ο ΦΔΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ Τὰ Ἑλληνινκὰ ΝΜαθηματικὰ α. Τὰ ἀριθμογράμματα τῶν θεῶν ᾿Απὸ τὰ πανάρχαια χρόνια, μέχρι, σήµερα ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς φιλοσόφων καὶ ἐπι- στημόνων πίστευαν καὶ πιστεύουν, ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι μαθηματική, ἀφοῦ μ᾽ αὐτὰ ταῦτα τὰ γράμματα τοῦ ἀλφαθή του, ποὺ ἀποτελοῦν συγχρόνως καὶ ἀριθμητικὰ σύμ- ὄολα, μποροῦμε νὰ ἐχτελοῦμε καὶ νὰ ἐπαλη θεύουμε ὅλες γενικὰ τὶς ἀριθμητικὲς πράξεις καὶ σχέσεις τῆς μαθηματικῆς ἀναλύσεως ἤτοι πρόσθεση καὶ ἀφαίρεση, πολλαπλασιαμὸ καὶ διαίρεση, ἀναλογίες χαὶ ἐξισώσεις, δυνάμεις καὶ ρίζες, ἀριθμητικὲς καὶ γεωμετρικὲς προόδους κ.ο.κ. Ίσως γι᾿ αὐτὸ ὁ Κικέρων ἐχαρακτήριζε τὴν Ἑλληνικὴ Γλώσσα ὡς «γλῶσσα τῶν θεῶν». Πολλοὶ ἁ ὡστόσο προχώρησαν πολὺ περισσότερο κι ἔφθασαν στὸ ση- μεῖο νὰ πιστεύουν, ὅτι χι αὐτὲς οἱ ἑλληνικὲς λέξεις ἔ ἔγιναν ἐπὶ τῇ ὀάσει μαθη ἱματικῶν ὑπο- λογισμῶν. ἔτσι, ὥστε πέραν τοῦ ἐννοιολογικοῦ περιεχόμενον τους -ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως ἀνταποκρίνεται στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων, ποὺ οἱ ἑλληνικὲς λέξεις σημαίνουν-- νὰ ἀντι- στοιχοῦν καὶ σὲ κάποιους ἀριθμούς, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπίσης σχετίζονται αἰτιωδῶς. ὋὉ Ρωμαῖος συγγραφεὺς Αὖλος Γέλλιος (2ος μ.Χ. αἰών), ποὺ σπούδασε στὴν ᾿Ακαδη- ἰατοῦ Πλάτωνος, ἔ ἔγραψε μιὰ πραγματεία μὲ τὸν τίτλο «Νοσίες Αίοπο» ( Αττικὲς Νύχτες), όπου ἀναφέρει, ὅτι κάποιος ᾿Αθηναῖος φίλος του τοῦ ἔδωσε πρὸς μελέτην θιόλίο, τὸ ὁποῖο περιεῖχε ἐντελῶς πρωτότυπες καὶ πρωτόγνωρες πληροφορίες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ ἑξῆς: Εἰς ὡρισμένους στίχους τοῦ Ὁμή ρου, ἂν ἀντικατασταθοῦν τὰ γράμματα μὲ τὶς ἀριθ- ητικὲς τιμες τους, λαμόάνεται ἄθροισμα ἵ ἴσον, ὅπως π.χ. στοὺς στίχους 264 και 265 τοῦ Ἡ ἡ 306 καὶ 307 τοῦ Τ τῆς ᾿Ιλιάδος ὡς ἑξῆς: « ᾿Αλλ᾽ ἀναχασάμενος λίθον εἵλετο χειρὶ παχείῃ (Ξ3.498) κείμενον ἐν πεδίῳ, μέλανα, τρηχύν τε μέγαν τε» (Ξ 3.498). «Μή µε πρὶν σίτοιο κελεύετε μηδὲ ποτῆτος (-- 2.848) ἄσασθαι φίλον ἦτορ, ἐπεὶ μ᾽ ἄχος αἰνὸν ἱκάνει» (Ξ 2.848). 6) ἀείμνηστος Εὐάγγελος Σταμάτης πιστεύει, ὅτι ὁ Ὅμηρος, ποὺ κατεῖχε μεγάλες μα- θηματικὲς γνώσεις, ἐδη μιούργησε τοὺς στίχους αὐτοὺς μὲ 6άση κάποιες μαθηματικὲς σχέ- σεις. Τὴν ἴδια ἄποψη ἐκφρά ουν χαὶ ὁ Χατζηδάκις, καὶ ὁ Σακελλαρίου, καὶ ὁ Ρεμοῦνδος καὶ πολλοὶ ἀλλοι.Πολλοὶ ἐ ἐρευνητὲς ἰσχυρίζονται, ὅτι καὶ ἡ τομὴ τοῦ 1ήσύλλαδου στίχου τοῦ α,] τῆς ᾿Οδυσσείας μεταξὺ τῆς ὄγδοης καὶ ἔνατης συλλαθῆς δὲν εἶναι τυχαία, ὅπως δὲν εἶναι τυχαία καὶ ἡ ἀριθμητικὴ πρόοδος ποὺ σχηματίζουν οἱ λέξεις τοῦ ΓΙ8 τῆς ᾿Ιλιά- δος ὡς πρὸς τὶς συλλαθές: « ᾿Ὡ μάκαρ ᾿Ατρείδη, μοιρηγενές, ὀλδιόδαιμον»! 2 ἣν παραπάνω ἄποψη ὡστόσο ἀπορρίπτει ὁ Αριστοτέλης, ἰσχυριζόμενος ὅτι τὸ ὅποι- οδήποτε τέτοιο Φαινόμενο ποὺ ἐμφανίζεται στὰ ἔπη, «ἔοικε συμπτώμασιν» (Ξ φαίνεται συ- μπτωματικό). Μὲ τὸν ᾿Αριστοτέλη στοιχίζονται καὶ πολλοὶ σύγχρονοι, μεταξὺ τῶν ὁποί- ων καὶ οἱ συγγραφεῖς τοῦ ὀιόλίου «Οἱ Μαθηματικοὶ τῆς ᾿Αρχαίας Ελλάδας» Β. καὶ Ρ. Σπανδάγου. Οἱ τελευταῖοι ἀπορρίπτουν «τὸ ἰσόψηφον τῶν ᾿Ομηρικῶν στίχων γιὰ ἕνα σο- δαρὸ λόγο: Τὸ ἀλφαδητικὸ ἀριθμητικὸ σύστημα δὲν εἶχε ἐπινοηθεῖ ἀκόμα». Αὐτοὶ ὅμως κάνουν σίγουρα λάθος, γιατί, ὅπως ἤδη ἀποδείξαμε («Δαυλὸς» τ. 162), τὰ ἀριθμογράμ- ματα λειτουργοῦσαν ὁπωσδήποτε τὸ 1.000 π.Χ., δηλαδὴ πρὸ τῆς (κατεστηµένης) χρονο- λογίας γραφῆς τῶν ὅμη ρικῶν ἐπῶν. Αὐτὰ ποὺ δὲν ἐπιδέχονται ἀμφισδήτη ση σχετικὰ μὲ τὸ ἰσόψηφο τῶν στίχων; εἶναι τὰ ἐπι- γράμματα τοῦ ᾿᾽Αλεξανδρινοῦ Λεωνίδα, ὁ ὁποῖος τὰ συνέταξε σχόπιµα ἔτσι, ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς πληροφορεῖ. Σὲ κάθε δίστιχο ὁ ἀριθμὸς ποὺ προκύπτει ἀπ᾽ τὸν πρῶτο στίχο εἶναι ἴσος ἘΤ πρώτη συνέχεια τῆς μεγάλης αὐτῆς ἔρευνας τοῦ κ. Σ. Π. δημοσιεύθηκε στὸ τεῦχος 160, μηνὸς ᾿Απριλίου.