9570 ΔΑΥΛΟΣ/161, Μάϊος 1995 . Συμπεράσματα ἀπὸ μιὰ ξενάγηση στὸ Λοῦόρο Κύριε διευθυντά, Συγχαρητήρια γιὰ τὸ ἔγχριτο περιοδικό σας. ̓ ̓Αφορμὴ γιὰ νὰ γράψω στὸν ἀγωνιστικὸ «Δαυλὸ» ἔλαθα ἀπὸ τὰ ὅσα ἐγράφησαν ἐσχάτως στὸν τύπο: Τὴν πρόταση τῆς γαλλικῆς προεδρίας γιὰ περιορισμὸ τῶν γλωσσῶν ἐ ἐργασίας τῆς Κοινότητας. Λέγεται, ὅτι τὸ Παρίσι εἶναι ἡ «πόλη τοῦ φωτός». Ὅμως εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἀπὸ μία «φωτισμένη πόλη» νὰ τεκταίνονται πονηρὰ σὲ 6άρος -κυρίως- τῆς Ἑλλάδος, ποὺ εἶναι καὶ ὁμολογεῖται καὶ ἀπὸ ἐπιφανεῖς ξένους ἡ Μητρόπολη τοῦ φωτός; Είχα τὴν εὐκαιρία τὸ καλοκαίρι τοῦ 1994 νὰ ἐπισκεφθῶ τὸ Παρίσι. Ἐντύπωση μοῦ προκάλεσε ἡ δόμηση τῆς πόλεως μὲ τὰ ̓ἐπιθλητικὰ τίριά της, τὰ ὁποῖα, ἐκτιμῶ, ὅτι εἶναι μίμηση καὶ ἀντιγραφὴ ἀπὸ θεματολογία ἕως διακόσμηση -κατὰ τὸ δυνατὸν- τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κάλλους καὶ μεγαλείου. Αὐτὸ ποὺ παρετήρησα στὰ κτίρια καὶ ποὺ τὸ ἐπιδεδαίωσε καὶ ὁ Γάλλος ξεναγὸς εἶναι, ὅτι ἔχουν γίνει, ὅπως καὶ τὰ ἀγάλματά τους, ἀπὸ συνθετικἠ ὕλη, κυρίως ἀπὸ ἄμμο καὶ νερό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουν ὑποστεῖ σοθαρὴ ἀλλοίωση ὅλα τὰ ἀγάλματα ποὺ ἐχτίθενται στὶς καιρικὲς συνθῆχες, σὲ χρονικὸ διάστημα μόλις τριαχοσίων ἐτῶν περίπου. Ἐν ἀντιθέσει μὲ τὰ ἑλληνικά, ποὺ παραμένουν ἀναλλοίωτα καὶ ἀγέρωχα στὸ διάθα χιλιάδων χρόνων. Μιὰ ζωντανὴ μαρτυρία ὑπεροχῆς ἀκόμη καὶ στὰ ἄψυχα. Στὸ Μουσεῖο τοῦ Λούθρου τὰ περισσότερα ἐκθέματα εἶναι ἑλληνικὰ καὶ ἔχουν χλαπεῖ (6λάπε Κυριάκου Σιμόπουλου, «Ἢ λεηλασία καὶ καταστροφἠ τῶν ἑλληνικῶν ἀρχαιοτήτων») κατὰ καιροὺς ἀπὸ τοὺς Γάλλους. Αλήθεια, δὲν ντρέπονται γιὰ τὶς χλοπὲς ποὺ διέπραξαν; Ἢ ξεναγὸς τοῦ Μουσείου -γιὰ λόγους σκοπιμότητος προφανῶς- τὸν πίνακα καταστροφῆς τῆς Χίου, τοῦ Ντελακρουά, ποὺ κοσμεῖ μία αἴθουσα τοῦ Μουσείου μαζὶ μὲ προσωπογραφίες τοῦ Ναπολέοντα, τῆς Τζοκόντας κ.ἄ., μᾶς τὸν παρουσίασε ὅτι ἀπεικονίζει ἀνθρώπινα συντρίμμια ἑνὸς ναυαγίου. Καὶ ἐνῶ ἐξητήθη ἀπὸ τὴν ξεναγὸ νὰ μᾶς παρουσιάσει ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ̓Αφροδίτη τῆς Μήλου καὶ τὴν Νίκη τῆς Σαμοθράκης καὶ ἄλλα ἑλληνικὰ ἐκθέματα, περιωρίσθη, καὶ ἐξήντλησε τὸν χρόνο, κάνοντας λεπτομερῆ περιγραφὴ τοῦ πίνακα τῆς Τζοκόντας. ̓ Αγαπητὲ κύριε διευθυντά, ἡ εἰρωνία, ὁ κυνισμὸς καὶ τὸ θράσος δὲν ἔχουν ὅρια, ὡς φαίνεται, ἀπὸ τοὺς «φωτισμένους» Γάλλους ἑταίρους. Καιρὸς τοῦ λαλεῖν πλέον. Ἐσεῖς, πιστεύω, πὼς ὄχι μόνο θὰ φιλοξενήσετε τὴν ἐπιστολήν μου, ἀλλὰ θὰ κινήσετε τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τῆς ἑλληγικῆς πολιτείας. Κυρίως ὅμως θὰ πρέπει οἱ ἀναγνῶστες σας νὰ εὐαισθητοποιη θοῦν καὶ νὰ λάουν τὸ μήνυμα, πὼς εἶναι καὶ δική μας εὐθύνη, νὰ στείλουμε ὅλοι μερικὲς χιλιάδες γράμματα διαμαρτυρίας στοὺς ἑταίρους μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα, καὶ νὰ τοὺς ἐξηγήσουμε, πὼς ἀντίθετα μὲ τὰ ὅσα πιστεύουν, ἢ γλῶσσα μας εἶναι ἡ μητέρα καὶ τροφὸς ὅλων τῶν ἄλλων γλωσσῶν. Εὐχαριστῶ. Μὲ τιμὴ Στυλιανὸς Ε. Τελλικώστογλου Αὐλὲς-Σέρδια 50500 ΚΟΖΑΝΗ Τὸ κατὰ φύσιν πολίτευμα τῆς Σπάρτης Κύριε διευθυντά, Διάθασα τὴν ἐπιστολὴ τοῦ συμπολίτου μου κ. Ν, Μεταξᾶ στὸ τεῦχος 157 τοῦ «Δαυλοῦ» μὲ θέμα τὸ πολίτευμα τῆς Σπάρτης. Θὰ ἤθελα μὲ τὴν σειρά μου νὰ χάνω κάποιες σχετικὲς ἐπισημάνσεις. Κατὰ τὸν ἐπιστολογράφο σας θγαίνει τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἐλευθερία δὲν είναι δικαίωμα ἀλλὰ κοινωνικὸν καθῆκον τοῦ κάθε πολίτου. Θυμήθηκα καὶ ξαναδιάδασα τὴν σχετικὴ ἀνάλυσι ποὺ κάνει στὴν λέξι ἐλευθερία ὁ Η. Δ. Τσατσόμοιρος («Ἱστορία Γενέσεως τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας», σελ. 158, ἐκδ. «Δαυλός», 1991). Ἐκεῖ τὰ Ε - ἐλαύνω, ΔΞ λόγος, ΕΥ Ξ καλόν, Θ - θεσμός, Ρ Ξ ροή, Ι Ξ ἰθύνω, Α Ξ ἄνθρωπος τῆς ἀκροστιχίδος τῆς λέξεως τὴν ἀποχωδικοποιοῦν ὡς ἑξῆς: Ἐλευθερία Ξ ἡ παρότρυνσις τῆς λογικῆς πρὸς τὸ καλὸν διὰ τῶν νόμων (θεσμῶν) ὠθεῖ τὴν πορεία καὶ κατεύθυνσιν τῶν ἀνθρώ- πων. Καὶ ὁ Τσατσόμοιρος καταλήγει ἐπιγραμματικά: ««Ο ἄνθρωπος δὲν ζεύγνυται διὰ τῆς δίας ἀλλὰ διὰ τῆς Θέμιδος (θεσμῶν)». Θυμήθηκα ἐπίσης ὅσα ἔγραψε ὁ ̓Αὐροτέλης Ἐλευθερόπουλος στὴν «Γενικὴ Κοινωνιολογία» του. Ἐκεῖ τὸ σμῆνος τῶν μελισσῶν κατὰ μίαν ἄκρως πρωτότυπον ἄποψίν του δὲν εἶναι σύνολον «ἀτόμων», ἀλλὰ ἕνας ἑνιαῖος ὀργανισμὸς διεσπαρμένος εἰς τὸν χῶρον. Οἱ ἐργάτριες μέλισσες εἶναι τὰ ἄκρα, ἡ θασίλισσα μέλισσα τὸ ενητικὸν σύστημα κ.ο.κ. Ὑπάρχει δηλαδὴ μία ἀλληλοσυμπλήρωσις, καὶ ἐὰν ἡ λέξις ἄτομον σημαίνει μὴ τεμνόμενον, οὔτε ἡ ἐργάτρια μέλισσα ́ οὔτε ἡ δασίλισσα οὔτε οἱ κη φῆνες τῆς χυψέλης εἶναι στοιχεῖα ἀνεξάρτητα, (ἀλλὰ μέρη ἄτμητα ἑνὸς ὀργανισμοῦ ζῶντος, ἑ ὅπως ὑποδηλώνεται διὰ τὴν κυψέλην). Κατ ̓ ἐμὲ αὐτὸ εἶναι γενικὸς κανὼν εἰς τὴν φύσιν, ἡ ὁποία δὲν γνωρίζει «ἀτο-