9652 ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1995 τικότητά τους καὶ ἡ καλωσύνη τους. Πάντα εἰχαν ἕναν ὄμορφο, καλὸ λόγο νὰ ποῦνε. Πιστεύω, ὅτι ἔχουν νὰ δώσουν πάρα πολλὰ στὴν Αὐστραλία καὶ χωρὶς νὰ κάνουν τίποτε, μὲ τὴν ξεστασιὰ τους, μὲ τοὺς στενοὺς δεομοὺς ποὺ ἔχουν τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας μεταξύ τους. “Οσο καλὴ κι ἂν εἶναι ἡ διάθεση τῆς κ. 4. Φέλλα, εἶναι δύσκολο μόνη της νὰ ἀνταποκριθεῖ στὶς τεράστιες ἀνάγχες ποὺ ὑπάρχουν», θὰ πεῖ ὁ διευθυντής, Πρέπει νὰ ὑπάρχει τουλάχιστον ἀκόμη ἕνας Ἕλληνας δάσκαλος. Ὅλα τὰ γύρω γυμνάσια διδάσκουν ̓Ασιατικὲς γλῶσσες. Τὰ Γερμανικὰ στὸ Βαγκνναίετ δουίῃ χρηματοδοτοῦνται ἐδῶ καὶ δεκατέσσερα χρόνια ἀπὸ τὴν Γερμανικὴ παροικία. Τὰ Ἰαπωνικὰ χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Ἰαπωνικὸ προξενεῖο. ̓Ακόμη καὶ ἡ Ἰταλικὴ κυθέρνηση προσφέρει οἰκονομικὴ ἐνίσχυση στὸ Αὐστραλιανὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας γιὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἰταλικῆς στὰ δημόσια σχολεῖα. Θὰ πρέπει μὲ ἄλλα λόγια νὰ ὑπάρξει ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ ὑποστήριξη ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ παροικία, ἂν θέλουμε νὰ ὑπάρξει συνέχεια. Στὴν ἔκχληση γιὰ ὀοήθεια ἀνταποκρίθηχε ὁ ὁ χ. Τάσος Δουθαρτζίδης, ὁ ὁποῖος εἶναι μέλος τῆς ἐπιτροπῆς γλωσσῶν τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας στὴ Μελθούρνη καὶ ἀντιπρόσωπος τῆς Ἑνώσεως Ἐθνικῶν Σχολείων. Προσεφέρθη ὁ κ. Δουδαρτζίδης νὰ στείλει στὸ σχολεῖο τοῦ Ὑδναιταμία, ἐκπαιδευτικό, ἡ ὁποία θὰ διδάσκει “Ἑλληνικὰ τέσσερις ὧρες τὴν ἑθδομάδα. Ἡ προσφορὰ αὐτὴ ἔγινε δεχτὴ μὲ ἐνθουσιασμό. Ἡ κ. ΔΛ. Φέλλα θὰ πεῖ: «ἔχω κάποιον νὰ μὲ δοηθήσει γὰ ἀνεθῶ τὸ δουνό». Ὃ κ. Τάσος Δουδαρτζίδης θὰ τονίσει: «Ἶηταν ἀδύνατο νὰ μείνω ἀπαθής. ̓Εγὼ όάζω τὸν σπόρο, ἐλπίζω νὰ καρποφορήσει καὶ νὰ θρεθοῦν κι ἄλλοι ὀργανισμοί, κοινότητες καὶ ἐπιχειρηματίες, νὰ υἱοθετήσουν αὐτὴν τὴν πρωτοδουλίᾳ. ̓Η ́ Ελληνικὴ Γλῶσσα ἔχει μία παγκοσμιότητα. Μέσα ἀπὸ τὴν γλῶσσα περνᾶ ὁ πολιτισμός». Εἶναι ἀνάγκη λοιπὸν νὰ προωθήσουμε τὴν γλῶσσα μας καὶ σὲ μη Ἕλληνες, Ἔτσι μόνον θὰ ἐπιθιώσει. Εἶναι ὁ ἀνάγκη νὰ λάόουμε τὰ μέτρα μας, πρὶν εἶναι ἀργά. Κάθε ἡμέρα ποὺ περνάει χάνουμε ἔδαφος. Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ "Ελληνίδα σύμόουλος στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας κυρία Ἥρα Οἰχονομίδου, κάθε χρόνο ὁ ἀριθμὸς τῶν σχολείων ποὺ διδάσκουν τὴν ἡ Ἑλληνιχὴ μειώνεται κατὰ δέκα. ̓Αχόμη στὸ σχολεῖο τοῦ Ὑανᾶττγᾶ οἱ πόρτες εἶναι ἀνοιχτὲς καὶ στὶς μητέρες, ποὺ θέλουν νὰ μάθουν Ἑλληνικά. Αὐτὴν τὴν στιγμὴ ὑπάρχει μία ὁμάδα, ποὺ μαθαίνει Ἑλληνικά, μὲ σκοπὸ νὰ μποροῦν νὰ δοηθοῦν τὰ παιδιά τους νὰ συνεννοοῦνται μὲ τοὺς Ἕλληνες καταστηματάρχες τῆς περιοχῆς καὶ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν περισσότερο ἕνα ταξίδι στὴν Ἑλλάδα. Ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρουσα ἦταν ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε ἡ κ. Μαρῖνα Ντάντιφηλντ: «Νοιώθω πολὺ πιὸ ἄνετα μὲ τοὺς Ἕλληνες συγγενεῖς μου παρὰ μὲ τοὺς Αὐστραλούς». "Ας σημειωθεῖ, ὅτι ἡ Μαρῖνα γεννήθηκε στὴν Αὐστραλία ἀπὸ Ἕλληνα πατέρα καὶ Αὐστραλὴ μητέρα. Οἱ γονεῖς της χώρισαν, ὅταν ἦταν πολὺ μικρὴ καὶ ἔτσι δὲν μίλησε ποτὲ Ἑλληνικά. Σήμερα, λέει, μελετᾶ τὰ “Ἑλληνικά, τὰ ὁποῖα θεωρεῖ δική της γλῶσσα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Ὁ. Τποοάοτἰάϊς 4 ΜΙΠΠΕΥ οἱ, Βγοδανίενν5083 Αἀεία]άς, δ1ῃ Αιισίγαίια Ἢ φιλολογικὴ ταυτότης τοῦ φιλοσόφου Κέλσου Κύριε διευθυντά, ̓Αναφέρομαι στὸ ἄρθρο τοῦ Ἡνιόχου γιὰ τὸν Φιλόσοφο καὶ σπουδαῖο ἄνδρα Κέλσο, ποὺ δημοσιεύτηκε στὸν «Δ», τ. 158 τοῦ Φεθρουαρίου. ̓Επὶ τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ὑπάρχουν ὡρισμένες ἱστορικὲς πληροφορίες ἀκόμη, ὅσον ἀφορᾶ τὴν πατρότητα τοῦ ἔργου «Αληθὴς Λόγος». Ὑπάρχουν σοθαρὲς ἐνδείξεις, ποὺ ἀπολλείουν τὴν περίπτωση νὰ ἀνήχη τὸ ἔργο αὐτὸ στὸν ἐπικούρειο φιλόσοφο Κέλσο, ποὺ ἔζησε κατὰ τὸν Β ́ αἰ. μ.Χ. στὴν Ρώμη. Συγγραφεὺς τοῦ σπουδαίου αὐτοῦ ἔργου φαίνεται νὰ εἶναι ὁ Κέλσος, ὁ διοικητὴς Καππαδοκίας, Κιλικίας καὶ Βιθυνίας, ὁ ὁποῖος ἦταν προσωπικὸς φίλος τοῦ αὐτοκράτορος Ιουλιανοῦ. Τὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ Κέλσου, ὅπως καὶ τὸ «Κατὰ Γαλιλαίων» τοῦ Ἰουλιανοῦ, εἶχαν ὡς σκοπὸ νὰ καταδείξουν τὸν παράλογον τοῦ «δόγματος» καὶ νὰ προωθήσουν τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη. Ἡ ἀντίδραση τοῦ σκοταδισμοῦ ἦταν ἄμεση. Γράφεται τὸ ἔργον «Κατὰ Κέλσου» καὶ θεθαίως γιὰ λόγους ἀσφαλείας τοῦ συγγραφέως χρησιμοποιεῖται τὸ ψευδώνυμον «Ὠριγένης». Τέλος θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω, ὅτι γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ δίδονται ἐπαρχεῖς διευκρινήσεις καὶ ἀπὸ τὸν κ. Π. Τσίνα στὸν «Δ», (τ. 134, σελ. 7159). Μὲ ἐκτίμηση Κωνσταντῖνος Σ. Ννικολετόπουλος Μηχανικὸς Ἠλεχτρονικῶν Ὑπολογιστῶν Σαπφοῦς 4, Βουλιαγμένη, 166 7]