ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ “Ιερατεῖα καὶ πιστοὶ Κ οιτίδα τῶν ἐδ- ουσιαστικῶν ἱερατείων. ὑπῆρξε ἡ Αἴγυπτος καὶ οἱ λοιπὲς ἀνατολικὲς χῶρες, αὐτὲς ποὺ προδάλλονται σήμερα ὡς «χῶρες τῶν μεγάλων πολιτισμῶν». Οἱ ἐξου- σιαστές, ὡς γνωστόν, δὲν παράγουν γνώση, ἀλλὰ παραχαράσσουν τὶς γνώσεις καὶ ἐξα- πατοῦν τὸ λαό, τὸν ὁποῖο χρατοῦν στὸ σκότος τῆς ἀμάθειας καὶ τῆς πλάνης. «Ὁ λαὸς φιλεῖ τὸ ἐξαπατᾶσθαι: τούτου ἕνεκεν ἀνάγκη τὸ πλανᾶν αὐτόν. Οἱ ἀρχαῖοι ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου οὕτως ἔπραττον ἀείποτε...», μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἐπίσκοπος Συνέσιος" καὶ ὁ Γρηγόριος Ναξιανζη νὸς συμπληρώνει: «Δι᾽ ὕθλων δέον νὰ ἐπιδαλλώμεθα εἰς τὸν λα- όν: ὅσον ὀλιγώτερον ἐννοεῖ οὗτος, τόσῳ μᾶλλον θαυμάζει». Οἱ ἐξ-ουσιαστὲς μετὰ ἀπὸ χιλιάδων χρόνων προπαρασκευὲς ἐπέτυχαν νὰ ἐγκατα- στήσουν σ᾽ ὅλες τὶς χῶρες τὰ ἱερατεῖα τους, διὰ τῶν ὁποίων κυδερνοῦν τοὺς λαοὺς καὶ ἐλέγχουν ὅλους το ὺς τομεῖς τοῦ δημόσιου καὶ ἰδιωτικοῦ τους 6ίου. Χιλιάδες ἐ ἐπιστή- µονες πολιτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἓ ἐπιστήμονες μὲ φανταχτεροὺς τίτλους ἑ ἐπιστημοσύνης καὶ πολυµάθειας, διεσπαρμένοι σ᾽ ὅλο τὸν κόσµο, ἐλέγχουν τὶς κυδερνήσεις, τὰ ἀνώτατα καὶ ἀνώτερα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα, τὶς κρατικὲς ὑπηρεσίες καὶ προπαντὸς τὰ Μ.Μ. Ε., ἀπ᾽ ὅπου δομδαρδίζουν τοὺς λαοὺς μὲ τὶς «ἀλήθειες» τους, μὲ τὰ λογοκρατικὰ δόγματά τους. Γύρω ἀπ’ τὰ ἱερατεῖα αὐτὰ συσπειρώνονται πάντοτε πλήθη πιστῶν, ἀπ᾿ αὐτοὺς πού᾽ναι προετοιμασμένοι γιὰ κάτι τέτοιο, εἴτε διότι αἰσθάνονται ἀνάξιοι τοῦ παντὸς εἴτε διότι δολεύονται εἴτε διότι πιστεύουν ὅτι ἡ ἐξ-ουσία ἀποτελεῖ τὸ «οὐκ ἄνευ». ᾿Ακαρπιάδες κι ἀποτυχημένοι, δειλιασμένες ψυχὲς καὶ ἡ ττη μένοι, ἀκαλλιέργη τοι καὶ ἡμιμαθεῖς, ὅπως καὶ πονηροὶ καὶ σαλτιμπάγκοι, φαντασμένοι καὶ ἀλαζόνες, «Προ- κροῦστες» καὶ «Σκίρωνες» σπεύδουν νὰ καλυφθοῦν ὑπὸ τὴν σκέπην τοῦ ἱερατείου, νὰ στοιχηθοῦν πίσω ἀπ᾽ τὶς ἐξ- -ουσιαστικὲς φάλαγγες. Τοώγοντας χωρὶς νὰ σκάπτουν ἢ σκάπτοντας ἔστω ἄσκοπα, αἰσθάνονται ὑποχρεω- μένοι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ ὑμνολογοῦν τὴν ἐξ-ουσία καὶ τὶς αὐθεντίες τοῦ ἱερατείου, νὰ ἐπιδεικνύουν πίστη καὶ νομιμοφροσύνη ἀναπαράγοντας καὶ προπαγανδίξοντας τὰ λογοκρατικὰ δόγματα, καὶ νὰ ἀστυνομεύουν τοὺς συνανθρώπους τους, ἐκείνους ποὺ παρουσιάζουν Φιλέρευνες ἢ ἢ ἀντιπολιτευτικὲς τάσεις, ἀποφασισμένοι νὰ τοὺς ἐπα- ναφέρουν «στὸν ἴσιο δρόμο» εἴτε μὲ τὴ μέθοδο τῆς πειθοῦς καὶ τῆς ἐξαγορᾶς εἴτε μὲ τὸ δόλο καὶ τὴ δία. Οἱ τύραννοι, εἴπαμε, δὲν παράγουν γνώση, ἀλλὰ ἐνδιαφέρονται νὰ ὑποτάξουν τὴν ἀλήθεια στοὺς ἐξ-ουσιαστικούς τους σκοπούς. Πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸ δημιουργοῦν «σχολές», «ρεύματα» καὶ «τάσεις», σύμφωνα πρὸς τὶς ὁποῖες ὀφείλουν νὰ προσαρμό- ζωνται «οἱ πιστοὶ», διαφορετικὰ ἐχπίπτουν, διαγράφονται ἀπ’ τοὺς καταλόγους καὶ κηρύττονται ὑπὸ διωγμόν. “Ἢ «προκοπὴ » τῶν πιστῶν αὐτῶν, εἴτε λέγονται ἀρχαιολό- γοι εἴτε λέγονται ἀστροφυσικοὶ εἴτε λέγονται δημοσιογράφοι, ἐξαρτᾶται ἀπ᾽ τὴν νο- μιμοφροσύνη τους ἔναντι τῶν ἐξ-ουσιαστικῶν δογμάτων, ἔναντι τῶν ἐπιστημονικῶν θεωριῶν ποὺ τὰ ἱερατεῖα ἐξεπόνησαν. 4ὲν εἶναι περίεργο λοιπόν, ὅτι ἑκατοντάδες «εἰδήμονες» καὶ «σοφοί», ἑκατοντάδες πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι, γλωσσολόγοι, ἀρχαιολόγοι, φιλόλογοι, ἱστορικοί, ἐπι- γραφολόγοι, σύμδουλοι καὶ παράγοντες τῆς παιδείας ἀναμασοῦν σὰν μηρυκαστιχὰ τὶς περὶ «᾿Ινδοευρωπαίων», περὶ «Μαύρης Αθηνᾶς», περὶ «Φοινικικῶν γραμμάτων» καὶ «᾿Αραδικῶν ἀριθμῶν» θεωρίες, χωρὶς νὰ κοκκινίζουν, ἀφοῦ µηρυκάζοντας ζοῦν καὶ προκόδουν. δὲν εἶναι καθόλου περίεργο λοιπόν, ὅτι ἐκδίδονται χιλιάδες διδλία κατ ἔτος, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι παρὰ ἀνατυπώσεις προγενεστέρων μὲ ἐλάχιστες διαφορὲς καὶ πλεῖστες