Πίσω στὸ Παρελθόν! Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μεταόληθοῦν οἱ κάτοικοι μιᾶς γεωγραφικῆς περιοχῆς σὲ ἑνιαῖο πνευματικό-πολιτισμικὸ-ἱστορικὸ ὀργανισμό; “Οσοι μελέτησαν σὲ μεγάλο ἱστορικὸ θάθος τὸ τραγικὸ Φαινόμενο τοῦ τέλειου ἠθικοῦ ξεφτίσματος τοῦ Νεώτερου “Ελληνισμοῦ, ξέρουν ὅτι μόνο δύο τρόποι ὑπάρχουν: ο () πρῶτος εἶναι νὰ πιστέψη ὁ πλη θυσμὸς τοῦ Ῥωμαίικου Κρατιδίου στὸ παρόντου, νὰ αἰσθανθῆ περήφανος γι’ αὐτὸ καὶ νὰ ἀποκτήση ἔτσι τὴν θέληση τῆς ἰδεαλιστικῆς συμμετοχῆς καὶ ἀνυστερόόουλης προσφορᾶς στὸν ἀγῶνα ἐπιθιώσεως, προκοπῆς καὶ διακρίσεώςτου μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐθνῶν τῆς Γῆς. 0 δεύτερος εἶναι νὰ γνωρίση σὲ δάθος τὸ παρελθόν του, νὰ συναισθανθῆ τὸ μεγαλεῖο του καὶ νὰ συνειδητοποιήση τὸ χρέος του γιὰ τὴν ἀναδίωση καὶ συνέχιση αὐτοῦ τοῦ μεγαλείου. Ε ἪἩ πίστη τοῦ σημερινοῦ κατοίκου τοῦ Ἑλληνικοῦ Χώρου στὸ Ελληνικὸ παρὸν εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατη, ἀπολύτως ἀνέφικτη καὶ ἀπολύτως ἀπαγορευμένη. Εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατη, γιατὶ -γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὴ φράση τοῦ ποιητῆ-, ὅπου κι ἂν κυττάξῃ, ᾗ “Ελλάδα τὸν πληγώνει’ εἶναι ἀπολύτως ἀνέφικτη, γιατὶ χίλιες δυνάμεις ἐσκεμμένα ὁροῦν καθημερινὰ καὶ σὲ κάθε περίπτωση ἔτσι, ὥστε νὰ τοῦ ἐκμηδενίξουν χάθε διάθεση δημιουργίας καὶ αἰσιοδοξίας, ποὺ τυχὸν γεννιέται ἀπὸ μεμονωμένα εὐτυχῆ περιστατικά’ καὶ εἶναι ἀπολύτως ἀπαγορευμένη, γιατὶ ἕνας διεθνής «πυροσδεστικὸς σταθμός», θὰ ἔλεγε κανείς, εἶναι ἐγκατεστημένος καὶ λειτουργεῖ ἐδῶ ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν ἔτσι, ὥστε νὰ μεταδάλλη τὴν φλόγα τῶν Ελλήνων σὲ ἀποκαΐδι ταπείνωσης, ἥττας καὶ ἀπογοήτευσης. Συνεπῶς ὁ πληθυσμὸς τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου ἀπορρίπτει, ἀπεχθάνεται καὶ μισεῖ τὸ παρόν του. Συμπληρώνουμε ἐμεῖς, ὅτι ἡ ἀντίδρασή του αὐτὴ εἶναι πλήρως αἰτιολογημένη, φυσιολογικὴ καὶ ὑγιής. Αν οἱ κάτοικοι τοῦ Ρωμαίικου εἴμαστε οἱ δυστυχέστεροι ἴσως ἐξ ὅλων τῶν κατοίκων τῆς Γῆς, σ ̓ διτι ἀφορᾶ τὸ τρισάθλιο παρόν, μποροῦμε νὰ ἀποζημιωθοῦμε, καὶ μὲ τὸ παραπάνω, γιὰ τὴν συμφορά μας αὐτὴ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι εἴμαστε οἱ φορεῖς τοῦ πιὸ μεγαλειώδους παρελθόντος σὲ σύγκριση πρὸς τὸ παρελθὸν ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἐθνῶν τῆς Γῆς: ἑνὸς παρελθόντος, ποὺ ὄχι μόνο λαμπρύνει καὶ τιμᾶ καὶ καταξιώνει ἐμᾶς, ἀλλὰ λαμπρύνει καὶ τιμᾶ καὶ καταξιώνει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο εἶδος" ἑνὸς παρελθόντος, ποὺ ὄχι μόνον ἀποτελεῖ ἕνα γιγαντιαῖο ἱστορικὸ μέγεθος, ἀλλὰ παραμένει ὁλοζώντανο χαὶ αἰώνιο πάντοτε ὡς κυρίαρχο στοιχεῖο τοῦ σημερινοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ: ἑνὸς παρελθόντος, ποὺ ὄχι μόνο εὐεργέτησε τήν ἀνθρωπότη τα ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, ἀλλὰ εἶναι σήμερα, ποὺ τὰ πάντα ἔχουν ὁδηγηθῆ σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο, ὁ μόνος μίτος διαφυγῆς ἀπὸ τὸν λαθύρινθο τοῦ ἐξουσιαστικοῦ ζόφου, ποὺ κάλυψε τὸν πλανήτη μας. Αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο, τὸ ὑδριζόμενο, τὸ συκοφαντούμενο, τὸ ἀποκρυπτόμενο, τὸ παραχαρασσόμενο Ελληνικὸ Μεγαλεῖο, εἶναι ὁ σίγουρος, ὁ ἰδανικὸς ἀλλὰ καὶ ὁ μόνος ὁδηγός, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀποξύσουμε σήμερα ἀπὸ τὸν ἐθνικό μας ὀργανισμὸ τὰ ὀδυνηρά, ἂν ὄχι θανατηφόρα ἕλκη τῆς ἀποσύνθεσης, τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῆς παρακμῆς, ποὺ μᾶς κατατρύχουν. Τὸ Παρελθόν, ποὺ γίνεται αὐτόματα Παρὸν καὶ ξαναχτίζεται αὐτόματα ὡς Μέλλον μ ̓ ἕναν πολὺ ἁπλὸ τρόπο: Μὲ τὴν στενὴ γνωριμία του καὶ τὴν δαθειὰ συνειδητοποίησή του. 4.1...