Ἢ ἐπικίνδυνη ὑποδούλωση τῆς ἔρευνας καὶ τῆς ἐπιστήμης στὸν 4ιεθνῆ ̓Εξουσιασιμὸ ο Π, ἐξουσία καὶ ἡ ἐπιστήμη εἶναι δύο δασικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἡ μὲν ἐξουσία εἰναι κυριαρχικὸ θυμικὸ φαινόμενον, ῇ δὲ ἐ ἐπιστήμη ὁ δαθύτατος ἔ ἔρως πρὸς τὴν γνώση. Ἡ διάκριση, τοῦ ὑποκειμένου ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο καὶ ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ἐπιδολῆς στὸ περιδάλλον εἶναι οἱ πρωταρχικὲς αἰτίες τῆς διαμόρφωσης τοῦ ἐξουσιαστικοῦ συγαισθήματος. “Ηγνώση ὡς ἀπαραίτητη νοητικὴ κατάσταση γιὰ τὴν ἐπιδίωση καὶ τὴν ψυχικὴ ἰσορροπία κατέστη τὸ μοναδικὸ δομικὸ ὑλικὸ τῶν νοητικῶν προϊόντων τοῦ σκεπτομένου ἀνθρώπου. Ἢ ἐξουσία καὶ ῇ γνώση συνυπάρχουν στὶς πρωτόγονες κοινωνίες κάτω ἀπὸ μιὰ μυστικὴ ἀρχή, τὴν ὁποία ἀντιπροσωπεύει μία ὁμάδα ἀνθρώπων, τὸ ἱερατεῖο. ο ἀρχηγὸς ήταν χαὶ ἀρχιερεὺς (μάγος) καὶ ὁ «γνωρίζων», δηλαδὴ ὁ κυρίαρχος τοῦ θυμικοῦ καὶ νοητικοῦ φαινομένου. Αὐτὴ ἡ ἑνότητα κατ ̓ ἀρχὴν στηρίχτηκε στὸ μεταφυσικὸ δέος, χαὶ μὲ τὴν ἐξέλιξη διεσπάσθη λόγω τῆς ἀλληλοσυγκρουόμενης φύσης τῶν πραγμάτων, δηλαδὴ ἡ ὅση δήποτε ὑὑποκχριτικὴ ἠθικὴ ττοῦ ἱερατείου δὲν μποροῦσε νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἀπροκάλυπτη δίατῆς ἐξουσίας. Τὸ ἱερατεῖο προσπάθησε νὰ κρατήσει τὴν γνώση καὶ νὰ τὴν περιδάλει μὲ τὸ μυστήριο. Ποτὲ ὃ ὅμως ῇ ἐξουσιαστικὴ ἀρχὴ δὲν ἔδωσε «διαζύγιο» στὸ ἐμπειοικὸ ἢ ἐπιστημονικὸ σύστημα γνώσεων. Ἢ ἐξουσία συνεχῶς κατέχει καὶ ἐλέγ χει τὴν γνώση, τὴν ὁποία προσαρμόζει σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιδιώξεις της. Η ἀντίφαση τῆς ἐξουσιαστικῆς παραδοχῆς καὶ τῆς ἕλλογης γνώσης καλύπτεται μὲ τὴν ἀπόκρυψη ἢ παραποίηση τῆς ἀλήθειας. Ἢ ἐξουσία ἐμφανίζεται δισυπόστατη, ὡς πολιτικὴ καὶ ὡς θρησκευτική. Ἢ θρησκευτικὴ ἐξουσία δὲν ἀντιστρατεύεται ποτὲ τὴν πολιτική, ἐκτὸς ἂν τὴν ἐπιδουλεύεται. Στὶς ἀνεπτυγμένες κοινωνίες ἡ θρησκευτικὴ ἐξουσία ὑ ὑπηρετεῖ τὴν πολιτικὴ ἀρχὴ καὶ ἀντιστρόφως, γιατι λειτουργοῦν ὡς συμπληρωματικές, συνή Ίθως ὃ ὅμως μὲ μιὰ ἐπικυριαρχία ́ τῆς πολιτικῆς. Τὸ ̓θεοχρατικὸ κράτος, τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται σὲ καθυστερημένους λαούς, εἶναι προφανῶς ή ὑποταγὴ τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας στὴν θρησκευτική. Τὸ θεοκρατικὸ κράτος εἰναι ἄκαμπτο, αὐταρχικὸ καὶ χυρίως ἀντιδραστικό, δηλαδὴ ἄκρως ἀντιεπιστημονικό. Μποροῦμε λοιπὸν ἱ ἱστορικῶς νὰ θεμελιώσουμε. τὴν ἄποψη, πὼς οἱ δύο μορφὲς ἐξουσίας συνυπάρχουν καὶ ἀλληλοσυμπληρώνονται μὲ ἐμφανῆ τὴν ἐπιδολὴ τῆς μιᾶς ἐπι τῆς ἄλλης. Ἢ ἐπίδραση τῆς θρησκείας στὴ μάζα εἶναι μεγίστη, γιατὶ διὰ τῆς «θείας ἀποκαλύψεως» λύνει ὅλα τὰ (μετα: φυσικὰ προδλήματα μὲ τὸν πλέον αἰσιόδοξο τρόπο καὶ ἀπελευθερώνει τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ ἀ ἄγγος. Ἡ τεράστια δύναμη τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας πηγάζει ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι διαμορφώγει τὸ ἠθικὸ σύστημα, τοῦ ὁποίου ὁ ὁ σεδασμὸς εἶναι προὔπόθεση γιὰ τὴ λύτρωση τῆς ψυχῆς. ̓Επειδὴ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία εἶναι περισσότερο πρακτική. χαὶ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν διαχείριση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ἐπιγείων προνομίων, ἐνῶ ἡ θρησκευτική, χωρὶς νὰ παραιτεῖται τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ διακρίσεων, ἀσχολεῖται κυρίως μὲ τὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κυριαρχία, εἶναι εὔκολη ἡ συμδιδαστικὴ συνύπαρξή τους. Κοινὸς ἐχθρὸς ὅλων τῶν φορέων ἐξουσίας εἶναι προφανῶς ᾗ πνευματικὴ ἀνάπτυξη, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν προσέγγιση τῆς ἀντικειμενικῆς πραγματικότητας. Ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση πλήττει κάθε μορφὴ ἐξουσιαστικῆς ἀρχῆς, γι) αὐτὸ ἡ πρόοδος τῆς ἐπιστήμης συντελεῖ στὴν συσπείρωση πάσης φύσεως ἐξουσιῶν. ̓ Ἔχουμε ὅμως περιπτώσεις, ὅπου ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἀντιστρατεύεται θανάσιμα τὴν θρησκευτική. Πρέπει νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι σ ̓ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἡ πολιτικὴ στηρίχτηκε σὲ φιλοσοφικὲς θεωρίες, που προσπάθησαν νὰ ὑποκαταστήσουν τὴν θρησκεία. Π.χ. ὁ χομμουνισμὸς εἶναι ἐξουσιαστικὴ κοομοθεωρία, ποὺ διεκδικεῖ τὴν θέση μιᾶς νέας θρησκείας. Συγκεκριμένα ἡ μαρξ ιστικὴ θεωρία ἀντικατέστησε τὴν «θεία ἀποκάλυψη » μὲ τὴν ψευδοεπιστημονικὴ ἀνακάλυψη τῶν γόμων τῆς κοινωνικῆς ἐξέλιξης καὶ ὑποσχέθηκε τὸν ἐπίγειο Παράδεισο. Ἢ ἐξουσιαστικὴ ἀρχὴ τῆς τεχνολογικῆς κοινωνίας δὲν ἔχει προσωπικὸ χαρακτῆρα, ὅπως ἦταν παλαιότερα. Σήμερα κατέστη περισσότερον ἰδεατή. 4ηλαδὴ οἱ ἐκφραστὲς τῆς ἐξουσίας δὲν εἶναι πρόσωπα ἀμετακίνητα, ἀλλὰ εὐκόλως ἐναλλασσόμενα,