9651 ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1995 «Στὰ ἔργα τῶν εἰδωλολατρῶν ἐνοικοῦν δαίμονες»... Κύριε διευθυντά, Μὲ τὴν παροῦσα μου ἐπιστολὴ θὰ ἤθελα νὰ σχολιάσω τὴν φράση «Μὲ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἡ ἡγεσία διασκορπίστηχε στὴ Δύση, ὅπου μεταλαμπάδευσε τὰ ̓Ελληνικὰ γοάμματα...», ποὺ ἐπαναλαμθάνεται συχνὰ σὲ διάφορες διαλέξεις, ἄρθρα καὶ ἐπιστολές καὶ ποὺ κατὰ τὴν γνώμη μου ὁδηγεῖ σὲ λανθασμένα συμπεράσματα. Θὰ ταν προτιμότερο νὰ ποῦμε, τί ἔκαναν οἱ Ρωμαιοθυζαντινοὶ 1200 χρόνια, γιὰ νὰ σδήσουν ἀπὸ τὸν χάρτη καὶ τὴ μνήμη τοῦ σκεπτόμενου ἀνθρώπου ὅ,τι εἶχε σχέση μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, παρὰ νὰ ὡραιοποιοῦμε μιὰ περίοδο, ποὺ ὅλοι οἱ παλαιότεροι ἱστορικοὶ χαρακτηρίζουν μαύρη καὶ ποὺ χρονικῶς ταυτίἵεται μὲ τὸν Μεσαίωνα. Θὰ ἀναφερθῶ σὲ δύο μόνο χαρακτηριστικὲς περιπτώσεις διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Πῶς δηλαδὴ ὁ Θεόδωρος ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας μὲ τὴν ὁμάδα κρούσης του ἀποκατέστησε τὴν «τάξη» στὴν μαχρυνὴ ̓Αλόιόνα, ὅταν μιὰ ὁμάδα ὑπὸ τὸν ̓Αρθοῦρο (ἐτυμολογικὴ ἀνάλυση δική σας) ἐξακολουθοῦσε παρὰ τὶς ρητὲς ἀπαγορεύσεις νὰ διδάσκει τὰ Ἑλληνικὰ γράμματα. Ἡ ὁμάδα ἐξοντώθηκε, ἡ ἱστορικὴ ὕπαρξη τοῦ ̓Αρθούρου ἀμφισδητήθηκε καὶ ὁ Θεόδωρος ἔγινε ὁ ἱδρυτὴς καὶ πρῶτος ̓Αρχιεπίσκοπος τοῦ Καντέρμπουρυ. ̓Ανάλογη κατάληξη εἶχε καὶ στὴ Λουσητία (ἐτυμολογικὴ ἀνάλυση δική σας) τῆς Γαλλίας ἡ προσπάθεια διατήρησης τῶν “Ἑλληνικῶν Γραμμάτων ἀπὸ μερικοὺς σκεπτόμενους γενναίους: τὴν «τάξη» ἀποκατέστησε δυναμικὰ ἡ ὁμάδα κρούσης ὑπὸ τὸν Διονύσιο, ἡ περιοχὴ ἰσοπεδώθηκε, μετενομάσθη σὲ Παρίσι καὶ ὁ Διονύσιος ἔγινε ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος καὶ ἐπίσημος προ- στάτης τῆς πόλης (Ραϊτοπ). Μόνο τὸ 1330 ἔπετράπη ἡ διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας γιὰ τοὺς «ἐπὶ ἕλλη νισμῷ» κατηγορούμενους-- μέχρι τότε ἡ τιμωρία ἦταν θάνατος -- καὶ μὲ ἀποχλειστικοὺς δασκάλους τοὺς μελανειμονοῦντες («τοὺς φέροντας μαύρην ἐσθῆτα»). Μποροῦμε νὰ ποῦμε μὲ θεθαιότητα, ὅτι μηδὲ τῆς μαύρης τηθέννου ἐξαιρουμένης, ἔχουν ἐπηρεάσει ἢ καλύτερα ἐπιθάλει καὶ τῇ σημερινὴ μορφὴ δογματικῆς ἐκπαίδευσης ὅλων τῶν δαθμίδων, ποὺ στερεῖ τὴ ζωογόνο χαρὰ τῆς γνώσης. Ὅσο γιὰ τὰ ἔργα τῶν Ἑλλήνων κλασσικῶν, αὐτὰ κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος τους διασώθηκαν ἀπὸ τοὺς” Αραθες καὶ ἔφτασαν στὴν Εὐρώπη μέσω Κόρντοθας. Ἴσως ἐδῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπενθυμίσω τὰ συνθήματα: «Οἱ γνωρίζοντες γραφὴ μετὰ τοῦ διαδόλου» καί «Στὰ ἔργα τῶν εἰδωλολατρῶν ἐνοικοῦν δαίμονες», ποὺ συνέτειναν στὴν ἀποτελεσματικὴ διάλυση τῶν μνημείων καὶ ἀπεμπόληση τῶν σχεφτομένων, μιὰ καὶ στὴν παρουσία τους ἀπεδίδοντο πλέον ὅλα τὰ κακά, ἐπιδημίες, πλημμύρες, ξηρασίες κ.λπ. Κλείνοντας θὰ ἤθελα νὰ πῶ στοὺς Βυζαντινολάγνους γλωσσολόγους τοῦ «ἀνεγνωρισμένου ἐπιστημονικοῦ χύρους», ὅπως αὐτοαποκαλοῦνται, ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ εὐσεθισμοῦ διαθρώνουν Γλῶσσα καὶ ̓Ορθοδοξία, ὅτι ἡ γενοχτονία τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν λεγόμενη Βυζαντινὴ περίοδο ἦταν ἡ πιὸ σκληρή, δίαιη, ἀπάνθρωπη καὶ μακροχρόνια γενοχτονία, ποὺ ἔγινε ποτὲ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Μὲ τιμὴ ΓΜ. Σωτηρίου-Διαγόρας Πρόεδρος τῆς Διεθνοῦς Ἕνωσης γιὰ τὴν Διάδοση τῶν ̓Αρχαίων Ἑλληνικῶν Ὀνομάτων Ἰδιωτικὲς προσπάθειες διάδοσης τῆς Ἑλληνικῆς στὴν Αὐστραλία Κύριε διευθυντά, Σὲ ἕνα δημοτικὸ σχολεῖο στὴν Μπορόνια, τριάντα χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Μελθούρνη, 350 παιδιὰ διαθάζουν, γράφουν, μιλοῦν καὶ τραγουδοῦν “Ἑλληνικά. Μόνον τὰ τρία παιδιὰ ἔχουν πατέρα Ἕλληνα. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι Αὐστραλεζάκια. Δὲν πιστεύεις στὰ μάτια σου, ὅταν ἀκοῦς νὰ τραγουδοῦν χωρὶς ξενικὴ προφορὰ τὰ ἑλληνικὰ τραγούδια. Ὅπως πληροφορούμεθα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας τῆς Αὐστραλίας, τὸ δημοτικὀ σχολεῖο τοῦ Ὑαναττᾶ εἰναι τὸ μόνο σχολεῖο στὴν πολιτεία τῆς Βικτωρίας (Μελθούρνη), ὅπου διδάσκονται τὰ Ἑλληνικά, χωρὶς αὐτὸ νὰ ὑπαγορεύεται ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν Ἑλληνόπουλων. Αὐτὸ κατορθώθηκε, γιατὶ ὁ δι- ευθυντὴς τοῦ σχολείου εἶναι φιλέλληνας καὶ γιατὶ ἐκεῖ μία Ἑλληνίδα δασκάλα, ἡ κ. Λωρέττα Φέλλα, σηκώνει μὲ χαρὰ τὸ δθαρὺ φορτίο στοὺς ὤμους της διδάσκοντας ὅλες τὶς τάξεις. Τὰ παιδιὰ δείχνουν, ὅτι πραγματικἀ ἀγαποῦν τὰ ἑλληνικὰ μαθήματα. Απόδειξη, ὅτι ἔχουν κατασκευάσει μὲ τὰ χεράκια τους ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ θάζα, μάσχες, ναοὺς χ.λπ. ὋὉ διευθυντής τοῦ σχολείου κ. Οοιίπ Εαγπιοπά δὲν διστάζει νὰ ἐκφράσει τὸν θαυμασμό του γιὰ τοὺς Ἕλληνες: « ̓Απὸ πολὺ μικρός», θὰ πεῖ, «εἶχα τὴν εὐκαιρία νἀρθῶ σὲ ἐπαφὴ μαζί τους. Ζοῦσα σὲ ἕνα μικρὸ χωριὸ τῆς νοτίου Αὐστραλίας [Αδελαΐς), ὅπου πολλοὶ "Ελληνες ἐργάζονταν στὰ τραῖνα. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ἡ ἐργα-