Ὁ λαὸς φιλεῖ τὸ ἐξαπατᾶσθαι: τούτου ἕνεκεν ἀνάγκη τὸ πλανᾶν αὐτόν. Οἱ ἀρχαῖοι ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου οὕτως ἔπραττον ἀείποτε...», μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἐπίσκοπος Συνέσιος" καὶ ὁ Γρηγόριος Ναξιανζη νὸς συμπληρώνει: «Δι ̓ ὕθλων δέον νὰ ἐπιδαλλώμεθα εἰς τὸν λαόν: ὅσον ὀλιγώτερον ἐννοεῖ οὗτος, τόσῳ μᾶλλον θαυμάζει». Οἱ ἐξ-ουσιαστὲς μετὰ ἀπὸ χιλιάδων χρόνων προπαρασκευὲς ἐπέτυχαν νὰ ἐγκαταστήσουν σ ̓ ὅλες τὶς χῶρες τὰ ἱερατεῖα τους, διὰ τῶν ὁποίων κυδερνοῦν τοὺς λαοὺς καὶ ἐλέγχουν ὅλους το ὺς τομεῖς τοῦ δημόσιου καὶ ἰδιωτικοῦ τους 6ίου. Χιλιάδες ἐἐπιστήμονες πολιτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἓ ἐπιστήμονες μὲ φανταχτεροὺς τίτλους ἑ ἐπιστημοσύνης καὶ πολυμάθειας, διεσπαρμένοι σ ̓ ὅλο τὸν κόσμο, ἐλέγχουν τὶς κυδερνήσεις, τὰ ἀνώτατα καὶ ἀνώτερα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα, τὶς κρατικὲς ὑπηρεσίες καὶ προπαντὸς τὰ Μ.Μ. Ε., ἀπ ̓ ὅπου δομδαρδίζουν τοὺς λαοὺς μὲ τὶς «ἀλήθειες» τους, μὲ τὰ λογοκρατικὰ δόγματά τους. Γύρω ἀπ’ τὰ ἱερατεῖα αὐτὰ συσπειρώνονται πάντοτε πλήθη πιστῶν, ἀπ ̓ αὐτοὺς πού ̓ναι προετοιμασμένοι γιὰ κάτι τέτοιο, εἴτε διότι αἰσθάνονται ἀνάξιοι τοῦ παντὸς εἴτε διότι δολεύονται εἴτε διότι πιστεύουν ὅτι ἡ ἐξ-ουσία ἀποτελεῖ τὸ «οὐκ ἄνευ». ̓Ακαρπιάδες κι ἀποτυχημένοι, δειλιασμένες ψυχὲς καὶ ἡ ττη μένοι, ἀκαλλιέργη τοι καὶ ἡμιμαθεῖς, ὅπως καὶ πονηροὶ καὶ σαλτιμπάγκοι, φαντασμένοι καὶ ἀλαζόνες, «Προκροῦστες» καὶ «Σκίρωνες» σπεύδουν νὰ καλυφθοῦν ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ ἱερατείου, νὰ στοιχηθοῦν πίσω ἀπ ̓ τὶς ἐξ- -ουσιαστικὲς φάλαγγες. Τοώγοντας χωρὶς νὰ σκάπτουν ἢ σκάπτοντας ἔστω ἄσκοπα, αἰσθάνονται ὑποχρεωμένοι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ ὑμνολογοῦν τὴν ἐξ-ουσία καὶ τὶς αὐθεντίες τοῦ ἱερατείου, νὰ ἐπιδεικνύουν πίστη καὶ νομιμοφροσύνη ἀναπαράγοντας καὶ προπαγανδίξοντας τὰ λογοκρατικὰ δόγματα, καὶ νὰ ἀστυνομεύουν τοὺς συνανθρώπους τους, ἐκείνους ποὺ παρουσιάζουν Φιλέρευνες ἢἢ ἀντιπολιτευτικὲς τάσεις, ἀποφασισμένοι νὰ τοὺς ἐπαναφέρουν «στὸν ἴσιο δρόμο» εἴτε μὲ τὴ μέθοδο τῆς πειθοῦς καὶ τῆς ἐξαγορᾶς εἴτε μὲ τὸ δόλο καὶ τὴ δία. Οἱ τύραννοι, εἴπαμε, δὲν παράγουν γνώση, ἀλλὰ ἐνδιαφέρονται νὰ ὑποτάξουν τὴν ἀλήθεια στοὺς ἐξ-ουσιαστικούς τους σκοπούς. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸ δημιουργοῦν «σχολές», «ρεύματα» καὶ «τάσεις», σύμφωνα πρὸς τὶς ὁποῖες ὀφείλουν νὰ προσαρμόζωνται «οἱ πιστοὶ», διαφορετικὰ ἐχπίπτουν, διαγράφονται ἀπ’ τοὺς καταλόγους καὶ κηρύττονται ὑπὸ διωγμόν. “Ἢ «προκοπὴ » τῶν πιστῶν αὐτῶν, εἴτε λέγονται ἀρχαιολόγοι εἴτε λέγονται ἀστροφυσικοὶ εἴτε λέγονται δημοσιογράφοι, ἐξαρτᾶται ἀπ ̓ τὴν νομιμοφροσύνη τους ἔναντι τῶν ἐξ-ουσιαστικῶν δογμάτων, ἔναντι τῶν ἐπιστημονικῶν θεωριῶν ποὺ τὰ ἱερατεῖα ἐξεπόνησαν. 4ὲν εἶναι περίεργο λοιπόν, ὅτι ἑκατοντάδες «εἰδήμονες» καὶ «σοφοί», ἑκατοντάδες πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι, γλωσσολόγοι, ἀρχαιολόγοι, φιλόλογοι, ἱστορικοί, ἐπιγραφολόγοι, σύμδουλοι καὶ παράγοντες τῆς παιδείας ἀναμασοῦν σὰν μηρυκαστιχὰ τὶς περὶ « ̓Ινδοευρωπαίων», περὶ «Μαύρης Αθηνᾶς», περὶ «Φοινικικῶν γραμμάτων» καὶ « ̓Αραδικῶν ἀριθμῶν» θεωρίες, χωρὶς νὰ κοκκινίζουν, ἀφοῦ μηρυκάζοντας ζοῦν καὶ προκόδουν. δὲν εἶναι καθόλου περίεργο λοιπόν, ὅτι ἐκδίδονται χιλιάδες διδλία κατ ἔτος, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι παρὰ ἀνατυπώσεις προγενεστέρων μὲ ἐλάχιστες διαφορὲς καὶ πλεῖστες