Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ ι. Ιησοῦς τοῦ Ναυῆ (11) ο προπάτοράς «μας» τελικὰ ἄρχισε νὰ γίνεται μέγας στρατη λάτης. Ετσι εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα. Μ ̓ ὅποιον δάσκαλο θὰ κάτσῃς, τέτοια γράμματα θὰ μάθῃς. Κι ̓ ἅμα ἔχῃς δάσκαλο τὸν Γιαχδέ, καταλαδαίνετε. ἤΕτσι λοιπὸν κι ἐνῶ τὰ μαθήματα στρατηγικῆς, στὴν γιαχδέδικη γλῶσσα ἐ ἔτσι λένε τὶς σφαγές, συνεχίξονταν, ἔρχεται ἡ νέα διαταγὴ πρὸς τὸν ἅγιο προπάτορά μας: « Καὶ εἰπε Κύριος πρὸς τὸν ̓]ησοῦν, μὴ φοδηθῇς, μηδὲ δειλιάσῃς" καὶ θέλεις κάμει εἰς τὴν Γάι, καὶ εἰς τὸν θασιλέα αὐτῆς καθὼς ἐ ἔκαμες εἰς τὴν ̓Ιεριχώ, καὶ εἰς τὸν θασιλέα αὐτῆς' μόνον τὰ λάΦυρα αὐτῆς, καὶ τὰ κτήνη αὐτῆς θέλετε λαφυραγωγήσει εἰς ἑαυτούς» (« ̓Ιησοῦς τοῦ Ναυῆ», η ́ 1,2). Ὄχι τίποτα καινούργιο δηλαδή. Ἢ παλιὰ ἀλάνθαστη συνταγή. Σφάχτε, θουτῆξτε, τελειώσατε. Μαξεύει λοιπὸν ὁ προπάτορας τὸ στράτευμα καὶ μεταφέρει τὰ λόγια τοῦ Γιαχδέ: «καὶ ἀφοῦ κυριεύσητε τὴν πόλιν, θέλετε καύσει τὴν πόλιν ἐν πυρί. Κατὰ τὴν προσταγὴν τοῦ Κυρίου θέλετε κάμει» («1.Ν.», ἢ 8). Καὶ δὲν ἔσφαξε πολλοὺς ὁ ̓Ιησοῦς: «καὶ πάντες οἱ πεσόντες ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες, ἦσαν δώδεκα χιλιάδες, πάντες οἱ ἄνθρωποι τῆς Γάι» («1Ν.», η ́ 25). Μάλιστα, δώδεκα χιλιάδες ἔσφαξε μόνο. Καὶ αὐτὴ τὴν φορά, καὶ πρέπει νὰ τὸ τονίσουμε, γιατὶ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, τὰ εἰδωλολατρικὰ ὁόδια, μοσχάρια καὶ καμῆλες τὰ ἄφησε νὰ ζήσουν. Τόσο φιλεύσπλαχνος ἦταν ὁ προπάτο: ρας: «Μόνον τὰ κτήνη, καὶ τὰ λάφυρα τῆς πόλεως ἐκείνης ἐλαφυραγώγησεν ὁ ̓Ισραὴλ εἰς ἑαυτόν, κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου» («1.Ν.», η ́27). Φαίνεται, εἶχε ἀρχίσει νὰ καταλαθαίνει τοὺς στενοὺς συγγενικοὺς δεσμούς, ποὺ ἕνωναν ὅλα τὰ ἄλλα ζωντανὰ τῆς περιοχῆς πλὴν τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸ σόι του καὶ φρόντιζε νὰ ἀποκτήση τὴν συμπάθειά τους. Κι’ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνθρωπο, τὸν προστάτη τῶν ζώων, αὐτὸν ποὺ ἐφήρμοσε πρὸ Χριστοῦ χοιστιανικὰ μηνύματα, τὸ «ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν», ὁρισμένοι κακοήθεις ἀκόμα καὶ σήμερα τὸν κατακρίνουν καὶ ζητοῦν νὰ ἀπορριφθῇ ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς ἑλληνικῆς θρησκείας τὸ ἱερὸ διδλίο, ποὺ καταγράφει τὶς ἱστορικὲς καὶ ταυτόχρονα παιδαγωγικὲς καὶ ἠθιχοπλαστιχές του πράξεις. Αὐτόν, ποὺ πρῶτος ἀντελήφθη τὸ δημογραφικὸ πρόὄλημα τῆς ἑδραϊκῆς ὑπαίθρου καὶ ἀνέλαδε ρόλο ὑπουργοῦ χωροταξίας καὶ πεοιθάλλοντος στὴν κυδέρνηση Γιαχδέ. Ετσι «καὶ κατέκαυσεν ὁ ̓[ησοῦς τὴν Γάι, καὶ κατέστησεν αὐτὴν σωρὸν παντοτεινὸν ἀοίκητον ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης» («1.Ν.», η ́ 28). “Στὴν συνέχεια οἰκοδομεῖ θυσιαστήριο στὸ ὅρος ̓Επάλ, ὅπου «καὶ ἔγραψεν ἐκεῖ ἐπὶ τοὺς λίθους τὸ ἀντίγραφον τοῦ νόμου τοῦ Μωυσέως, τὸν ὁποῖον εἶχε γράψει ἐνώπιον τῶν υἱῶν ̓Ισραὴλ» («1.Ν.», ἢ .32). Ναύ ἔγραψε καὶ τὸ «οὐ φονεύσεις». ̓Αμὰν πιά, τόσες φορὲς τὸ ἔχουμε πεῖ, αὐτὰ εἶναι δαθιὰ νοήματα. «Πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα». Ὅταν λέει «οὐ φονεύσεις», ἐννοεῖ τοὺς συμπατριῶτες του, ὅλα τὰ ἄλλα, φονεύσεις. Μπορεῖς ὅμως ἐναλλακτικὰ νὰ τοὺς κάνεις καὶ δούλους, ὅπως στὴν περίπτωση μὲ τοὺς Εὐαίους, ποὺ τρυμοκρατημένοι, ὅταν ἔμαθαν ὅτι πλησίαξε ὁ προπάτορας, πῆγαν νὰ τοῦ ζη τήσουν νὰ συνάψουν συνθήκη εἰρήνης. Τὸ ἔγκλημά τους: Βοέθηκαν στὸν δρόμο τοῦ προπάτορα. Διαφυγή; Καμμιά: Ἢ παλουκωμένοι ἢ ἢ δοῦλοι. Καὶ τὸ δεύτερο, μὲ ψέμμα ποὺ ἀναγκάστηκαν νὰ ποῦν, ὅτι ἔρχονται δηλαδὴ ἀπὸ μακριὰ καὶ δὲν ταν ντόπιοι. “Ὅταν ὅμως τὸ κατάλαδε ὁ προπάτορας ὅτι τὸν κορόιδεψαν, ἦταν ἀργά, γιατὶ εἶχε ἢ δη ὁρκιστεῖ στὸν Γιαχ6έ. ́Ετσι τὴν γλύτωσαν χι ἔγιναν δοῦλοι. «Καὶ ἔκαμεν οὕτως εἰς αὐτούς, καὶ ἠλευθέρωσεν αὐτοὺς ἐκ τῆς χειρὸς τῶν υἱῶν ̓Ισραήλ, καὶ δὲν ἐφόνευσαν αὐτούς. Καὶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἔκαμεν αὐτοὺς ὁ ̓Ιησοῦς ξυλοκόπους καὶ ὑδροφόρους μέχρι τοῦδε, εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν τόπον ὅντινα ἐκλέξῃ » («1.Ν.», θ ́ 26 ,27). Πάλι καλὰ τὴν δόλεψαν αὐτοί. Γιατὶ ἅμα πιάσουμε τοὺς ἄλλους..." Ἔχουμε στὴν συνέχεια τὴν σφαγὴ τῶν δασιλέων τῆς “Ιερουσαλήμ, τῆς Χεδρῶνος, τῆς ̓Ιαρμούθ, τῆς Λαχεὶς καὶ τῆς Εγλών, τοὺς ὁποίους, ἀφοῦ τοὺς ἔκλεισε σὲ μιὰ σπηλιὰ ὁ προπάτορας, «καὶ