Πίσω στὸ Παρελθόν! Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μεταόληθοῦν οἱ κάτοικοι μιᾶς γεωγραφικῆς περιοχῆς σὲ ἑνιαῖο πνευματικό-πολιτισμικὸ-ἱστορικὸ ὀργανισμό; “Οσοι μελέτησαν σὲ µεγάλο ἱστορικὸ θάθος τὸ τραγικὸ Φαινόμενο τοῦ τέλειου ἠθι- κοῦ ξεφτίσματος τοῦ Νεώτερου “Ελληνισμοῦ, ξέρουν ὅτι µόνο δύο τρόποι ὑπάρχουν: ο () πρῶτος εἶναι νὰ πιστέψη ὁ πλη θυσμὸς τοῦ Ῥωμαίικου Κρατιδίου στὸ παρόντου, νὰ αἰσθανθῆ περήφανος γι’ αὐτὸ καὶ νὰ ἀποκτήση ἔτσι τὴν θέληση τῆς ἰδεαλιστικῆς συμμετοχῆς καὶ ἀνυστερόόουλης προσφορᾶς στὸν ἀγῶνα ἐπιθιώσεως, προκοπῆς καὶ διακρίσεώςτου μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐθνῶν τῆς Γῆς. 0 δεύτερος εἶναι νὰ γνωρίση σὲ δάθος τὸ παρελθόν του, νὰ συναισθανθῆ τὸ µε- γαλεῖο του καὶ νὰ συνειδητοποιήση τὸ χρέος του γιὰ τὴν ἀναδίωση καὶ συνέχιση αὐτοῦ τοῦ μεγαλείου. Ε ἪἩ πίστη τοῦ σημερινοῦ κατοίκου τοῦ Ἑλληνικοῦ Χώρου στὸ Ελληνικὸ παρὸν εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατη, ἀπολύτως ἀνέφικτη καὶ ἀπολύτως ἀπαγορευμένη. Εἶναι ἀπολύ- τως ἀδύνατη, γιατὶ -γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὴ φράση τοῦ ποιητῆ-, ὅπου κι ἂν κυττάξῃ, ᾗ “Ελλάδα τὸν πληγώνει’ εἶναι ἀπολύτως ἀνέφικτη, γιατὶ χίλιες δυνάμεις ἐσκεμμένα ὁροῦν καθημερινὰ καὶ σὲ κάθε περίπτωση ἔτσι, ὥστε νὰ τοῦ ἐκμηδενίξουν χάθε διά- θεση δημιουργίας καὶ αἰσιοδοξίας, ποὺ τυχὸν γεννιέται ἀπὸ μεμονωμένα εὐτυχῆ πε- ριστατικά’ καὶ εἶναι ἀπολύτως ἀπαγορευμένη, γιατὶ ἕνας διεθνής «πυροσδεστικὸς σταθμός», θὰ ἔλεγε κανείς, εἶναι ἐγκατεστημένος καὶ λειτουργεῖ ἐδῶ ἀνὰ πᾶσαν στιγ- μὴν ἔτσι, ὥστε νὰ μεταδάλλη τὴν φλόγα τῶν Ελλήνων σὲ ἀποκαΐδι ταπείνωσης, ἥττας καὶ ἀπογοήτευσης. Συνεπῶς ὁ πληθυσμὸς τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου ἀπορρίπτει, ἀπε- χθάνεται καὶ μισεῖ τὸ παρόν του. Συμπληρώνουμε ἐμεῖς, ὅτι ἡ ἀντίδρασή του αὐτὴ εἶναι πλήρως αἰτιολογημένη, φυσιολογικὴ καὶ ὑγιής. Αν οἱ κάτοικοι τοῦ Ρωμαίικου εἴμαστε οἱ δυστυχέστεροι ἴσως ἐξ ὅλων τῶν κατοί- κων τῆς Γῆς, σ᾽ διτι ἀφορᾶ τὸ τρισάθλιο παρόν, μποροῦμε νὰ ἀποζημιωθοῦμε, καὶ μὲ τὸ παραπάνω, γιὰ τὴν συμφορά μας αὐτὴ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι εἴμαστε οἱ φορεῖς τοῦ πιὸ μεγαλειώδους παρελθόντος σὲ σύγκριση πρὸς τὸ παρελθὸν ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἐθνῶν τῆς Γῆς: ἑνὸς παρελθόντος, ποὺ ὄχι μόνο λαμπρύνει καὶ τιμᾶ καὶ καταξιώνει ἐμᾶς, ἀλλὰ λαμπρύνει καὶ τιμᾶ καὶ καταξιώνει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο εἶδος" ἑνὸς πα- ρελθόντος, ποὺ ὄχι μόνον ἀποτελεῖ ἕνα γιγαντιαῖο ἱστορικὸ μέγεθος, ἀλλὰ παραμένει ὁλοζώντανο χαὶ αἰώνιο πάντοτε ὡς κυρίαρχο στοιχεῖο τοῦ σημερινοῦ παγκόσμιου πο- λιτισμοῦ: ἑνὸς παρελθόντος, ποὺ ὄχι μόνο εὐεργέτησε τήν ἀνθρωπότη τα ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, ἀλλὰ εἶναι σήμερα, ποὺ τὰ πάντα ἔχουν ὁδηγηθῆ σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο, ὁ μό- νος µίτος διαφυγῆς ἀπὸ τὸν λαθύρινθο τοῦ ἐξουσιαστικοῦ ζόφου, ποὺ κάλυψε τὸν πλανήτη µας. Αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο, τὸ ὑδριζόμενο, τὸ συκοφαντούµενο, τὸ ἀποκρυπτόμενο, τὸ πα- ραχαρασσόμενο Ελληνικὸ Μεγαλεῖο, εἶναι ὁ σίγουρος, ὁ ἰδανικὸς ἀλλὰ καὶ ὁ μόνος ὁδηγός, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀποξύσουμε σήµερα ἀπὸ τὸν ἐθνικό µας ὀργανισμὸ τὰ ὀδυνηρά, ἂν ὄχι θανατηφόρα ἕλκη τῆς ἀποσύνθεσης, τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῆς παρακ- μῆς, ποὺ μᾶς κατατρύχουν. Τὸ Παρελθόν, ποὺ γίνεται αὐτόματα Παρὸν καὶ ξαναχτί- ζεται αὐτόματα ὡς Μέλλον μ᾽ ἕναν πολὺ ἁπλὸ τρόπο: Μὲ τὴν στενὴ γνωριμία του καὶ τὴν δαθειὰ συνειδητοποίησή του. 4.1...