ΟΑΥΜΑΣΤΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΤΑΓΟ... Ὕστερα ἀπὸ παράκληση τοῦ δρος Θεολογίας-Κοινωνιολογίας καθηγητοῦ Γιώργου Μουστάχη δημοσιεύομε προσωπικὴ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἀπέστειλε ὁ πρωτοπρεσθύτερος καὶ καθηγη τῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν παπᾶ-Γεώργιος Μεταλληνὸς (σχετική μὲ ἐπιστολὴ τοῦ πρώτου πρὸς τὸν «Λαυλό», ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ τεῦχος 159, Μαρτίου 1995) μαζὶ μὲ τὴν ἀπάντηση τοῦ κ. Γιῶργου Μουστάκη. Ἐμεῖς παρατηροῦμε μόνο, ὅτι γιὰ τὸν «Ρωμαῖο» ἢ «Ρωμιὸ» παπᾶ-Μεταλληνὸ ἡ ἐνασχόληση τοῦ «Δαυλοῦ» μὲ τὴν ἱστορικὴ ἔρευνα τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀποδειχνύει, ὅτι ὁ «Δ» εἶναι «περιοδικὸ τοῦ παγανιστικοῦ αἴσχους» καὶ «φασιστικὀ-μασονικὸ καὶ ἐθνικιστικὸ παραλήρημα» καὶ ἐμεῖς «ἀρχαιομανίτες καὶ εἰδωλολάτρες, συντασσόμενοι μὲ τοὺς Μασόνους, ποὺ μᾶς κατευθύνουν». Ἡ ἀρχαία συκοφαντία κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ σ ̓ ὅλο τῆς τὸ μεγαλεῖο καὶ ὁ μεσαιωνικὸς σχοταδισμὸς σὲ πλήρη δράση... Κατὰ τὰ λοιπὰ τὸ πνευματικὸ «ποιὸν» τοῦ ἐν λόὦ ἀτόμου δίδεται ἀνάγλυφο ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιο μέσα ἀπὸ τὸ ὕφος τοῦ χειμένου του, καὶ συνεπῶς δὲν χρειάζεται νὰ κάνουμε ἐμεῖς κανένα δικό μας σχόλιο. ΔΙ.Λ. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ καθηγητοῦ παπᾶ Γ. Μεταλληνοῦ πρὸς τὸν κ. Γ, Μουστάκη π. Γεώργιος Μεταλληνὸς Πίνδου 1], Ν. Ψυχικὸ 1545] Τηλ. 6718 445 Ν. Ψυχικό, 20.3.1905 ̓Αγαπητὲ Γιῶργο, ̓ Εὔχομαι νὰ εἰσαι καλά, γιατὶ διαισθάνομαι ὅτι... δὲν εἰσαι! Καλαμπούρι κάνω. Αληθινὰ σοῦ εὔχομαι ὑγεία καὶ καλὴ Σαρακοστή. Κάποιος φοιτητής μου (διότι ἐγὼ δὲν διαδάζω φασιστικὰ-μασονικὰ καὶ ἐθνικιστικὰ παραληρήματα σὰν τὸν «ΔΑΥ̓ΛΟ») μοῦ ἔφερε φωτοτυπία κάποιου κειμένου σου, ποὺ δημοσιεύθηκε σ ̓ αὐτὸ τὸ περιοδικὸ τοῦ παγανιστικοῦ αἴσχους. Μὲ ἐξέπληξε, ὄχι διότι θέλησες νὰ μὲ περιλάδεις στὰ πυρά σου, ἀλλὰ διότι, μολονότι ὅπως ἰσχυρίζεσαι «διδάκτωρ» -- δηλαδὴ ἐπιστήμονας, δὲν γράφεις μὲ κριτήρια ἐπιστημονικά, ἀλλὰ κομπογιαννίτικα καὶ πεζοδρομιακά. Στὸ λέγω εἰλικρινά, ὅτι ἐγώ, ὁ «καθηγητὴς τὴς δοκησισοφίας», δὲν θὰ μποροῦσα νὰ δεχθῶ κείμενο τέτοιο σὰν ἐπιστημονικὸ καὶ θὰ τὸ ἀπέρριπτα. Οὔτε γυναικοῦλες δὲν γράφουν ἔτσι. ̓Απὸ τὸ παλαιὸ φίλο Γιῶργο Μουστάκη θὰ περίμενα τεκμηριωμένη καί, τὸ σημαντικότερο, ἀληθινὴ - ἀντιχειμενικὴ κριτική καὶ ὄχι ἔκρηξη μίσους καὶ καχίας. Διότι στάζει μίσος καὶ κακία ὁ λόγος σου καὶ δὲν σὲ τιμᾶ. ̓Αν ἀκούσεις τὰ σχόλια ποὺ κάνουν γιὰ σένα, θὰ λυπηθεῖς τὸν ἑαυτό σου. Αὐτὸ μὲ ἀνησυχεῖ. Μὲ συγκατατάσσεις μὲ τὸν Αὐγουστῖνο καὶ τὸν Κιτσίκη. Τί κοινὸ ἔχω μὲ τὸν πρῶτο ἢ τὸν δεύτε00; Βρὲς μιὰ γραμμὴ στὰ κείμενά μου, ποὺ νὰ θεμελιώνει τὰ λόγια σου. Τοῦ πρώτου ἀπορρίπτω τὴ μέθοδο, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ μὴν ἀναγνωρίσω τὴν ἐντιμότητά του. "Αλλωστε δέχθηκε ἐπίσημα καὶ τὸν ̓ ̓Αρχηγό σου. δὲν τοῦ τὸ ἀναγνωρίξεις; Ἢ ἄλλαξες πολιτικά; Τὸν δεύτερο τὸν γνωρίζω ἀπὸ συνέὅρια καὶ τοῦ μιλῶ, ὅπως μιλῶ καὶ σὲ σένα καὶ σ’ ὅποιον ἄλλο. Πότε συμμερίσθηκα τὶς φιλοτουρκικὲς ἰδέες του; Μήπως συμμερίζομαι τὶς δικές σου; Ὡς ἐπιστήμονας δὲν μπορῶ νὰ μὴ δεχθῶ τὶς δύο ση: μαντικὲς ἱστορικὲς ἀρχές του γιὰ τὴν «ἀνατολικὴ παράταξη» καὶ τὴν «ἐνδιάμεση περιοχὴ» καὶ νὰ μὴ θαυμάσω διδλία του σὰν την «Τρίτη ̓Ιδεολογία», στὰ πρῶτα κυρίως κεφάλαια, διότι γιὰ πρώτη φορὰ χαράχθηκε μιὰ τέτοια ἐπιστημονικὴ ἀνάλυση τοῦ φασισμοῦ στὰ γράμματά μας. Τώρα, ὅποιος ἔχει τή μύγα... Γιατὶ δὲν τοῦ ἀπαντᾶς ἐπιστημονικὰ-κριτικὰ καὶ δρίξεις ἐμένα; Αν μπορεῖς, κάμε το. ̓Αλλὰ ξέρεις, ὅτι δὲν ἀντέχεις σὲ ἐπιστημονικὸ ἀγῶνα, ἐνῶ ἐγὼ ὡς παπᾶς ρωμηὸς δὲν θὰ παύσω νὰ σὲ συγχωρῶ. Καλὰ κάνεις. Σὲ καταλαδαίνω. Καὶ κάτι ἀκόμη. ̓Αν μὲ σκυλόόριζες γιὰ ὅσα εἶπα ἢ ἔγραψα, θὰ σὲ καταλάδαινα. "Ετσι μπορεῖς νὰ μιλήσεις, ἔτσι γράφεις. Καθόλου περίεργο. ̓Αλλὰ μοῦ ἀποδίδεις πράγματα, ποὺ δὲν περιέχονται