9656 ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1995 Ἱσπανοὶ «ἀρχαιομανίτες» - «εἰδωλολάτρες» κατὰ Μεταλληνόν... ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, ἀφίσσα, μὲ τὴν ὁποία τὸ ἱσπανικὸ «Ἵδρυμα ΒυΜαζὶ μὲ τοὺς πολλοὺς θερμοὺς χαιρετισμοὺς ζαντινῶν καὶ Νεοελληνικῶν Σπουδῶν» τῆς Βαρμου - σᾶς στέλνω τὰ παρακάτω ἐνδιαφέρονται χελώνης γιόρτασε τὴν ἑκατονταετηρίδα τῆς γέννέα ἀπὸ τὴν Καταλωνία: νησης τοῦ πρώτου. Ὁ (τ|6ε5 Είδα ὑπῆρξε ἕνας «ΘΌΝΙΟΝ! ΤΕΝΟΟΑΕΕΡΕΙΙΗΝΥ ΑΜΒ ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους Καταλανοὺς ἕλληνιὌΝ ΟΒΙΤΡ ̓ ΑΙΕΟΒΙΑ». [Σούνιο! Θὰ σ ̓ ἀναστές, μεταφραστής τῆς ̓Οδύσσειας καὶ τοῦ Κακαλέσω ἀπὸ μαχρυὰ μὲ μιὰ κραυγὴ χαρᾶς]. θάφη στὰ καταλανικά. Ολόκληρο τὸ ποίημά του, ποὺ εἶναι ἀφιερωμένο στὸ ἹἹερὸ τοῦ ΠοΑὐτὸς ὁ στίχος τοῦ Καταλανοῦ ποιητῆ Οατίες σειδῶνα, ἔχει ὡς ἑξῆς (μετάφραση ἀπὸ τὰ καΕίδα καὶ μιὰ περίτεχνη τοιχογραφία τοῦ Ἰοαφυίπι Τοττες Οατοῖα, ποὺ ἀναπαριστάνει τὸν ταλανικά): ναὸ τοῦ Ποσειδῶνα στὸ Σούνιο, χοσμοῦν τὴν «Σούνιο! Θὰ σ ̓ ἀνακαλέσω ἀπὸ μακρυὰ μὲ μιὰ κραυγὴ χαρᾶς, ἐσένα καὶ τὸν πιστό σου ἥλιο, δασιλιᾶ τῆς θάλασσας καὶ τοῦ ἀέρα: γιὰ τὴν ἀνάμνησή σου, ποὺ μ ̓ἐξυψώνει εὐτυχισμένο, ἀπὸ ἁλάτι ἐχθειασμένο, μὲ τὸ ἀπόλυτο μάρμαρό σου, σὰν αὐτὸ κι ἐγὼ εὐγενικὸς καὶ ἀρχαῖος. Α κρωτηριασμένε ναέ, περιφρονεῖς τὶς ἄλλες στῆλες, ποὺ ἐκεῖ στὸ δάθος, κάτω ἀπὸ τὸ γελαστὸ κῦμα, κοιμοῦνται αἰώνιες! Εσὺ ἐπαγρυπνεῖς, λευκὸς πάνω στὸ ὕψωμα, γιὰ τὸν ναυτικό, ποὺ δέχεται ἀπὸ σένα τὴν καλύτερη πορεία του γι’ αὐτόν, πού, μεθυσμένος ἀπὸ τ’ ὄνομά σου, ἀνάμεσα στὰ γυμνὰ ξερόκλαδα σ ̓ ἀναζητᾶ, ἔσχατο σὰν τὴ θεϊκὴ ἐπιδοκιμασία' γιὰ τὸν ἐξόριστο, ποὺ ἀνάμεσα στὶς δενδρώδεις ὑποσκιάσεις σὲ διακρίνει ξαφνικά, ὦ ἀκριδέ, ὦ ἆ σύλληπτε/ καὶ μαθαίνει ἀπὸ τὴ δύναμή σου τὴ δύναμη ποὺ τὸν λυτρώνει ἀπὸ τὰ χτυπήματα τῆς μοίρας, πλούσιος ἀπ ̓ ὅσα ἔχει δώσει καὶ τόσο ἁγνὸς μέσα στὰ ἐρείπιά του». ̓Αναφερόμενος στὴ γιορτὴ τῶν 100 χρόνων ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Οατ]ες ΕΙδα ἕνας σύγχρονος Καταλανὸς ἑλληνιστής, ὁ καθηγητὴς κ. ̓ ̓Αλέξης Ειάαἰά δοἱα. τονίζει, ὅτι «μὲ τὴ γιορτή αὐτὴ τιμήσαμε τὴν αἰώνια μνήμη τοῦ Κίδα, ἀλλὰ ταυτοχρόνως καὶ τὴν ἀθάνατή μας Ελλάδα». Θαυμάστε, ἀγαπητοὶ Φίλοι, τὸν σπόρο τῆς Ἑλληνικότητας, ποὺ Ἑαναύλασταίνει σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ σύγχρονου κόσμου καὶ χαρῆτε, γιατὶ σύντομα ξαναγίνεται δέντρο καρποφόρο. Ἐγκάρδια ̓Αθανάσιος Τσαχνάκης Καθηγητής Ξένων Γλωσσῶν 54621 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ