Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ ια. Σαμουήλ Ὃ Σαμουήλ. ΄Αλλη πονεµένη ἱστορία. Μητέρα του ἦταν ἡ "Αννα, ποὺ ὁ πατέ- ρας τῆς τῆς ἔδινε πάντα διπλῆ μερίδα φαΐ, γιὰ νὰ δυναμώση καὶ νὰ κάνῃ µεγάλο προπάτορα. Ἔτσι ὁ Ελκανά, ὁ πατέρας της, «εἰς δὲ τὴν "Ανναν ἔδωκε διπλασίαν μερίδα, διότι ἠγάπα τὴν "Ανναν, ἀλλ᾽ ὁ Κύριος εἶχε κλείσει τὴν μήτραν αὐτῆς» (Σα- μουὴλ, Α, α, 5). Βουλοχκέρι τῆς ἔδαλε ὁ Γιαχόδέ. ᾽Απὸ τὴν μιὰ κόδει ἀκροόυστίες, ἀπὸ τὴν ἄλλη κλείνει µῆτρες, δὲν ἀλλάζει καὶ ἐπάγγελμα, ἀφοῦ σὰν θεὸς τάχει κά- νει µαντάρα, νᾶχει καὶ πελατεία; Τὸ σκέφτηκε γιὰ λίγο, ἀλλὰ ἦρθε καὶ γεννήθη- χε ὁ Σαμουήλ, καὶ χάλασε ἡ δουλειά. Μὲ τίπρόσωπο θᾶόγαινετώρα στὴν πιάτσα; Ποῦ τὴν ὄρῆκε τὴν τρύπα ὁ ἄτιμος ὁ ἄθεος ἐκεῖνος καὶ μπῆκε, πάνω ποὺ τὸ σκε- φτότανε στὰ σοδαρὰ ὁ πάνσοφος νὰ ἀλλάξει δουλειά; ᾿Αλλὰ δὲν ξεχνάει ὁ Γιαχ- 6έ. Γι αὐτὸ «ἐπεσκέφθη δὲ ὁ Κύριος τὴν Ανναν: καὶ συνέλαδε, καὶ ἐγέννησε τρεῖς υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας». (Σαμουήλ, Α΄, 62] ). Πεντάκορκα ὁ Γι Ἰαχδέ. Ὅ,τι όου- λώνει, μόνο αὐτὸς τὸ ξεδουλώνει. ᾽Αλλιῶς πάντα σὲ συσκευασία δώρου. Ὃ Σα- μουὴλ ἐν τῷ μεταξὺ μεγάλωνε καὶ ἔπιασε δουλειὰ στὸν οἶκο τοῦ Γ ιαχδέ. ᾽Εκεῖ φύ- λαγε καὶ τὴν Κιδωτὸ τῆς Διαθήκης. “Ὥσπου μιὰ μέρα τὴν πήρανε, γιὰ νὰ τὴν πᾶνε στὸ πεδίο τῆς μάχης, νὰ φέρῃ γούρι στοὺς ᾿Ισραηλίτες καὶ νὰ νικήσουν τοὺς Φι- λισταίους. ᾽ Ηταν ἡ μασκώτ, θλέπετε, τῆς συναγωγῆς. Τελικὰ ὅμως οἱ Φιλισταῖοι νίκησαν καὶ τὴν πῆραν ἀπ’ τοὺς Εδραίους. «Καὶ ἦτο ἡ κιδωτὸς τοῦ Κυρίου ἐν τῇ γῇ τῶν Φιλισταίων ἑπτὰ μῆνας» (Σαμουήλ, Α΄ στ 1). Μέχρι ποὺ τὴν δαρέθηκαν, καὶ ἔτσι «Καὶ ἔκραξαν οἱ Φιλισταῖοι τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς μάντεις λέγοντες. Τί νὰ κάμωμεν εἰς τὴν κιδωτὸν τοῦ Κυρίου; Φανερώσατε εἰς ἡμᾶς τίνι τρόπῳ θέλομεν ἀποστείλει αὐτὴν εἰς τὸν τόπον αὐτῆς» (Σαμουήλ, Α΄, στ 2). ᾿Επτὰ ὁλόκληρους μῆνες ψάχνανε νὰ δροῦνε, σὲ τί χρησίμευε στοὺς ᾿Ισραηλίτες καὶ δὲν μπορούσα- νε νὰ καταλάδουνε. Εἶναι ὄντως θεόπνευστα πράγματα αὐτά, δὲν τὰ καταλαδαί- νουν ὅλοι. Ετσι χι ἀποφασίσανε νὰ τὴν ξεφορτωθοῦνε, νὰ τὴν στείλουν πίσω, νὰ μὴν κλαίῃ κι ὁ Σαμουήλ, ποὺ τοῦ πήρανε τὸ παιχνίδι του. Καὶ οἱ ἱερεῖς τότε τοὺς λένε, νὰ μὴν τὴν στείλουν κενή, ἀλλὰ κάτι νὰ τῆς θάλουν μέσα. Τί νὰ δάλουν; «Κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν σατραπῶν τῶν Φιλισταίων, πέντε αἱμοῤῥοΐδες χρυσαῖ καὶ πέντε χρυσοῖ ποντικοί: διότι ἡ αὐτὴ πληγὴ ἦτο ἐπὶ πάντας ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοὺς σατράπας ὑμῶν' διὰ τοῦτο θέλετε κάμει ὁμοιώματα τῶν αἱμορροΐδων σας καὶ ὁμοιώματα τῶν ποντικῶν σας τῶν φθειρόντων τὴν γῆν' καὶ θέλετε δώσει δόξαν εἰς τὸν θεὸν τοῦ ᾿Ισραὴλ» (Σαμουήλ, Α΄ στ 4-5- -ὁ). Οχι µόνο δὲν τοὺς εἶχε χρή σιμεύσει σὲ τίποτα λοιπόν, ἀλλὰ ἀντίθετα τοὺς εἶχε γεμίσει αἱμορροΐδες καὶ ποντίκια ὁ Γιαχδέ. Εἶναι ὅ ὅμως Φοδερό, ποῦ τὰ ὀρίσκει καὶ τὰ σκέφτεται. Τοὺς πιάσανε οἱ αἱμορροΐδες καὶ τρέχανε οἱ Φιλισταῖοι κι ἀπὸ πί- σω τὰ ποντίκια. «Ἔχει κάτι δίτσια ὧρες ὧρες ὁ Γιαχδέ! Βουλώματα, ξεδουλώμα- τα, ξαναδουλώματα, αἱμορροΐδες καὶ ποντίκια. Νυχτερίδες κι᾿ ἀράχνες, θὰ λέγαμε σήμερα. ᾿Ανεξάντλητη φαντασία. ᾿Αφῆστε ποὺ θἄπαιρνε καὶ δόξα στὸ τέλος, ὁ ὅπως εἶπαν κι οἱ ἱερεῖς. Ὅσταν δὲ ἔφτασε ἡ ἅμα- ξα ποὺ κουδαλοῦσε τὴν κιδωτὸ μὲ τὶς αἱμορροΐδες καὶ τὰ ποντίκια στὴν χώρα τῶν “Εὐραίων, τὸ τί ἔγινε δὲν περιγράφεται. Τὸ χιδώτιο μὲ τὶς αἱμορροΐδες καὶ τὰ πο- ντίκια, ποὺ εἶχαν φορτώσει οἱ Φιλισταῖοι στὴν ἅμαξα, τὄδαλαν πάνω στὴν ἱερή τους πέτρα καὶ τὸ λάτρευαν. Γιατὶ οἱ Φιλισταῖοι «καὶ ἔθεσαν τὴν κιδωτὸν τοῦ Κυ- οίου ἐπὶ τῆς ἁμάξης, καὶ τὸ κιδώτιον μετὰ τῶν χρυσῶν ποντικῶν καὶ τῶν ὁμοιω-