ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΟΝ ΑΝΑΓΝ(ΟΣΣΤ(ΟΝ Ὃ Ἰάπων καθηγητὴς καὶ οἱ «Ἕλληνες ὁμόλογοίτου [Δημοσιεύομε ἐπιστολὴ τοῦ (ἄγνωστουσ ̓ἐμᾶς) καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ντόκκυο τῆς ̓Ιαπωνίας Χ. Κέντξι Φουρουκάουα σχετικὴ μὲ τὶς ἔρευνες τοῦ «4 αὐλοῦ» γιὰ τὶς ἀρχαιότερες ἀπὸ τὶς αἰγυπτιακὲς ̓Ελληνικὲς Πυραμίδες (τεύχη 148, 149 καὶ 156). Μὲ τὴν εὐκαιρία δὲν ἀντέχομε στὸν πειρασμό, νὰ μὴν συγχρίνωμε τὴν στάση τοῦ καθηγητοῦ τῆς μαχρυνῆς αὐτῆς χώρας͵ μὲ ἐκείνη τοῦ τρισάθλιου « "Ελληνικοῦ» πανεπιστημιακοῦ κατεστημένου «μας», τὸ ὁποῖο, ὡς γνωστόν, ὄχι μόνο χωφεύει μπροστὰ στὸ συνταρακτικὸ αὐτὸ θέμα ποὺ ἀποκάλυψε καὶ ἐρεύνησε ἐκτενῶς ὁ «4 αυλός», ἀλλὰ μᾶς κατηγορεῖ στὶς ἐφημερίδες, ὅτι σχοπὸς τῶν ἐρευνῶν μας δὲν εἶναι ἡἢ παρουσίαση τῶν ̓Ελληνικῶν Πυραμίδων, ἀλλὰ «νὰ ἀποδείξωμε ὁ ὅτι οἱ σημίτες, εἶναι κατώτερη φυλή » (χωρὶς νὰ καταλαδαίνουν οἱ «ταγοῦ μας αὐτοί, ὅτι ἡ ἀπροσδόκητη αὐτὴ «κατηγορία» τους ἀποκαλύπτει τὸ ποιοί τοὺς διατάσσουν χαὶ τοὺς πληρώνουν, γιὰ νὰ μᾶς ἐπιτίθενται). ̓Ακολουθεῖ τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ̓Ιάπωνος καθηγητοῦ). ̓Αγαπητός μου χος ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ, Εὐχαριστῷ πάρα πολὺ τὸ περιοδικὸ «ΔΑΥΛΟΣ». Σήμερα (4 Απριλίου) εἶχα τρία τεύχη σας ἀπὸ τὴν φοιτήτριά μου, ποὺ εἶναι φίλη της ἢ κα ̓Αθηνᾶ Φουντούλη. Μὲ λένε Κέντζι Φουρούχαουα, εἶμαι καθηγητὴς στὸ Πανεπιστή μιο Δόκκιο. Διδάσκω ̓Αρχαία Ἑλληνικὴ Ἱστορία. ́ Όταν ἤμουν στὴν ̓Αθήνα, διάδασα γιὰ τὴν πυραμίδα τῶν Κεγχρεῶν. ̓Αργότερα πῆγα στὸ "Αργος καὶ τὴν εἶδα στὸ Ἑλληνικό. Καὶ ἐνδιαφέρθηκα γιὰ τὴν πυραμίδα. Γι’ αὐτὸ ἤθελα νὰ διαθάσω τὸ περιοδικό σας. Καὶ θώτησα κα Φουντούλη νὰ τὸ ἔχει. Τὸ καλοκαίρι θὰ πάω στὴν Ἑλλάδα ξανά. "Αν εἶμαι ἐλεύθερος, θὰ σᾶς ἐπισκεφθῶ στὴν Πλάκα. ἼΑλλη μιὰ φορὰ εὐχαριστῶ γιὰ ὅλα. Μὲ πολλοὺς χαιρετισμοὺς Κέντξι Φουρουκάουα (ΚΕΝΙ ΕΟΕΟΚΑΝΑ) ὮΏΟΚΚΥΟ Ὀπ]νεις]ίγ 452-5 0α7α ᾗεπάο, ΙΝΗίςα, Νραία 1ΑΡΑΝ Ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Ἰουδαιοχριστιανικὴ ἀντίληψη περὶ θεότητας τους. Πρόκειται γιὰ μιὰ εἰκασία, ἱκανοποιητικὰ ἢ ὄχι τεκμηριωμένη δὲν εἶμαι ἐγὼ σὲ θέση νὰ ἀποδείξω, πάντως γιὰ μιὰ εἰκασία, ποὺ δὲν ἀποτελεῖ καὶ τὴν μοναδικὴ ἀποψη. Ἡ πλειοψηφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἐπίστευε, πὼς ἐπρόκειτο περὶ θεϊκῶν κοσμικῶν δυνάμεων καὶ ὄχι προσώπων. Μπορεῖ κανένας σήμερα νὰ μὴν μπορεῖ νὰ πιστέψει κάτι ἀνάλογο, ἡ ἀντικειμενικότητα ὅμως ἐπιδάλλει τὴν ἀναφορὰ τουλάχιστον καὶ αὐτοῦ τοῦ ἐνδεχομένου. Εἶναι πολλὲς οἱ ἀναφορές, ποὺ μιλοῦν γιὰ ἐμφάνιση σὲ ἀρκετοὺς Ἕλληνες μυημένους στὰ μυστήρια τῆς ἀρχαιότητας τῆς Περσεφόνης, τοῦ Διονύσου, τοῦ Πανὸς ἢ τοῦ ̓Απόλλωνος. Καὶ ἄλλες πάλι, ποὺ μιλοῦν γιὰ θαύματα, ποὺ γίνονταν ἀπὸ τὸν ̓Αγαπητοὶ συντάκτες τοῦ «Δαυλοῦ», Διαθάζω τὸ περιοδικό σας ἐδῶ καὶ μιὰ δεκαετία, καὶ θὰ πρέπει ἀρχικῶς νὰ σᾶς εὐχαριστήσω γιὰ τὶς πολύτιμες πληροφορίες ποὺ προσφέρετε καὶ γιὰ τὴν μαχητική ὑπεράσπιση τῆς οὐσίας τῆς ἑλληνικότητας ἀπέναντι σ ̓ ὁποιονδήποτε. ὋὉ λόγος ποὺ σᾶς γράφω εἶναι ὁ ἑξῆς: ̓Απὸ τὸ σύνολο τῶν ἄρθρων ποὺ δημοσιεύονται στὸ «Δαυλὸ» προκύπτει, πὼς ἡ ἄποψη ποὺ χυριαρχεῖ στοὺς συντάκτες τοῦ περιοδικοῦ εἶναι αὐτὴ τοῦ Εὐημέρου, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς ἀρχαίους θεοὓς τῶν Ἑλλήνων. Ὁ ὁποῖος θεωρεῖ, πὼς οἱ ἐν λόγῳ θεοὶ εἰναι πανάρχαιοι Ἕλληνες θασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι θεοποιήθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους