ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ι. ΔΛΑΜΠΡΟΥ Ὄρεξη τοῦ ποιεῖν καὶ τοῦ εἰδέναι Θὰ ἀναφερθῶ σήμερα σὲ μιὰ διαπίστωσή μου, στὴν ὁποία κατέληξα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θητείας μου στὸ «Δ αυλό» --ἀκριβέστερα, στὴν ἑδραίώση μέσω τοῦ περιοδικοῦ μιᾶς ἐκτιμήσεως ποὺ ἀπὸ παλιότερα εἶχα κάνει, χωρὶς ὅμως νὰ μπορῶ τότε νὰ τὴν ἐπαληθεύσω πλήρως. Πρόκειται γιὰ τὸν ζωηρότατο λογοτεχνικὸ ὀργασμό ---ὖ φράση αὐτὴ ἀποδίδει καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλη τὸ φαινόμενο ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ ἐδῶ-- ποὺ κατέλαβε, στὴ φάση ποὺ ζοῦμε, τοὺς Ἕλληνες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νέους καὶ γέρους, πλούσιους καὶ φτωχούς, μορφωμένους κι ἀμόρφωτους, ἐπαρχιῶτες καὶ πρωτευουσιάνους, τέλος πάντων τοὺς Ἕλληνες ὅλων τῶν «καθέτων» ἤ «ὁριζοντίων» στρωμάτων ἤ κύκλων τῆς κοινωνίας μας. Μένει κανεὶς κατάπληκτος ἀπὸ τὴν πληθώρα τῶν νεοτυπουμένων βιβλίων, ποιητικῶν ἤ πεζῶν, δοκιμιακῶν ἤ λογοτεχνικῶν, «παραδοσιακῶν» ἤ «μοντέρνων», ἐπιστημονικῶν ἤ «προσωπικῶν», στρατευμένων ἤ ἐλεύθερων, ποὺ μᾶς ἀποστέλλονται κάθε μῆνα ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς Ἑλλάδος γιὰ βιβλιοκριτικὴ ἤ ἁπλῶς γιὰ ἐνημέρωσή μας --ὅπως, ἄλλωστε, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ συγκινηθῆ καὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν συνεργασιῶν, πού, ἄγνωστοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, σ ̓ ἐμᾶς συντάκτες καὶ συγγραφεῖς, ἐκπονοῦν ἤ φιλοτεχνοῦν καὶ μᾶς ταχυδρομοῦν μὲ πρόθεση νὰ τὶς δημοσιεύσουμε ἤ ἁπλῶς νὰ τὶς διαβάσουμε. Καὶ αἰσθάνεται κανεὶς πολὺ ἄσχημα, ὅταν βρίσκεται μπροστά στὴν ἀδήριτη πραγματικότητα, τὴν πραγματικότητα τοῦ χώρου, τοῦ ἀριθμοῦ τῶν σελίδων τοῦ «4αυλοῦ», ποὺ δὲν ἐπιτρέπει οὔτε τὴν κριτικὴ ὅλων τῶν ἀξιόλογων βιβλίων οὔτε τὴν καταχώρηση ὅλων τῶν καλῶν ́συνεργασιῶν... ́Αμποτε ν ̓ ἀξιωθοῦμε σύντομα νὰ αὐξήσουμε τὸν ἀριθμὸ τῶν σελίδων μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε, ὅπως ζωηρὰ ἐπιθυμοῦμε, νὰ προσφέρουμε βῆμα ἐκφράσεως ἤ μέσο παρουσιάσεως τῆς σκέψεως ἤ τοῦ ταλέντου ὅλων ὅσοι διακατέχονται ἀπὸ τὴν ἱερὴ ἀπολλώνεια τελεστικὴ ἤ διονυσιακἢὴ ποιητικὴ μανία, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε λίγο καὶ τὸ γερο-Πλάτωνα:ἰ Εἶναι δύσκολο νὰ κάνω ἀκριβεῖς ἀναλογικὲς συγκρίσεις μεταξὺ τοῦ ἑλληνικοῦ αὐτοῦ φαινομένου καὶ ἄλλων παρόμοιων, ποὺ ἐνδεχομένως σημειώνονται καὶ σ ̓ ἄλλους Τόπους. Τοῦτο, ἄλλωστε, δὲν θὰ εἶχε παρὰ μόνον ἐγκυκλοπαιδικὴ ἀξία. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἔχει ἀπόλυτη ἀξία εἶναι, ὅτι αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἡ Ἑλλάδα τείνει νὰ μεταβληθῆ σ ̓ ἕνα γιγάντιο Παρνασσὸ μὲ πλαγιὲς κατάφυτες ἀπὸ διάφορα ποιητικὰ ἄνθη --λαμπρὰ ἤ ὑποτονικὰά ἤ καὶ ἄχρωμα, δὲν ἔχει σημασία--- καὶ σ ̓ ἕνα ἀπέραντο σπουδαστήριο ὑπερπλῆρες ἀπὸ διανοούμενους--- δημιουργικοὺς ἤ νοσηροὺς «κουλτουριάρηδες» ἤ κι ἀπογοητευτικἁ ξηροὺς καὶ σχολαστικούς, κι αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία. Δὲν ἔχει ἐπίσης τόση σημασία, ἄν ἡ ἔντονη αὐτὴ τάση τῶν Ἑλλήνων γιὰ πνευματικότητα ὀφείλεται στὴ μόδα ἤ στὸ «σνομπισμό» ἤ στὴν πίεση ποὺ ἀσκεῖ πάνω στὸ Πρόσωπο μιὰ ἀπρόσώπη, βάρβαρη, κτηνώδης κι ἀνηλεὴς περιρρέουσα ἆτμόσφαιρα --πίεση ποὺ ὁδηγεῖ στὴ φυγή, τὴν προὐπόθεση αὐτὴ τῆς δημιουργικῆς διαθέσεως--- ὅσο «μετράει» σ ̓ ἐμένα προσωπικά, τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ Τόπου αὐτοῦ --- γιὰ λόγους κλιματικούς, φυλετικούς, ἱστορικούς, διαιτολογικούς;... δὲν μ ̓ ἐνδιαφέρει-- πέρα ἀπὸ τὸ κυνήγι τῆς ὕλης ἀτενίζουν