9654 ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1905 Τὸ μῖσος τῶν Φοινικιστῶν κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ̓Αγαπητὲ «Δαυλέε», Στὸν Μεσαιωνικὸ κόσμο τῆς ̓Αμερικῆς, ὅπου μεγαλώνω- καὶ εἶναι ὄντως Μεσαιωνικός, ὅταν ἡ ἡγέτιδα Ὑπερδύναμη ἀποτελεῖ καθ ̓ ὅλα παράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴν --, κυττάζω γύρω μου καὶ ἀπορῶ. Πῶς γίνεται ἐν ἔτει 1995, στὰ πρόθυρα τοῦ 21ου αἰῶνος, ἡ ἀνθρωπότης νὰ ὀπισθοδρομεῖ, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, μὲ τὴ δοήθεια τεράστιων μέσων ποὺ διαθέτει γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ τῆς δαρδαροποιήσεως; Πῶς γίνεται, οἱ λαοὶ νὰ ζοῦν μέσα στὴν καθολικὴ ὀφθαλμαπάτη καὶ οὐτοπία, μὲ τὶς ἡγεσίες τους σὲ ἕναν διαρκῆ ἀγῶνα πρὸς ἐπικράτησιν ἐπὶ ἄλλων καὶ πρὸς ἐξασφάλισιν ἐξουσίας πάσῃ θυσίᾳ; Ἔν μέσω τούτων προθάλλει ὅ,τι τὸ μεγαλειωδέστερο: Τὸ ὕψιστο ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα. Τὸ κατατρεγμένο Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, θὰ προσέθετε κανεὶς. ̓Αλήθεια ὅμως, κατὰ πόσον μπορεῖ νὰ κατατρεχτῆ ὁ «λευκοπόρφυρος μέγας ναός»; ̓Επὶ παραδείγματι ὁ σφετερισμὸς τῆς μεγαλειώδους Ἱστορίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν ἐπιτεὐξεών της ὑπὸ τῶν ἀθλίων γνωστῶν-ἀγνώστων καὶ ὅσων Ἀρύδονται πίσω τους, μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν ἐθελοτυφλούντων φίλων μας -τύφλα νά ́χουν οἱ ἐχθροί -- «κουλτουριάρηδων» Εὐρωπαίων: Ἡ πρᾶξις αὐτὴ καθ ̓ αὑτὴ δὲν ἀποδειχνύει μήπως τὸ ἀξιοζήλευτον τοῦ Ἕλληνι- κοῦ Πολιτισμοῦ (μολονότι καταδικαστέα), τὸν ὁποῖον λόγω τοῦ ἀπαραμίλλου του σφετερίζονται οἱ ὀαρόαρίζοντες; Πράττοντες τοῦτο τί καταφέρνουν; Μήπως τὴν ἀλλαγὴ τῆς μοναδικῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἐκείνης ποὺ ἡ Θεία Πρόγοια ἀναγνωρίζει; Ἢ μήπως οἱ λοιποὶ Ἰνδοευρωπαΐζοντες, Φοινικίζοντες καὶ κάθε λογῆς ἐθελοτυφλοῦντες καὶ μὴ -- τι καταφέρνουν; Τὴν παραχάραξη καὶ διαστρέθλωση τῆς ἱστορίας ἴσως (πρᾶγμα ἀναμφιδόλως ἐγκληματικό), ἀλλὰ τὰ γεγονότα μποροῦν νὰ τὰ ἀλλάξουν; ̓Ασφαλῶς ὄχι. Λαμπρὸ (καὶ εὐτελὲς) παράδειγμα οἱ κ.κ. Μαρωνίτης, Κακριδῆς καὶ Ἰακωόίδης (ἴδε τὶς ὑόρεις τους ἐναντίον τοῦ «Δ» -τεῦχος 158-- στὸ Συνέδριο τοῦ Μονάχου): κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ νὰ γελοιοποιοῦνται, διεθνῶς μάλιστα. Νομίζουν δηλαδή, ὅτι τὸ ̓Αρχαϊῖο Πνεῦμα τοὺς ἔχει ἀνάγκη; Ἂν θέλουν νὰ κοιμοῦνται, ἂς χοιμοῦνται -- καὶ ὄνειρα γλυκά. Τὸ ̓Αρχαῖο Πνεῦμα εἰναι ὁ ὁριστικός,. αἰώνιος νικητὴς καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ οὔτε κἂν νὰ τὸ ἀγγίξει. Ὅσοι θλέπουν τὸ υἱοθετοῦν. “Ὅσοι ἐπιμένουν νὰ ἐθελοτυφλοῦν, κακὸ δικό τους. Εὖγε «Δαυλέ». Ὑμέτερος Ἴναχος Λάζος Μαθητὴς Λυκείου ΗΠΑ ΕΡ4 ΒΟΧ248Α Αὐδυτη ΝΥ. 13021 05Α Λεξικὸ... ἀφανισμοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ̓ ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἔχοντας διαθάσει ὥς σήμερα περισσότερα ἀπὸ 12 τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» νοιώθω τὴν ἀνάγκη νὰ ἐἐπικοινωνήσω μαζί σας. Κατ’ ἀρχάς, διότι αἰσθάνομαι ὅ ὅτι ἀποτελεῖ ὑ ὑποχρέωσή μου τὸ περιοδικὸ εἶναι τόσο «ζωντανὸ» καὶ τόσο κοντὰ στὸν ἀναγνώστη, ὥστε νὰ δημιουργεῖ σ ̓ αὐτὸν μία ἔντονη θέληση ἐπικοινωνίας καὶ συμμετοχῆς του. Κατὰ δεύτερο λόγο, γιὰ νὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕνα εἰδικὸ θέμα, σχετικὰ μὲ τὴν κακοποίηση καὶ διξαδὶ γκαραντὶ θίξιτα γκαρδιακὸς ὀλακέντιος γκάρντεν πάρτι θλακόμουτρο ζάόδαλης γιάπης ζαπτιὲς γκεσέμι ζὲν πρεμιὲ τὴν προσπάθεια ἀλλοίωσης ἀρχικὰ καὶ ἀφανισμοῦ τελικὰ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, συνεπῶς καὶ τοῦ Ἕλλη νικοῦ Πολιτισμοῦ. Τὸ πιὸ λυπηρὸ εἶναι, ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτὴ ὑποστηρίζεται συχνότατα ἀπὸ «Ἕλληνες». Τὸ ἴδιο συμθαίνει καὶ στὴν συγκεκριμένη περίπτωση. Πρόκειται γιὰ τὸ ἐπονομαζόμενο «Ελληνικὸ εξικὸ» Τεγόπουλου - Φυτράκη, ὅπου συνάντησα τὶς ἀκόλουθες λέξεις: ̓ ξὶκ ζὰκ ξὶπ χιλὸτ ζοριλίχι καζάρμα χολλὰζ Χομπιουτεράκιας κομπιουτερᾶς χοπυράιτ χωλομπαρᾶς χωλογλείφτης χωλοπιλάλα κωλοσφούγγι χωλοχανεῖο Κάπου ἐδῶ σταμάτησα τὴν ἔρευνα, διότι ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι ζαλάδες, μᾶλλον λόγω τῆς ἔντονης προσπάθειας ποὺ κατέδαλα, γιὰ νὰ κατανοήσω πλήρως τὶς παραπάνω λέξεις (ἰδι- αἰτερα δὲ τὶς πέντε τελευταῖες). Πρέπει πάντως νὰ τονίσω, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς λέξεις αὐτὲς καθαυτὲς μεγάλη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἑρμηνεύονται, καθὼς καὶ ἡ πα-