9651 ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1995 «Στὰ ἔργα τῶν εἰδωλολατρῶν ἐνοικοῦν δαίμονες»... Κύριε διευθυντά, Μὲ τὴν παροῦσα µου ἐπιστολὴ θὰ ἤθελα νὰ σχολιάσω τὴν φράση «Μὲ τὴν ἅλωση τῆς Κων- σταντινούπολης ἡ ἡγεσία διασκορπίστηχε στὴ Δύση, ὅπου µεταλαμπάδευσε τὰ ᾿Ελληνικὰ γοάμµατα...», ποὺ ἐπαναλαμθάνεται συχνὰ σὲ διάφορες διαλέξεις, ἄρθρα καὶ ἐπιστολές καὶ ποὺ κατὰ τὴν γνώμη µου ὁδηγεῖ σὲ λανθασμένα συμπεράσματα. Θὰ ταν προτιμότερο νὰ ποῦμε, τί ἔκαναν οἱ Ρωμαιοθυζαντινοὶ 1200 χρόνια, γιὰ νὰ σδήσουν ἀπὸ τὸν χάρτη καὶ τὴ μνήμη τοῦ σκεπτόμενου ἀνθρώπου ὅ,τι εἶχε σχέση μὲ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, παρὰ νὰ ὡραιοποιοῦμε μιὰ περίοδο, ποὺ ὅλοι οἱ παλαιότεροι ἱστορικοὶ χαρακτηρίζουν μαύρη καὶ ποὺ χρονικῶς ταυτί- ἵεται μὲ τὸν Μεσαίωνα. Θὰ ἀναφερθῶ σὲ δύο μόνο χαρακτηριστικὲς περιπτώσεις διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Πῶς δη- λαδὴ ὁ Θεόδωρος ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας μὲ τὴν ὁμάδα κρούσης του ἀποκατέστησε τὴν «τάξη» στὴν μαχρυνὴ ᾿Αλόιόνα, ὅταν μιὰ ὁμά- δα ὑπὸ τὸν ᾿Αρθοῦρο (ἐτυμολογικὴ ἀνάλυση δι- κή σας) ἐξακολουθοῦσε παρὰ τὶς ρητὲς ἀπαγο- ρεύσεις νὰ διδάσκει τὰ Ἑλληνικὰ γράμματα. Ἡ ὁμάδα ἐξοντώθηκε, ἡ ἱστορικὴ ὕπαρξη τοῦ ᾿Αρθούρου ἀμφισδητήθηκε καὶ ὁ Θεόδωρος ἔγι- νε ὁ ἱδρυτὴς καὶ πρῶτος ᾿Αρχιεπίσκοπος τοῦ Καντέρμπουρυ. ᾿Ανάλογη κατάληξη εἶχε καὶ στὴ Λουσητία (ἐτυμολογικὴ ἀνάλυση δική σας) τῆς Γαλλίας ἡ προσπάθεια διατήρησης τῶν “Ἑλληνικῶν Γραμ- μάτων ἀπὸ μερικοὺς σκεπτόµενους γενναίους: τὴν «τάξη» ἀποκατέστησε δυναμικὰ ἡ ὁμάδα κρούσης ὑπὸ τὸν Διονύσιο, ἡ περιοχὴ ἰσοπεδώ- θηκε, μετενομάσθη σὲ Παρίσι καὶ ὁ Διονύσιος ἔγινε ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος καὶ ἐπίσημος προ- στάτης τῆς πόλης (Ραϊτοπ). Μόνο τὸ 1330 ἔπε- τράπη ἡ διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας γιὰ τοὺς «ἐπὶ ἕλλη νισμῷ» κατηγορούµενους-- μέ- χρι τότε ἡ τιμωρία ἦταν θάνατος -- καὶ μὲ ἀπο- χλειστικοὺς δασκάλους τοὺς μελανειμονοῦντες («τοὺς φέροντας μαύρην ἐσθῆτα»). Μποροῦμε νὰ ποῦμε μὲ θεθαιότητα, ὅτι μηδὲ τῆς μαύρης τηθέννου ἐξαιρουμένης, ἔχουν ἐπηρεάσει ἢ κα- λύτερα ἐπιθάλει καὶ τῇ σημερινὴ μορφὴ δογµα- τικῆς ἐκπαίδευσης ὅλων τῶν δαθμίδων, ποὺ στε- ρεῖ τὴ ζωογόνο χαρὰ τῆς γνώσης. Ὅσο γιὰ τὰ ἔργα τῶν Ἑλλήνων κλασσικῶν, αὐτὰ κατὰ τὸ μεγαλύτερο µέρος τους διασώθη- καν ἀπὸ τοὺς” Αραθες καὶ ἔφτασαν στὴν Εὐρώ- πη µέσω Κόρντοθας. Ἴσως ἐδῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπενθυμίσω τὰ συνθήματα: «Οἱ γνωρίζοντες γραφὴ μετὰ τοῦ διαδόλου» καί «Στὰ ἔργα τῶν εἰδωλολατρῶν ἐνοικοῦν δαίμονες», ποὺ συνέ- τειναν στὴν ἀποτελεσματικὴ διάλυση τῶν µνη- μείων καὶ ἀπεμπόληση τῶν σχεφτοµένων, μιὰ καὶ στὴν παρουσία τους ἀπεδίδοντο πλέον ὅλα τὰ κακά, ἐπιδημίες, πλημμύρες, ξηρασίες κ.λπ. Κλείνοντας θὰ ἤθελα νὰ πῶ στοὺς Βυζαντι- νολάγνους γλωσσολόγους τοῦ «ἀνεγνωρισμένου ἐπιστημονικοῦ χύρους», ὅπως αὐτοαποκα- λοῦνται, ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ εὐσεθισμοῦ διαθρώνουν Γλῶσσα καὶ ᾿Ορθοδοξία, ὅτι ἡ γε- νοχτονία τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν λε- γόμενη Βυζαντινὴ περίοδο ἦταν ἡ πιὸ σκληρή, δίαιη, ἀπάνθρωπη καὶ μακροχρόνια γενοχτο- νία, ποὺ ἔγινε ποτὲ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπό- τητας. Μὲ τιμὴ ΓΜ. Σωτηρίου-Διαγόρας Πρόεδρος τῆς Διεθνοῦς Ἕνωσης γιὰ τὴν Διάδοση τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλληνικῶν Ὀνομάτων Ἰδιωτικὲς προσπάθειες διάδοσης τῆς Ἑλληνικῆς στὴν Αὐστραλία Κύριε διευθυντά, Σὲ ἕνα δημοτικὸ σχολεῖο στὴν Μπορόνια, τριάντα χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Μελθούρνη, 350 παιδιὰ διαθάζουν, γράφουν, μιλοῦν καὶ τρα- γουδοῦν “Ἑλληνικά. Μόνον τὰ τρία παιδιὰ ἔχουν πατέρα Ἕλληνα. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι Αὐστρα- λεζάκια. Δὲν πιστεύεις στὰ μάτια σου, ὅταν ἀκοῦς νὰ τραγουδοῦν χωρὶς ξενικὴ προφορὰ τὰ ἑλληνικὰ τραγούδια. Ὅπως πληροφορούμεθα ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας τῆς Αὐστραλίας, τὸ δημοτικὀ σχολεῖο τοῦ Ὑαναττᾶ εἰναι τὸ μόνο σχολεῖο στὴν πολιτεία τῆς Βικτωρίας (Μελ- θούρνη), ὅπου διδάσκονται τὰ Ἑλληνικά, χωρὶς αὐτὸ νὰ ὑπαγορεύεται ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν Ἑλληνόπουλων. Αὐτὸ κατορθώθηκε, γιατὶ ὁ δι- ευθυντὴς τοῦ σχολείου εἶναι φιλέλληνας καὶ γιατὶ ἐκεῖ µία Ἑλληνίδα δασκάλα, ἡ κ. Λωρέτ- τα Φέλλα, σηκώνει μὲ χαρὰ τὸ δθαρὺ φορτίο στοὺς ὤμους της διδάσκοντας ὅλες τὶς τάξεις. Τὰ παιδιὰ δείχνουν, ὅτι πραγματικἀ ἀγαποῦν τὰ ἑλληνικὰ μαθήματα. Απόδειξη, ὅτι ἔχουν κα- τασκευάσει μὲ τὰ χεράκια τους ἀρχαῖα Ἑλλη- νικὰ θάζα, µάσχες, ναοὺς χ.λπ. ὋὉ διευθυντής τοῦ σχολείου κ. Οοιίπ Εαγπιοπά δὲν διστάζει νὰ ἐκφράσει τὸν θαυμασμό του γιὰ τοὺς Ἕλληνες: «᾿Απὸ πολὺ μικρός», θὰ πεῖ, «εἶχα τὴν εὐκαιρία νἀρθῶ σὲ ἐπαφὴ μαζί τους. Ζοῦσα σὲ ἕνα μικρὸ χωριὸ τῆς νοτίου Αὐστρα- λίας [Αδελαΐς), ὅπου πολλοὶ "Ελληνες ἐργάζο- νταν στὰ τραῖνα. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ἡ ἐργα-