ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΠΑΙΠΙΑΜΙΧΟΣ Οἱ συνθῆκχες θανάτου τοῦ Μ.᾽ Αλεξάνδρου Θὰ ἤθελα νὰ παραθέσω μερικὰ στοιχεῖα ἀρχαίων καὶ νεωτέρων συγγραφέων, τὰ ὁποῖα ἀνατρέ- πουν τελείως διαφόρους εἰκασίας περὶ τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου, ποὺ περιέλαθε ὁ κ. Διαμαντῆς Κούτουλας εἰς σχετικὸν ἄρθρον του, τὸ ὁποῖον ἐδημοσίευσε εἰς τὸ τεῦχος 159 τοῦ «Δ». 1. Ἢ γέννησις τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ σφοδροῦ ἔρωτος τοῦ Φι- λίππου καὶ τῆς Ὀλυμπιάδος, οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, συνηντήθησαν τὸ πρῶτον εἰς τὸ ἱερὸν τῶν Καδείρων τῆς Σαμοθράκης περὶ τὸ τέλος τοῦ 358 ἢ ἀρχὰς τοῦ 357. Τὸ µόνον ἐξακριδωμένον ἶστο- ρικῶς στοιχεῖον εἶναι, ὅτι ὁ γάμος τοῦ Φιλίππου καὶ τῆς ᾿Ολυμπιάδος, δύο νέων θασιλικοῦ αἵμα- τος καὶ γόνων μυθικῶν ἡρώων, τοῦ Ἡρακλέους καὶ τοῦ ᾿Αχιλλέως, ἔγινε τὸ ἴδιον ἔτος τῆς γνωρι- μίας των μὲ τὴν συγκατάθεσιν τοῦ θείου τῆς Ὀλυμπιάδος (ἀδελφοῦ τοῦ πατρός της) ᾿Αρύόόα ἢ ᾿Αρύμόα. Τὰ δὲ κατὰ καιροὺς ἀναφερόμενα περιστατικὰ (περὶ Νεκτανεθὼ κ.λπ.) εἶναι ἐντελῶς αὐθαίρετα, ψευδῆ καὶ μυθολογικά, ὑπὸ οὐδενὸς ἀξιοπίστου ἱ ἱστορικοῦ λαμδανόμενα σοδαρῶς ὑπ’ ὄψιν. Ὁ Μέγας ᾿Αλέξανδρος ἡ ὑπῆρξε γνήσιον τέκνον Ἑλλήνων γονέων καὶ μόνον. 2. Ὡς πρὸς τὸν θάνατον τοῦ Μεγάλου ᾿Αλεξάνδρου οἱ μαρτυρίες ἀρχαίων καὶ νεωτέρων συγ- γραφέων καταρρίπτουν κάθε ὑποψίαν περὶ δολοφονίας του: α) Ὁ Διόδωρος Σικελιώτης (80-20 π.Χ.) εἰς τὴν συνοπτικὴν διήγησίν του περὶ τοῦ θανάτου τοῦ Μ. ᾽Αλεξάνδρου (17 117), ἀναφέρει ὅτι: «Εἰς ἑορτὴν πρὸς τιμὴν τοῦ θανάτου τοῦ "Ηρακλέους ὁ Μ. ᾿Αλέξανδρος προσκλη θεὶς ὑπὸ τοῦ φίλου του Μηδίου ἔπιε πολὺ κρασὶ καὶ εἰς τὸ τέλος γέμισε ἕνα μεγάλο ποτήρι καὶ τὸ ἄδειασε. Ξαφνικὰ ἀναστέναξε μὲ δυνατὴ κραυγή, σὰ νὰ δέχτηκε ἰ ἰσχυρὸ πλῆγμα...». Συνεχίζει ὅ ὅμως: « ᾿Επεί δέ τινες τῶν συγγραφέων περὶ τελευτῆς τοῦ δασιλέως τούτου διαπεφωνήκασιν ἀποφαινόμενοι διὰ φαρμάκου θανασίμου γεγονέναι τὸν θάνατον, ἡγούμεθα δεῖν μὴ παρλιπεῖν αὐτῶν τοὺς λόγους». [Μτφ. Ἐπειδὴ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς διαφωνοῦν διὰ τὸν θάνατον τοῦ 6ασιλέως καὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι ὁ θάνατός του προῆλθε ἀπὸ θανατηφόρο φάρμακο, κρίνοµε ἀναγκαῖο νὰ μὴν παραλείψοµε τὶς ἀπόψεις τους]. Συνεχίζων δὲ (εἰς τὸ 17’ 118) παραθέτει λόγους ποὺ ἐπικαλοῦνται διάφοροι συγγραφεῖς, ὅτι ὡδήγησαν εἰς τὴν δολοφονίαν τοῦ Μ. ᾽Αλε- Εάνδρου. ------ Μαρτυρία μοναχοῦ τοῦ δ΄ μ.Χ. αἰῶνος γιὰ τὸν τάφο τοῦ ᾿Αλεξάνδρου στὴ Σίδα Κύριε διευθυντά, ᾿Επιθυμῶ νὰ μεταφέρω στὸ ἀναγνωστικὸ κοινὸ τοῦ «4» τὴν ἱστορικοφιλολογικὴ μαρ- τυρία τῶν πρωτοχοιστιανικῶν αἰώνων γιὰ τὴν ὕπαρξη ὄχι ἁπλᾶ ἑνὸς ταφικοῦ ἀναθη- ματικοῦ μνημείου τιμῆς γιὰ τὴ μνήμη τοῦ ἀθάνατου πνευματικὰ Μεγαλέξανδρου, ἀλλὰ τοῦ ἴδιου τοῦ διάσημου τάφου τοῦ ἀνεπανάληπτου ἐκπολιτιστῆ τοῦ ἀρχαίου. ἀνατολι- κοῦ κόσμου ᾿Αλεξάνδρου τοὐπίχλην Μεγάλου. Η μεταφορὰ τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς μαρ: τυρίας γίνεται ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς τοῦ Δ΄ μ.Χ. αἰῶνα ἀπὸ τὴν τότε Νιτρία, σημερινὴ δὲ στ’ Αραόδικὰ Σίουα (τοῦ γράμματος 6 μὴ προφερόμενου, ὡς γνωστόν, στὴ σκληρὴ σὰν τὴν ἄμμο τῆς Σαχάρας ᾿Αραδικὴ γλῶσσα, ἄρα Σίουα στὰ ᾿Αραδικὰ εἶναι Σίδα στὰ “Ελληνικά, τὴ γλῶσσα τῆς ἀξεπέραστης λογικῆς διαύγειας). Μέσα ἀπὸ τὰ δάθη τῆς μοναστηριακῆς ἱστορικοφιλολογικῆς μαρτυρίας, ἀναγόμενα στὰ χρόνια ἐκεῖνα ἢ καλύτερα ταυτιξόµενα μὲ τὸ ἱστορικὸ πρωτοχριστιανικὸ ἦθος καὶ δίωμα τῶν τεσσάρων αἰώνων τοῦ πρώιμου χριστιανισμοῦ ἀρυόμεθα λοιπόν τὴν πολυ- τιμότατη (διὰ τὴν ἐνεστῶσα ἐρευνητικὴν ἀνασκαφικὴν ἀνάγκην) πληροφορία, ὅτι στὰ ὅρια τῆς τότε ὀνομαζόμενης Νιτρίας (κοιτίδος τοῦ πρώτου ἀσκητισμοῦ ὑπὸ τὸν᾽Αντώ- ---.ψ-