9654 ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1905 Τὸ μῖσος τῶν Φοινικιστῶν κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ᾿Αγαπητὲ «Δαυλέε», Στὸν Μεσαιωνικὸ κόσμο τῆς᾽Αμερικῆς, ὅπου μεγαλώνω- καὶ εἶναι ὄντως Μεσαιωνικός, ὅταν ἡ ἡγέτιδα Ὑπερδύναμη ἀποτελεῖ καθ᾽ ὅλα πα- ράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴν --, κυττάζω γύρω μου καὶ ἀπορῶ. Πῶς γίνεται ἐν ἔτει 1995, στὰ πρό- θυρα τοῦ 21ου αἰῶνος, ἡ ἀνθρωπότης νὰ ὀπι- σθοδρομεῖ, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, μὲ τὴ δοήθεια τε- ράστιων μέσων ποὺ διαθέτει γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ τῆς δαρδαροποιήσεως; Πῶς γίνεται, οἱ λαοὶ νὰ ζοῦν μέσα στὴν καθολικὴ ὀφθαλμαπάτη καὶ οὐτοπία, μὲ τὶς ἡγεσίες τους σὲ ἕναν διαρκῆ ἀγῶνα πρὸς ἐπικράτησιν ἐπὶ ἄλλων καὶ πρὸς ἐξασφάλισιν ἐξουσίας πάσῃ θυ- σίᾳ; Ἔν µέσω τούτων προθάλλει ὅ,τι τὸ μεγαλειω- δέστερο: Τὸ ὕψιστο ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα. Τὸ κατατρεγμέ- νο Ἑλληνικὸ Πνεῦμα, θὰ προσέθετε κανεὶς. ᾿Αλήθεια ὅμως, κατὰ πόσον μπορεῖ νὰ κατατρε- χτῆ ὁ «λευκοπόρφυρος μέγας ναός»; ᾿Επὶ παραδείγματι ὁ σφετερισμὸς τῆς μεγα- λειώδους Ἱστορίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν ἐπι- τεὐξεών της ὑπὸ τῶν ἀθλίων γνωστῶν-ἀγνώ- στων καὶ ὅσων Ἀρύδονται πίσω τους, μὲ τὴν ὑπο- στήριξη τῶν ἐθελοτυφλούντων φίλων μας -τύ- φλα νά΄χουν οἱ ἐχθροί -- «κουλτουριάρηδων» Εὐρωπαίων: Ἡ πρᾶξις αὐτὴ καθ᾽ αὑτὴ δὲν ἀπο- δειχνύει μήπως τὸ ἀξιοζήλευτον τοῦ Ἕλληνι- κοῦ Πολιτισμοῦ (μολονότι καταδικαστέα), τὸν ὁποῖον λόγω τοῦ ἀπαραμίλλου του σφετερίζο- νται οἱ ὀαρόαρίζοντες; Πράττοντες τοῦτο τί κα- ταφέρνουν; Μήπως τὴν ἀλλαγὴ τῆς μοναδικῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἐκείνης ποὺ ἡ Θεία Πρό- γοια ἀναγνωρίζει; Ἢ μήπως οἱ λοιποὶ Ἰνδοευ- ρωπαΐζοντες, Φοινικίζοντες καὶ κάθε λογῆς ἐθε- λοτυφλοῦντες καὶ μὴ -- τι καταφέρνουν; Τὴν πα- ραχάραξη καὶ διαστρέθλωση τῆς ἱστορίας ἴσως (πρᾶγμα ἀναμφιδόλως ἐγκληματικό), ἀλλὰ τὰ γεγονότα μποροῦν νὰ τὰ ἀλλάξουν; ᾿Ασφαλῶς ὄχι. Λαμπρὸ (καὶ εὐτελὲς) παράδειγµα οἱ κ.κ. Μαρωνίτης, Κακριδῆς καὶ Ἰακωόίδης (ἴδε τὶς ὑόρεις τους ἐναντίον τοῦ «Δ» -τεῦχος 158-- στὸ Συνέδριο τοῦ Μονάχου): κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ νὰ γελοιοποιοῦνται, διεθνῶς μάλιστα. Νομί- ζουν δηλαδή, ὅτι τὸ ᾿Αρχαϊῖο Πνεῦμα τοὺς ἔχει ἀνάγκη; Ἂν θέλουν νὰ κοιμοῦνται, ἂς χοι- μοῦνται -- καὶ ὄνειρα γλυκά. Τὸ ᾿Αρχαῖο Πνεῦμα εἰναι ὁ ὁριστικός,. αἰώ- νιος νικητὴς καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ οὔτε κἂν νὰ τὸ ἀγγίξει. Ὅσοι θλέπουν τὸ υἱοθετοῦν. “Ὅσοι ἐπιμένουν νὰ ἐθελοτυφλοῦν, κακὸ δικό τους. Εὖγε «Δαυλέ». Ὑμέτερος Ἴναχος Λάζος Μαθητὴς Λυκείου ΗΠΑ ΕΡ4 ΒΟΧ248Α Αὐδυτη ΝΥ. 13021 05Α Λεξικὸ... ἀφανισμοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ᾿᾽Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἔχοντας διαθάσει ὥς σήµερα περισσότερα ἀπὸ 12 τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» νοιώθω τὴν ἀνάγκη νὰ ἐ ἐπικοινωνήσω μαζί σας. Κατ’ ἀρχάς, διότι αἰσθάνομαι ὅ ὅτι ἀποτελεῖ ὑ ὑποχρέωσή μου τὸ πε- ριοδικὸ εἶναι τόσο «ζωντανὸ» καὶ τόσο κοντὰ στὸν ἀναγνώστη, ὥστε νὰ δημιουργεῖ σ᾽ αὐτὸν μία ἔντονη θέληση ἐπικοινωνίας καὶ συμμετοχῆς του. Κατὰ δεύτερο λόγο, γιὰ νὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕνα εἰδικὸ θέμα, σχετικὰ μὲ τὴν κακοποίηση καὶ διξαδὶ γκαραντὶ θίξιτα γκαρδιακὸς ὀλακέντιος γκάρντεν πάρτι θλακόμουτρο ζάόδαλης γιάπης ζαπτιὲς γκεσέμι ζὲν πρεμιὲ Κάπου ἐδῶ σταμάτησα τὴν ἔρευνα, διότι ἄρχισα νὰ αἰσθάνομαι ζαλάδες, μᾶλλον λόγω τῆς ἔντονης προσπάθειας ποὺ κατέδαλα, γιὰ νὰ κατανοήσω πλήρως τὶς παραπάνω λέξεις (ἰδι- τὴν προσπάθεια ἀλλοίωσης ἀρχικὰ καὶ ἀφανι- σμοῦ τελικὰ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, συνεπῶς καὶ τοῦ Ἕλλη νικοῦ Πολιτισμοῦ. Τὸ πιὸ λυπηρὸ εἶναι, ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτὴ ὑποστηρίζεται συ- χνότατα ἀπὸ «Ἕλληνες». Τὸ ἴδιο συµθαίνει καὶ στὴν συγκεκριμένη περίπτωση. Πρόκειται γιὰ τὸ ἐπονομαζόμενο «Ελληνικὸ εξικὸ» Τεγό- πουλου - Φυτράκη, ὅπου συνάντησα τὶς ἀκό- λουθες λέξεις: ᾿ ξὶκ ζὰκ κομπιουτερᾶς ξὶπ χιλὸτ χοπυράιτ ζοριλίχι χωλομπαρᾶς καζάρµα χωλογλείφτης χολλὰζ χωλοπιλάλα Χομπιουτεράκιας κωλοσφούγγι χωλοχανεῖο αἰτερα δὲ τὶς πέντε τελευταῖες). Πρέπει πάντως νὰ τονίσω, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς λέξεις αὐτὲς κα- θαυτὲς µεγάλη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε καὶ ὁ τρό- πος μὲ τὸν ὁποῖο ἑρμηνεύονται, καθὼς καὶ ἡ πα-