«Ἑλληνικὸ» Κράτος καὶ Ελληνικὸς Πολιτισμὸς “Όταν κάνουμε λόγο γιὰ «Ἕλληνες», πρέπει νὰ μιλᾶμε μόνο γιὰ ἄτομα καὶ γιὰ πολιτισμό. Οἱ” Ελληνες ὑπῆρξαν πάντα ἐθνότητα ἑνὸς ἑνιαίου καὶ μοναδικοῦ γένους, ἐνῶ κράτος ὑπῆρξαν μόνον συμπτωματικὰ καὶ πάντοτε κάτω ἀπὸ συνθῆκες δίας ἐσωτερικῆς ἢ ἐξωτερικῆς. ́ Η ̓ Αρχαία ̓Ελληνικὴ “Ἱστορία εἶναι μία ἱστορία ἐλεύθερων χαρισματικῶν δημιουργικῶν ἀτόμων καὶ ὄχι ἕνος ἑνιαίου κράτους, ποὺ δὲν ὑπῆρξε οὐσιαστικὰ ποτέ, ἀφοῦ ἀριθμητικὰ κυριαρχοῦσε πάντα ἡ διασπορά. Συνεπῶς εἶναι καὶ σήμερα πολὺ φυσικό, ἡ ὑπόσταση τῆς Ελλάδος ὡς κράτους, τὸ ὁποῖο συστηματικὰ ἀγνοεῖ τὸν Ελληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ προσπαθεῖ ταυτόχρονα μὲ κάθε τρόπο νὰ ὑποδουλώση τοὺς πολίτες του σὲ ξένα πρότυπα καὶ σὲ ξένα συμφέροντα, νὰ ἀμφισδητῆται σιωπηρὰ ἔσωθεν. Τὸ Ελληνικὸ Κράτος ἀμφισδητεῖται σήμερα ἀναφανδὸν ἀπὸ τὸ συλλογικὸ ἐθνικὸ ὑποσυνείδητο ὅλων τῶν ̓Ελλήνων στὴν ψυχὴ καὶ στὸ πνεῦμα. Οἱ “Ελληνες σὰν γένος εἶναι γεννημένοι δημιουργοί, καὶ κάθε δημιουργὸς ἀπαιτεῖ ἐνστικτωδῶς ἐλευθερία ὁράσης, γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῆ σὰν προσωπικότητα καὶ πρὶν ἀπ ̓ ὅλα σὰν οἰκονομικὴ ὀντότητα, διότι ἡ οἰκονομικὴ ἐξάρτηση εἶναι μία ἀπὸ τὶς χειρότερες μορφὲς δουλείας, καὶ οἱ δοῦλοι οὐδέποτε δημιούργησαν πολιτιομό. Κάθε “Ελληνας σήμερα νοιώθει ὑποσυνείδητα, ὅτι σύρεται κατόπιν προδιαγεγραμμένου σχεδίου ἀπὸ κάποιους, ποὺ χρησιμοποιοῦν τὸ ̓Ελληνικὸ Κράτος ὡς μέσον γιὰ μία ἄνευ προηγουμένου οἰκονομικὴ ὑποδούλωση, ἡ ὁποία στοχεύει στὸ νὰ εὐνουχήσει τὴ δημιουργικότητά του. Τὸ σύστημα «Ελληνικὸ» Κράτος τοῦ ἐπιδάλλει ἔμμεσα μέσω τῶν προτύπων τῶν ἡ γετῶν του, νὰ ξοδεύει, γιὰ να διαχριθῆ κοινωνικά, ἀφανίζοντας ἔτσι μὲ τὶς εἰσαγωγὲς τὴν οἰκονομικὴ ἰκμάδα τῆς Ελληνικῆς κοινωνίας, καὶ φυσικὰ καὶ τὶς δυνατότητες γιὰ ἕνα καλύτερο μέλλον. Τὸ σύστημα κράτος τοῦ ἐπιδάλλει ἔμμεσα νὰ προτιμᾶ τὴν ἐξαρτημένη ἀπασχόληση στὸν Δημόσιο Τομέα, ἡ ὁποία τοῦ παρέχει ἀσφάλεια καὶ κοινωνικὴ ἀναγνώριση, ἀφοῦ ὡς δημόσιος ὑπάλληλος μπορεῖ νὰ ταλαιπωρεῖ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς ὅλους ὅσοι ἀγωνίξονται νὰ δημιουργήσουν τὸν πλοῦτον ἐκεῖνο, ποὺ θὰ διασφαλιση καὶ τὴ δική του ὑπόσταση. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο δημιουργεῖται ἕνας στρατὸς «γενιτσάρων» μὲ ἀνθείλη νιχή νοοτροπία, ὁ ὁποῖος λειτουργεῖ σὰν στρατὸς κατο χῆς γιὰ τοὺς πραγματικοὺς "Ελληνες. Πῶς λοιπὸν ὁ γεννημένος δημιουργὸς "Ελληνας νὰ μὴν θεωρεῖ ἀνέκαθεν τὴν χρατικὴ ἐξουσία ὡς ἕνα εἰδος συγκεχαλυμμένης κατοχῆς ἀπὸ ξένους, ἀφοῦ γι’ αὐτὸν τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ποὺ μετρᾶ καὶ ὄχι τὸ ὄνομα τοῦ δυνάστη του «"Ελλην» ἢ «ξένος»; Τὴ δημοκρατία τῶν Αρχαίων Ελλήνων τὴν «ἐφεῦρε» ὁ Ἓλληνας, γιὰ νὰ ἀνακόψη τὴ δία ἑνὸς κράτους κυρίαρχου καὶ δουλωτικοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ αὐτοσκοπὸν και ποὺ συντρίδει τὴν ἐλευθερία γιὰ δημιουργικὴ διάκριση, προσφέροντας μόνο τὴν καταναλωτικὴ διάκριση ὡς ὑποκατάστατο. ̓Η ἄμεση δημοκρατία παρεῖχε τὰ ἐχέγγυα γιὰ ἐλευθερία, ὅσο τὸ χράτος-πόλις διασφάλιζε τὸν αὐτοέλεγχο του ἀπὸ τοὺς πολίτες παραμένοντας μικρὸ σὲ διαστάσεις χώρου καὶ πληθυσμοῦ. Ο ἀποικισμὸς ἀποτελοῦσε προφανῶς τὴν ἄμεση λύση τοῦ προδλήματος μεγέθυνσης τοῦ κράτους. Οἱ ἀποικίες ἦσαν ἀνεξάρτητα νέα κράτη-πόλεις καὶ παρεῖχαν στὰ ἄτομα τὶς δυνατότητες δημιουργίας χωρὶς ἄμεση δέσμευση ἀπὸ τὰ χατεστημένα, ὑλικὰ καὶ πνευματικά. Τὸ συμπέρασμα εἶναι λοιπόν, ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔμαθαν οἱ ξένοι, νὰ τὸ θλέπουμε σὰν ἀδυναμία μας, δηλ. τὴν μὴ ὑποταγή μας στὴν χρατικὴ δία, εἶναι οὐσιαστικὰ χαρακτηριστικὸ προτέρημα τοῦ γένους τῶν ̓ Ελλήνων ἀπαραίτητο γιὰ τὴν οἰκονομικὴ καὶ γενικώτερα τὴν πολιτισμικὴ δημιουργία, ἡ ὁποία προῦποθέτει ἄτομα ἐλεύθερα κατὰ τὸ δυνατὸν ἀπὸ τὰ δεσμὰ ἑνὸς κρατικοῦ κατεστημένου. ́Ἡ «φοροδιαφυγὴ» καὶ ̓ «παραοικονομία» εἶναι προφανῶς οἱ ἀπαντήσεις τῶν ἐλεύθερων ἀκόμη Ἑλλήνων στὴν ἰσοπεδωτικὴ δία ἑνὸς κράτους-αὐτοσκοποῦ, τὸ ὁποῖο αὐτοκτονεῖ ἐξολοθρεύοντας συστηματικὰ τοὺς δημιουργοὺς πολίτες του, ἑνὸς κράτους, τὸ ὁποῖο διώχνει ὅλους ὅσοι μποροῦν νὰ φύγουν στὸ ἐξωτεοικό, γιὰ νὰ θροῦν ἐκεῖ τὸ ἐξόριστο « Ελληνικὸ Πνεῦμα» καὶ νὰ εὐημερήσουν, δημιουργώντας γιὰ τοὺς ξένους λαοὺς μὲ τὴν ̓Ελληνυκῇ τους ψυχικὴ δύναμη, μέσα στὰ « ̓ Ἑλληνικὰ» πνευματικὰ πλαίσια, τὰ ὁποῖα ἐδημιουργήσαμε πρὸ χιλιετιῶν και τὰ ὁποῖα καρποῦνται σήμερα οἱ ξένοι. Κακῶς λοιπὸν πιστεύουμε οἱ “Ἕλλῃνες, ὅτι μᾶς λείπουν μόνον τὰ «Ελγίνεια μάρμαρα» τῶν προγόγων μας. ο “Ελληνικὸς Πολιτισμὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ μᾶς λείπει, καὶ αὐτὸν κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς τὸν ἐπιστρέψει. Αὐτὸν πρέπει νὰ τὸν ξαναδροῦμε ἀπὸ μόνοι μας, δημιουργῶντας ἕνα νέο «1821» πνευματικῆς παλιγγενεσίας αὐτὴ τὴν φορά. Διαθάζοντας τὸ κείμενο αὐτὸ πολὺ σωστὰ θὰ ἐχτιμήσετε, ὅτι κάποιος «Ἓλληνας», ποὺ αἰσθάνεται σκλαδωμένος ὡς νέος Προμηθέας μέσα στὸ σημερινὸ ̓Ελληνικὸ Κράτος, ὅπως καὶ χιλιάδες ἄλλοι, όγάζει τὰ ἀπωθημένα του καὶ ἐκφράξει τὸν πόνο ἑνὸς γένους ὑποδουλωμένου σ ̓ ἕνα κράτος οἰκεῖο μὲν ὡς πρὸς τὸ ὄνομα, ξένο δὲ ὡς πρὸς τὴν νοοτροπία και τὴν συμπεριφορά. “Ὅμως καὶ τὸ ζαχαρωμένο χάπι μπορεῖ νὰ εἶναι δηλητηριῶδες, καὶ στὴν περίπτωσή μας ἀναμφισδήτητα εἶναι. ἀρ. Κων. Τομόπουλος