9570 ΔΑΥΛΟΣ/161, Μάϊος 1995 . Συμπεράσματα ἀπὸ μιὰ ξενάγηση στὸ Λοῦόρο Κύριε διευθυντά, Συγχαρητήρια γιὰ τὸ ἔγχριτο περιοδικό σας. ᾿᾽Αϕορμὴ γιὰ νὰ γράψω στὸν ἀγωνιστικὸ «Δαυλὸ» ἔλαθα ἀπὸ τὰ ὅσα ἐγράφησαν ἐσχά- τως στὸν τύπο: Τὴν πρόταση τῆς γαλλικῆς προ- εδρίας γιὰ περιορισμὸ τῶν γλωσσῶν ἐ ἐργασίας τῆς Κοινότητας. Λέγεται, ὅτι τὸ Παρίσι εἶναι ἡ «πόλη τοῦ φωτός». Ὅμως εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἀπὸ µία «φωτισμένη πόλη» νὰ τεκταίνονται πονηρὰ σὲ 6άρος -κυρίως- τῆς Ἑλλάδος, ποὺ εἶναι καὶ ὁμολογεῖται καὶ ἀπὸ ἐπιφανεῖς ξένους ἡ Μητρόπολη τοῦ φωτός; Είχα τὴν εὐκαιρία τὸ καλοκαίρι τοῦ 1994 νὰ ἐπισκεφθῶ τὸ Παρίσι. Ἐντύπωση μοῦ προκά- λεσε ἡ δόμηση τῆς πόλεως μὲ τὰ ᾿ἐπιθλητικὰ τί- ριά της, τὰ ὁποῖα, ἐκτιμῶ, ὅτι εἶναι µίµηση καὶ ἀντιγραφὴ ἀπὸ θεματολογία ἕως διακόσμηση -κατὰ τὸ δυνατὸν- τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κάλ- λους καὶ μεγαλείου. Αὐτὸ ποὺ παρετήρησα στὰ κτίρια καὶ ποὺ τὸ ἐπιδεδαίωσε καὶ ὁ Γάλλος ξεναγὸς εἶναι, ὅτι ἔχουν γίνει, ὅπως καὶ τὰ ἀγάλματά τους, ἀπὸ συνθετικἠ ὕλη, κυρίως ἀπὸ ἄμμο καὶ νερό, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔχουν ὑποστεῖ σοθαρὴ ἀλλοίωση ὅλα τὰ ἀγάλματα ποὺ ἐχτίθενται στὶς καιρικὲς συνθῆχες, σὲ χρονικὸ διάστηµα μόλις τριαχο- σίων ἐτῶν περίπου. Ἐν ἀντιθέσει μὲ τὰ ἑλληνι- κά, ποὺ παραμένουν ἀναλλοίωτα καὶ ἀγέρωχα στὸ διάθα χιλιάδων χρόνων. Μιὰ ζωντανὴ µαρ- τυρία ὑπεροχῆς ἀκόμη καὶ στὰ ἄψυχα. Στὸ Μουσεῖο τοῦ Λούθρου τὰ περισσότερα ἐκθέματα εἶναι ἑλληνικὰ καὶ ἔχουν χλαπεῖ (6λά- πε Κυριάκου Σιµόπουλου, «Ἢ λεηλασία καὶ κα- ταστροφἠ τῶν ἑλληνικῶν ἀρχαιοτήτων») κατὰ καιροὺς ἀπὸ τοὺς Γάλλους. Αλήθεια, δὲν ντρέ- πονται γιὰ τὶς χλοπὲς ποὺ διέπραξαν; Ἢ ξε- ναγὸς τοῦ Μουσείου -γιὰ λόγους σκοπιµότητος προφανῶς- τὸν πίνακα καταστροφῆς τῆς Χίου, τοῦ Ντελακρουά, ποὺ κοσμεῖ µία αἴθουσα τοῦ Μουσείου μαζὶ μὲ προσωπογραφίες τοῦ Ναπο- λέοντα, τῆς Τζοκόντας κ.ἄ., μᾶς τὸν παρουσία- σε ὅτι ἀπεικονίζει ἀνθρώπινα συντρίμμια ἑνὸς ναυαγίου. Καὶ ἐνῶ ἐξητήθη ἀπὸ τὴν ξεναγὸ νὰ μᾶς παρουσιάσει ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ᾿Αφροδίτη τῆς Μήλου καὶ τὴν Νίκη τῆς Σαμοθράκης καὶ ἄλλα ἑλληνικὰ ἐκθέματα, περιωρίσθη, καὶ ἐξήντλησε τὸν χρόνο, κάνοντας λεπτομερῆ περιγραφὴ τοῦ πίνακα τῆς Τζοκόντας.᾽ Αγαπητὲ κύριε διευθυ- ντά, ἡ εἰρωνία, ὁ κυνισμὸς καὶ τὸ θράσος δὲν ἔχουν ὅρια, ὡς φαίνεται, ἀπὸ τοὺς «φωτισμέ- νους» Γάλλους ἑταίρους. Καιρὸς τοῦ λαλεῖν πλέον. Ἐσεῖς, πιστεύω, πὼς ὄχι μόνο θὰ φιλοξενήσετε τὴν ἐπιστολήν μου, ἀλλὰ θὰ κινήσετε τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τῆς ἑλλη- γικῆς πολιτείας. Κυρίως ὅμως θὰ πρέπει οἱ ἀνα- γνῶστες σας νὰ εὐαισθητοποιη θοῦν καὶ νὰ λά- ουν τὸ μήνυμα, πὼς εἶναι καὶ δική µας εὐθύνη, νὰ στείλουµε ὅλοι μερικὲς χιλιάδες γράμματα διαμαρτυρίας στοὺς ἑταίρους µας στὴν Εὐρω- παϊκὴ Κοινότητα, καὶ νὰ τοὺς ἐξηγήσουμε, πὼς ἀντίθετα μὲ τὰ ὅσα πιστεύουν, ἢ γλῶσσα µας εἶναι ἡ μητέρα καὶ τροφὸς ὅλων τῶν ἄλλων γλωσσῶν. Εὐχαριστῶ. Μὲ τιμὴ Στυλιανὸς Ε. Τελλικώστογλου Αὐλὲς-Σέρδια 50500 ΚΟΖΑΝΗ Τὸ κατὰ φύσιν πολίτευμα τῆς Σπάρτης Κύριε διευθυντά, Διάθασα τὴν ἐπιστολὴ τοῦ συμπολίτου µου κ. Ν, Μεταξᾶ στὸ τεῦχος 157 τοῦ «Δαυλοῦ» μὲ θέ- μα τὸ πολίτευμα τῆς Σπάρτης. Θὰ ἤθελα μὲ τὴν σειρά µου νὰ χάνω κάποιες σχετικὲς ἐπισημάν- σεις. Κατὰ τὸν ἐπιστολογράφο σας θγαίνει τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ ἐλευθερία δὲν είναι δικαίω- μα ἀλλὰ κοινωνικὸν καθῆκον τοῦ κάθε πολίτου. Θυμήθηκα καὶ ξαναδιάδασα τὴν σχετικὴ ἀνά- λυσι ποὺ κάνει στὴν λέξι ἐλευθερία ὁ Η. Δ. Τσα- τσόμοιρος («Ἱστορία Γενέσεως τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας», σελ. 158, ἐκδ. «Δαυλός», 1991). Ἐκεῖ τὰ Ε - ἐλαύνω, ΔΞ λόγος, ΕΥ Ξ καλόν, Θ - θε- σµός, Ρ Ξ ροή, Ι Ξ ἰθύνω, Α Ξ ἄνθρωπος τῆς ἀκροστιχίδος τῆς λέξεως τὴν ἀποχωδικοποιοῦν ὡς ἑξῆς: Ἐλευθερία Ξ ἡ παρότρυνσις τῆς λο- γικῆς πρὸς τὸ καλὸν διὰ τῶν νόμων (θεσμῶν) ὠθεῖ τὴν πορεία καὶ κατεύθυνσιν τῶν ἀνθρώ- πων. Καὶ ὁ Τσατσόµοιρος καταλήγει ἐπιγραμ- ματικά: ««Ο ἄνθρωπος δὲν ζεύγνυται διὰ τῆς δίας ἀλλὰ διὰ τῆς Θέμιδος (θεσμῶν)». Θυμήθηκα ἐπίσης ὅσα ἔγραψε ὁ ᾿Αὐροτέλης Ἐλευθερόπουλος στὴν «Γενικὴ Κοινωνιολογία» του. Ἐκεῖ τὸ σμῆνος τῶν μελισσῶν κατὰ μίαν ἄκρως πρωτότυπον ἄποψίν του δὲν εἶναι σύνο- λον «ἀτόμων», ἀλλὰ ἕνας ἑνιαῖος ὀργανισμὸς διεσπαρµένος εἰς τὸν χῶρον. Οἱ ἐργάτριες μέ- λισσες εἶναι τὰ ἄκρα, ἡ θασίλισσα μέλισσα τὸ ενητικὸν σύστημα κ.ο.κ. Ὑπάρχει δηλαδὴ µία ἀλληλοσυμπλήρωσις, καὶ ἐὰν ἡ λέξις ἄτομον ση- μαίνει μὴ τεμνόμενον, οὔτε ἡ ἐργάτρια μέλισσα ΄ οὔτε ἡ δασίλισσα οὔτε οἱ κη φῆνες τῆς χυψέλης εἶναι στοιχεῖα ἀνεξάρτητα, (ἀλλὰ µέρη ἄτμητα ἑνὸς ὀργανισμοῦ ζῶντος, ἑ ὅπως ὑποδηλώνεται διὰ τὴν κυψέλην). Κατ᾽ ἐμὲ αὐτὸ εἶναι γενικὸς κανὼν εἰς τὴν φύσιν, ἡ ὁποία δὲν γνωρίζει «ἀτο-