Ἢ ἐπικίνδυνη ὑποδούλωση τῆς ἔρευνας καὶ τῆς ἐπιστήμης στὸν 4ιεθνῆ ᾿Εξουσιασιμὸ ο Π, ἐξουσία καὶ ἡ ἐπιστήμη εἶναι δύο δασικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἡ μὲν ἐξουσία εἰναι κυριαρχικὸ θυμικὸ φαινόμενον, ῇ δὲ ἐ ἐπιστήμη ὁ δαθύτατος ἔ ἔρως πρὸς τὴν γνώση. Ἡ διάκριση, τοῦ ὑποκειμένου ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο καὶ ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ἐπι- δολῆς στὸ περιδάλλον εἶναι οἱ πρωταρχικὲς αἰτίες τῆς διαμόρφωσης τοῦ ἐξουσιαστικοῦ συ- γαισθήματος. “Ηγνώση ὡς ἀπαραίτητη νοητικὴ κατάσταση γιὰ τὴν ἐπιδίωση καὶ τὴν ψυ- χικὴ ἰσορροπία κατέστη τὸ μοναδικὸ δομικὸ ὑλικὸ τῶν νοητικῶν προϊόντων τοῦ σκεπτο- μένου ἀνθρώπου. Ἢ ἐξουσία καὶ ῇ γνώση συνυπάρχουν στὶς πρωτόγονες κοινωνίες κάτω ἀπὸ μιὰ μυστικὴ ἀρχή, τὴν ὁποία ἀντιπροσωπεύει μία ὁμάδα ἀνθρώπων, τὸ ἱερατεῖο. ο ἀρχηγὸς ήταν χαὶ ἀρχιερεὺς (μάγος) καὶ ὁ «γνωρίζων», δηλαδὴ ὁ κυρίαρχος τοῦ θυμικοῦ καὶ νοητικοῦ φαινομένου. Αὐτὴ ἡ ἑνότητα κατ᾽ ἀρχὴν στηρίχτηκε στὸ μεταφυσικὸ δέος, χαὶ μὲ τὴν ἐξέλιξη διεσπάσθη λόγω τῆς ἀλληλοσυγκρουόμενης φύσης τῶν πραγμάτων, δη- λαδὴ ἡ ὅση δήποτε ὑ ὑποκχριτικὴ ἠθικὴ τ τοῦ ἱερατείου δὲν μποροῦσε νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἀπρο- κάλυπτη δίατῆς ἐξουσίας. Τὸ ἱερατεῖο προσπάθησε νὰ κρατήσει τὴν γνώση καὶ νὰ τὴν πε- ριδάλει μὲ τὸ μυστήριο. Ποτὲ ὃ ὅμως ῇ ἐξουσιαστικὴ ἀρχὴ δὲν ἔδωσε «διαζύγιο» στὸ ἐμπει- οικὸ ἢ ἐπιστημονικὸ σύστημα γνώσεων. Ἢ ἐξουσία συνεχῶς κατέχει καὶ ἐλέγ χει τὴν γνώ- ση, τὴν ὁποία προσαρμόζει σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιδιώξεις της. Η ἀντίφαση τῆς ἐξουσιαστικῆς παραδοχῆς καὶ τῆς ἕλλογης γνώσης καλύπτεται μὲ τὴν ἀπόκρυψη ἢ παραποίηση τῆς ἀλή- θειας. Ἢ ἐξουσία ἐμφανίζεται δισυπόστατη, ὡς πολιτικὴ καὶ ὡς θρησκευτική. Ἢ θρησκευτικὴ ἐξουσία δὲν ἀντιστρατεύεται ποτὲ τὴν πολιτική, ἐκτὸς ἂν τὴν ἐπιδουλεύεται. Στὶς ἀνε- πτυγμένες κοινωνίες ἡ θρησκευτικὴ ἐξουσία ὑ ὑπηρετεῖ τὴν πολιτικὴ ἀρχὴ καὶ ἀντιστρόφως, γιατι λειτουργοῦν ὡς συμπληρωματικές, συνή Ίθως ὃ ὅμως μὲ μιὰ ἐπικυριαρχία΄ τῆς πολιτικῆς. Τὸ ᾿θεοχρατικὸ κράτος, τὸ ὁποῖον ἐμφανίζεται σὲ καθυστερημένους λαούς, εἶναι προφανῶς ή ὑποταγὴ τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας στὴν θρησκευτική. Τὸ θεοκρατικὸ κράτος εἰναι ἄκα- μπτο, αὐταρχικὸ καὶ χυρίως ἀντιδραστικό, δηλαδὴ ἄκρως ἀντιεπιστημονικό. Μποροῦμε λοιπὸν ἱ ἱστορικῶς νὰ θεμελιώσουμε. τὴν ἄποψη, πὼς οἱ δύο μορφὲς ἐξουσίας συνυπάρχουν καὶ ἀλληλοσυμπληρώνονται μὲ ἐμφανῆ τὴν ἐπιδολὴ τῆς μιᾶς ἐπι τῆς ἄλλης. Ἢ ἐπίδραση τῆς θρησκείας στὴ μάζα εἶναι μεγίστη, γιατὶ διὰ τῆς «θείας ἀποκαλύψεως» λύνει ὅλα τὰ (μετα: φυσικὰ προδλήματα μὲ τὸν πλέον αἰσιόδοξο τρόπο καὶ ἀπελευθερώνει τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ ἀ ἄγγος. Ἡ τεράστια δύναμη τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας πηγάζει ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι διαμορφώ- γει τὸ ἠθικὸ σύστημα, τοῦ ὁποίου ὁ ὁ σεδασμὸς εἶναι προὔπόθεση γιὰ τὴ λύτρωση τῆς ψυχῆς. ᾿Επειδὴ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία εἶναι περισσότερο πρακτική. χαὶ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν διαχεί- ριση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ἐπιγείων προνομίων, ἐνῶ ἡ θρησκευτική, χωρὶς νὰ πα- ραιτεῖται τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ διακρίσεων, ἀσχολεῖται κυρίως μὲ τὴν ἠθικὴ καὶ πνευ- ματικὴ κυριαρχία, εἶναι εὔκολη ἡ συμδιδαστικὴ συνύπαρξή τους. Κοινὸς ἐχθρὸς ὅλων τῶν φορέων ἐξουσίας εἶναι προφανῶς ᾗ πνευματικὴ ἀνάπτυξη, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν προσέγγιση τῆς ἀντικειμενικῆς πραγματικότητας. Ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση πλήττει κάθε μορφὴ ἐξουσιαστικῆς ἀρχῆς, γι) αὐτὸ ἡ πρόοδος τῆς ἐπιστήμης συ- ντελεῖ στὴν συσπείρωση πάσης φύσεως ἐξουσιῶν. ᾿ Ἔχουμε ὅμως περιπτώσεις, ὅπου ἡ πο- λιτικὴ ἐξουσία ἀντιστρατεύεται θανάσιμα τὴν θρησκευτική. Πρέπει νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι σ᾿ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἡ πολιτικὴ στηρίχτηκε σὲ φιλοσοφικὲς θεωρίες, που προσπά- θησαν νὰ ὑποκαταστήσουν τὴν θρησκεία. Π.χ. ὁ χομμουνισμὸς εἶναι ἐξουσιαστικὴ κοομοθεωρία, ποὺ διεκδικεῖ τὴν θέση μιᾶς νέας θρησκείας. Συγκεκριµένα ἡ μαρξ ιστικὴ θεωρία ἀντικατέστησε τὴν «θεία ἀποκάλυψη » μὲ τὴν ψευδοεπιστημονικὴ ἀνακάλυψη τῶν γόμων τῆς κοινωνικῆς ἐξέλιξης καὶ ὑποσχέθηκε τὸν ἐπί- γειο Παράδεισο. Ἢ ἐξουσιαστικὴ ἀρχὴ τῆς τεχνολογικῆς κοινωνίας δὲν ἔχει προσωπικὸ χαρακτῆρα, ὅπως ἦταν παλαιότερα. Σήμερα κατέστη περισσότερον ἰδεατή. 4ηλαδὴ οἱ ἐκφραστὲς τῆς ἐξουσίας δὲν εἶναι πρόσωπα ἀμετακίνητα, ἀλλὰ εὐκόλως ἐναλλασσόμενα,