ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΠΑΙΠΙΑΜΙΧΟΣ Οἱ συνθῆκχες θανάτου τοῦ Μ. ̓ Αλεξάνδρου Θὰ ἤθελα νὰ παραθέσω μερικὰ στοιχεῖα ἀρχαίων καὶ νεωτέρων συγγραφέων, τὰ ὁποῖα ἀνατρέπουν τελείως διαφόρους εἰκασίας περὶ τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου τοῦ Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου, ποὺ περιέλαθε ὁ κ. Διαμαντῆς Κούτουλας εἰς σχετικὸν ἄρθρον του, τὸ ὁποῖον ἐδημοσίευσε εἰς τὸ τεῦχος 159 τοῦ «Δ». 1. Ἢ γέννησις τοῦ Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ σφοδροῦ ἔρωτος τοῦ Φιλίππου καὶ τῆς Ὀλυμπιάδος, οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, συνηντήθησαν τὸ πρῶτον εἰς τὸ ἱερὸν τῶν Καδείρων τῆς Σαμοθράκης περὶ τὸ τέλος τοῦ 358 ἢ ἀρχὰς τοῦ 357. Τὸ μόνον ἐξακριδωμένον ἶστορικῶς στοιχεῖον εἶναι, ὅτι ὁ γάμος τοῦ Φιλίππου καὶ τῆς ̓Ολυμπιάδος, δύο νέων θασιλικοῦ αἵματος καὶ γόνων μυθικῶν ἡρώων, τοῦ Ἡρακλέους καὶ τοῦ ̓Αχιλλέως, ἔγινε τὸ ἴδιον ἔτος τῆς γνωριμίας των μὲ τὴν συγκατάθεσιν τοῦ θείου τῆς Ὀλυμπιάδος (ἀδελφοῦ τοῦ πατρός της) ̓Αρύόόα ἢ ̓Αρύμόα. Τὰ δὲ κατὰ καιροὺς ἀναφερόμενα περιστατικὰ (περὶ Νεκτανεθὼ κ.λπ.) εἶναι ἐντελῶς αὐθαίρετα, ψευδῆ καὶ μυθολογικά, ὑπὸ οὐδενὸς ἀξιοπίστου ἱ ἱστορικοῦ λαμδανόμενα σοδαρῶς ὑπ’ ὄψιν. Ὁ Μέγας ̓Αλέξανδρος ἡὑπῆρξε γνήσιον τέκνον Ἑλλήνων γονέων καὶ μόνον. 2. Ὡς πρὸς τὸν θάνατον τοῦ Μεγάλου ̓Αλεξάνδρου οἱ μαρτυρίες ἀρχαίων καὶ νεωτέρων συγγραφέων καταρρίπτουν κάθε ὑποψίαν περὶ δολοφονίας του: α) Ὁ Διόδωρος Σικελιώτης (80-20 π.Χ.) εἰς τὴν συνοπτικὴν διήγησίν του περὶ τοῦ θανάτου τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου (17 117), ἀναφέρει ὅτι: «Εἰς ἑορτὴν πρὸς τιμὴν τοῦ θανάτου τοῦ "Ηρακλέους ὁ Μ. ̓Αλέξανδρος προσκλη θεὶς ὑπὸ τοῦ φίλου του Μηδίου ἔπιε πολὺ κρασὶ καὶ εἰς τὸ τέλος γέμισε ἕνα μεγάλο ποτήρι καὶ τὸ ἄδειασε. Ξαφνικὰ ἀναστέναξε μὲ δυνατὴ κραυγή, σὰ νὰ δέχτηκε ἰ ἰσχυρὸ πλῆγμα...». Συνεχίζει ὅ ὅμως: « ̓Επεί δέ τινες τῶν συγγραφέων περὶ τελευτῆς τοῦ δασιλέως τούτου διαπεφωνήκασιν ἀποφαινόμενοι διὰ φαρμάκου θανασίμου γεγονέναι τὸν θάνατον, ἡγούμεθα δεῖν μὴ παρλιπεῖν αὐτῶν τοὺς λόγους». [Μτφ. Ἐπειδὴ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς διαφωνοῦν διὰ τὸν θάνατον τοῦ 6ασιλέως καὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι ὁ θάνατός του προῆλθε ἀπὸ θανατηφόρο φάρμακο, κρίνομε ἀναγκαῖο νὰ μὴν παραλείψομε τὶς ἀπόψεις τους]. Συνεχίζων δὲ (εἰς τὸ 17’ 118) παραθέτει λόγους ποὺ ἐπικαλοῦνται διάφοροι συγγραφεῖς, ὅτι ὡδήγησαν εἰς τὴν δολοφονίαν τοῦ Μ. ̓ΑλεΕάνδρου. ------ Μαρτυρία μοναχοῦ τοῦ δ ́ μ.Χ. αἰῶνος γιὰ τὸν τάφο τοῦ ̓Αλεξάνδρου στὴ Σίδα Κύριε διευθυντά, ̓Επιθυμῶ νὰ μεταφέρω στὸ ἀναγνωστικὸ κοινὸ τοῦ «4» τὴν ἱστορικοφιλολογικὴ μαρτυρία τῶν πρωτοχοιστιανικῶν αἰώνων γιὰ τὴν ὕπαρξη ὄχι ἁπλᾶ ἑνὸς ταφικοῦ ἀναθηματικοῦ μνημείου τιμῆς γιὰ τὴ μνήμη τοῦ ἀθάνατου πνευματικὰ Μεγαλέξανδρου, ἀλλὰ τοῦ ἴδιου τοῦ διάσημου τάφου τοῦ ἀνεπανάληπτου ἐκπολιτιστῆ τοῦ ἀρχαίου. ἀνατολικοῦ κόσμου ̓Αλεξάνδρου τοὐπίχλην Μεγάλου. Η μεταφορὰ τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς μαρ: τυρίας γίνεται ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς τοῦ Δ ́ μ.Χ. αἰῶνα ἀπὸ τὴν τότε Νιτρία, σημερινὴ δὲ στ’ Αραόδικὰ Σίουα (τοῦ γράμματος 6 μὴ προφερόμενου, ὡς γνωστόν, στὴ σκληρὴ σὰν τὴν ἄμμο τῆς Σαχάρας ̓Αραδικὴ γλῶσσα, ἄρα Σίουα στὰ ̓Αραδικὰ εἶναι Σίδα στὰ “Ελληνικά, τὴ γλῶσσα τῆς ἀξεπέραστης λογικῆς διαύγειας). Μέσα ἀπὸ τὰ δάθη τῆς μοναστηριακῆς ἱστορικοφιλολογικῆς μαρτυρίας, ἀναγόμενα στὰ χρόνια ἐκεῖνα ἢ καλύτερα ταυτιξόμενα μὲ τὸ ἱστορικὸ πρωτοχριστιανικὸ ἦθος καὶ δίωμα τῶν τεσσάρων αἰώνων τοῦ πρώιμου χριστιανισμοῦ ἀρυόμεθα λοιπόν τὴν πολυτιμότατη (διὰ τὴν ἐνεστῶσα ἐρευνητικὴν ἀνασκαφικὴν ἀνάγκην) πληροφορία, ὅτι στὰ ὅρια τῆς τότε ὀνομαζόμενης Νιτρίας (κοιτίδος τοῦ πρώτου ἀσκητισμοῦ ὑπὸ τὸν ̓Αντώ---.ψ-