9656 ΔΑΥΛΟΣ/162, Ἰούνιος 1995 Ἱσπανοὶ «ἀρχαιομανίτες» - «εἰδωλολάτρες» κατὰ Μεταλληνόν... ᾿Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μαζὶ μὲ τοὺς πολλοὺς θερμοὺς χαιρετισμοὺς μου - σᾶς στέλνω τὰ παρακάτω ἐνδιαφέρονται νέα ἀπὸ τὴν Καταλωνία: «ΘΌΝΙΟΝ! ΤΕΝΟΟΑΕΕΡΕΙΙΗΝΥ ΑΜΒ ὌΝ ΟΒΙΤΡ᾽ ΑΙΕΟΒΙΑ». [Σούνιο! Θὰ σ᾽ ἀνα- καλέσω ἀπὸ μαχρυὰ μὲ μιὰ κραυγὴ χαρᾶς]. Αὐτὸς ὁ στίχος τοῦ Καταλανοῦ ποιητῆ Οατίες Είδα καὶ μιὰ περίτεχνη τοιχογραφία τοῦ Ἰοαφυίπι Τοττες Οατοῖα, ποὺ ἀναπαριστάνει τὸν ναὸ τοῦ Ποσειδῶνα στὸ Σούνιο, χοσμοῦν τὴν ἀφίσσα, μὲ τὴν ὁποία τὸ ἱσπανικὸ «Ἵδρυμα Βυ- ζαντινῶν καὶ Νεοελληνικῶν Σπουδῶν» τῆς Βαρ- χελώνης γιόρτασε τὴν ἑκατονταετηρίδα τῆς γέν- νησης τοῦ πρώτου. Ὁ (τ|6ε5 Είδα ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους Καταλανοὺς ἕλληνι- στές, μεταφραστής τῆς ᾿Οδύσσειας καὶ τοῦ Κα- θάφη στὰ καταλανικά. Ολόκληρο τὸ ποίημά του, ποὺ εἶναι ἀφιερωμένο στὸ ἹἹερὸ τοῦ Πο- σειδῶνα, ἔχει ὡς ἑξῆς (μετάφραση ἀπὸ τὰ κα- ταλανικά): «Σούνιο! Θὰ σ᾽ ἀνακαλέσω ἀπὸ μακρυὰ μὲ μιὰ κραυγὴ χαρᾶς, ἐσένα καὶ τὸν πιστό σου ἥλιο, δασιλιᾶ τῆς θάλασσας καὶ τοῦ ἀέρα: γιὰ τὴν ἀνάμνησή σου, ποὺ μ ᾿ἐξυψώνει εὐτυχισμένο, ἀπὸ ἁλάτι ἐχθειασμένο, μὲ τὸ ἀπόλυτο μάρμαρό σου, σὰν αὐτὸ κι ἐγὼ εὐγενικὸς καὶ ἀρχαῖος. Α κρωτηριασμένε ναέ, περιφρονεῖς τὶς ἄλλες στῆλες, ποὺ ἐκεῖ στὸ δάθος, κάτω ἀπὸ τὸ γελαστὸ κῦμα, κοιμοῦνται αἰώνιες! Εσὺ ἐπαγρυπνεῖς, λευκὸς πάνω στὸ ὕψωμα, γιὰ τὸν ναυτικό, ποὺ δέχεται ἀπὸ σένα τὴν καλύτερη πορεία του γι’ αὐτόν, πού, μεθυσμένος ἀπὸ τ’ ὄνομά σου, ἀνάμεσα στὰ γυμνὰ ξερόκλαδα σ᾽ ἀναζητᾶ, ἔσχατο σὰν τὴ θεϊκὴ ἐπιδοκιμασία' γιὰ τὸν ἐξόριστο, ποὺ ἀνάμεσα στὶς δενδρώδεις σὲ διακρίνει ξαφνικά, ὦ ἀκριδέ, ὦ ἆ ὑποσκιάσεις σύλληπτε/ καὶ μαθαίνει ἀπὸ τὴ δύναμή σου τὴ δύναμη ποὺ τὸν λυτρώνει ἀπὸ τὰ χτυπήματα τῆς μοίρας, πλούσιος ἀπ᾿ ὅσα ἔχει δώσει καὶ τόσο ἁγνὸς μέσα ᾿Αναφερόμενος στὴ γιορτὴ τῶν 100 χρόνων ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Οατ]ες ΕΙδα ἕνας σύγχρο- νος Καταλανὸς ἑλληνιστής, ὁ καθηγητὴς κ. ᾿᾽Αλέξης Ειάαἰά δοἱα. τονίζει, ὅτι «μὲ τὴ γιορτή αὐτὴ τιμήσαμε τὴν αἰώνια μνήμη τοῦ Κίδα, ἀλλὰ ταυτοχρόνως καὶ τὴν ἀθάνατή µας Ελλάδα». Θαυμάστε, ἀγαπητοὶ Φίλοι, τὸν σπόρο τῆς στὰ ἐρείπιά του». Ἑλληνικότητας, ποὺ Ἑαναύλασταίνει σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ σύγχρονου κόσμου καὶ χαρῆτε, γιατὶ σύντομα ξαναγίνεται δέντρο καρποφόρο. Ἐγκάρδια ᾿Αθανάσιος Τσαχνάκης Καθηγητής Ξένων Γλωσσῶν 54621 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ