ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1995 9653 Μιὰ ἐπίσκεψη στὴν Ἑλλάδα τῆς Μ. ᾿Ανατολῆς Κύριε διευθυντά, Εἶχα τὴν τύχη νὰ ταξιδέψω στὴν Μέση ᾿Ανατο- λή. Ἐεκίνησα ὡς ὑπολόγιζε ὅμως... Πραγματικὰ ἤμουν στὸν κόσμο μου. Καὶ ὅμως οἱ Ἑθραῖοι -γιὰ τοὺς δικούς τους λόγους-, ὅπως «περιπλανώμε- νος χαθαλλά- θης», μὲ μιὰ μο- τοσυχλέττα, ἀπ᾿ τὴν ἀρχαία Γο- λανίτιδα καὶ συ- γκεκριµένα ἀπὸ ἕνα χωριὸ Δρούζων στοὺς πρόποδες τοῦ ὄρους 'Ερμών. Διέσχισα ὅλη τὴν Παλαιστίνη τὴν κάποτε Ἑλληνικὴ καὶ νῦν «περιούσια χώρα» καὶ μετὰ ἀπὸ ἀκραῖες καὶ ὀλίγον ἀντίξοες πλὴν ὅμως γεμᾶτες ἐμπει- ρίες συνθήκες ἔφτασα στὴν χορυφὴ τοῦ ὄρους Σινᾶ. Ἔχοντας διαδάσει γιὰ τὴν ἀρχαία “Ἑλληνιχὴ Δε- κάπολη, κάποιο |. ἀπόγευμα ἔφτα- |-- σα στὴ Νύσσα ἢ | Σχυθόπολη (ση- μερινὴ Μπέθ- Σεάν), ἀπ᾿ ὅπου καὶ οἱ φωτο- γραφίες ποὺ σᾶς στέλλω. Δὲν σᾶς χρύδω, ὅτι ἡ θέα τῆς πόλεως ἦταν ἕνα «σὸχ» γιὰ μένα, γιατὶ ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἔόλεπα ἀρχαία Ἑλληνικὴ πόλη ἐκτὸς Ἑλλα- δικοῦ κράτους -καὶ ποῦ; μέσα στὴν «περιούσια χώρα»... "Ἔφτασα στὸ σημεῖο ν᾿ ἀνέδω πάνω στὸ λοφί- σκο, ὅπου ὑπάρχουν ἐρείπια ναοῦ, ἀπ᾽ ὅπου ἔθλε- πα τὴν πόλη ἀπὸ ψηλά, ὅπου παράξενα συναι- σθήµατα ἐγεννῶντο µέσα µου. Νόμιζα, ὅτι ἔθλεπα σὰν σὲ ὅραμα τὴν πόλη νὰ σφύζη ἀπὸ ζωή, ὅπως ἦταν τότε καὶ ἤθελα ν' ἀρχίσω νὰ φωνάζω πρὸς ὑποθετικὰ πρόσωπα: «Γλαυκία... Δημήτριε..». Οἱ παρατυχόντες Ἑδραῖοι μὲ κύτταγαν μὲ τοὺς «πο- ντικοειδεῖς ὀφθαλμούς» καὶ γελοῦσαν - ποιός τοὺς ᾿Ερεύπια ᾿Ελληνικοῦ ναοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ελληνικὴ 4 εκάπολη, τὴν «Ελλάδα τῆς Ιορδανίας καὶ τοῦ Ισραήλ». 1 φαίνεται καὶ Ἱ στὶς φωτογρα- 1 φίες, συντη- ] ροῦν καὶ προ- Ἢ σέχουν τὶς ἀρχαιότητες, | ἐνῶ ἐμεῖς... “Ὅλη ἡ Πα- λαιστίνη εἶναι 7 κατάσπαρτη ἀπὸ᾽ Ελληνικὲς ἀρχαιότητες, καὶ εἶναι χρῖμα νὰ μὴ τὸ γνωρί- ζουν οἱ Ἕλλη- γες ἐπισκέπτες καὶ ν᾿ ἀρκοῦ- νται μόνο στὰ «προσχυνήμα. τα».. «Λίγοι ξ ξέ- ρουν, ὅτι ἡ ἀρχαία Ἑλλη- νιχὴ Ἵππος εὑρίσκεται " ἀπέναντι ἀπ' " τὴν Καπερνα- ] οὐμ στὴν Τιθε- ἢ ριάδα’ πιὸ πέ- Ί ρα τ᾽ ἀρχαῖα «Γάδαρα» ὁ Ἰ ποταμὸς Ἱερο- μύαξ, ὅπου συ- νετρίδησαν οἱ Ἱ στρατιὲς τοῦ Ἡραλλείου ἀπ᾽ τοὺς ΄Αραθες. Γι) αὐτὸ συνι- στῶ ν᾿ ἀποφεύγονται τὰ ὀργανωμένα γραφεῖα τα- ξιδίων, ὅπου δίκην ἀγέλης προθάτων οἱ ταξι- διῶται ἄγονται καὶ φέρονται. Χρειάζεται θάρρος, χάρτες, ἱστορία, καλὴ παρέα καὶ ἕνα αὐτοχίνητο ἢ ἔστω µία μοτοσυχλέττα. Οἱ ᾿Αραύες μὰ καὶ οἱ ἁπλᾶ Ἑδραῖοι εἶναι πολὺ φιλόξενοι. ὍὍταν ἀκοῦνε γιὰ Ἕλληνες, χαίρονται πολύ. Οἱ" Ἕλληνες μονα- χοὶ ἐκεῖ κάτω φυλάσσουν Θερμοπύλες. Εἶναι πρω- τόγνωρο τὸ συναίσθημα, καταμεσὶς τῆς Ἐρήμου νὰ ὀλέπουμε σημαία Ἑλληνικὴ καὶ τὴν τοῦ Δικε- φάλου. ᾿ς Μετὰ τιμῆς Σπυρίδων Γεωργίου ΣΠΑΡΤΗ