ΟΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Δημοκράτης λογοκριτής ἼΑ, κύριε Μαρωνίτη μου! Ν’ ἁγιάσῃ τὸ χέρι σου! Χρόνια περίμενα νὰ γράψῃς στὸ «Βῆμα» τὴν σοφὴ αὐτὴ κουδθέντα γιὰ τὴν «ρατσιστικἠ παρέα τοῦ 4αυλοῦ». Καὶ λίγα ἔγραψες, μεγάλε. ̓Αλλὰ τί περιμένεις ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ δὲν μποροῦν «νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ καλὸ τῆς ξένης καλοσύνης», Καὶ μιλᾶμεγιὰ χοντρὸ καλό. (Τόσο, μὲ τὸ συμμπάθειο...). Εὐτυχῶς ὅμως, ποὺ ἦλθες ἐσύ, νὰ ἀντιπροσωπεύσῃς ἐπάξια ἐμᾶς τοὺς ἄξεστους "Ελληνες χάρις στὸ «δῶρο τῆς νευρικῆς ἀνακούφισης ποὺ αἰσθάνθηχκες, μόλις πάτησες τὸ πόδι σου στὴν ξένη πόλη». (Ναί! ἜΣτοι τό Ύραψε ὁ ἄνθρωπος). Καὶ τώρα δυὸ τινὰ συμδαίνουν: Ἢ μᾶς ἀγαπᾶ τόσο πολὺ ὁ ἄνθρωπος, πού, ὅταν μένῃ στὴν “Ελλάδα, «τὰ παίρνει στὸ κρανίο», ἢ τ ̓ ἀεροπλάνο δὲν εἶχε τουαλέττα. Γιὰ ὄνομα τοῦ Γιαχόέ, κύριε καθηγητά μου! ἔπρεπε δηλαδὴ σώνει καὶ καλὰ νὰ...ἀνακουφιστῇς στὸ ὌὍλοταντ; Μπά, σὲ καλό σου! Ταμένο σὲ εἶχαν; ̓Εκτὸς πιά, κι ἂν θέλῃς -ἐμμέσως πλὴν σαφῶς- νὰ μᾶς πῇς, ὅτι «τἄκανες» ἀπὸ τὴν χαρά σου, ποὺ σὲ κάλεσαν στὸ συνέδριο. ̓Ας εἶναι ὅμως. Καὶ δέδαια κατανοοῦμε τὸ τραῦμα τῆς παιδικῆς σου ἡλικίας, ποὺ «μεγάλωσες χωρὶς γκουδερνάντα». ̓Αλλὰ αὐτὸς δὲν εἰναι λόγος, γιὰ νὰ γράφῃς αὐτὰ τὰ δαθυστόχαστα περὶ «λοξῆς, μᾶλλον, συμμετοχής στὸ Συνέδριο» κ.λπ. Καὶ μεῖς μεγαλώσαμε χωρὶς γκουδερνάντα (μαγκιά μας, ἔ/), ἀλλὰ τέτοιες κοτσάνες δὲν γράψαμε. Ἔξ ἄλλου τί θὰ πῇ «λοξὴ συμμετοχή »; ̓Εκτὸς πιὰ κι ἂν κάνετε τὴν αὐτοκριτική Σας. Παρεμδάλλεται ἐκεῖνο τὸ ἔρμο τὸ «μᾶλλον». Τί σοῦ εἶναι τέλος πάντων αὐτὴ ἡ ἐπιστημονικὴ ἀκριθολογία... Διότι, σοῦ λέει ὁ ἄνθρωπος, ἂν ἡ συμμετο χὴ δὲν εἶναι λοξή, τότε τί γίνεται; Βάλε λοιπὸν καλοῦ-κακοῦ κι ἕνα «μᾶλλον», γιὰ νά χουμε τὸ κεφάλι μας ἥσυχο. Βέδαια καὶ τὸ ἥσυχο μιὰ κουδέντα εἶναι. Διότι πῶς νὰ ἠσυχάσῃς, ἀφοῦ μόνον «οτὸ ἀκαδημαϊκὸ περιδάλλον τοῦ ἐξωτερικοῦ δουλεύει πυκνὸ κόσκινο διαλογῆς καὶ ἐπιλογῆς, ποὺ πιάνει εὔκολα τοὺς κάθε λογῆς κομπογιαννίτες...», καὶ ἔτσι διακρίνονται οἱ ἐγνωσμένου κύρους αὐθεντίες, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἀνωτερότη τα τῶν Σημιτικῶν φυλῶν, τὴν ̓ ̓Α φρικανικὴ καταγωγὴ τῆς ̓Αθη: νᾶς καὶ φυσικὰ τὴν Φοινικικὴν προέλευση τῶν ἡμετέρων γραμμάτων. Αὐτὲς εἶναι ἐπιστημονικὲς κορυφὲς ἄξιες νὰ προόληθοῦν, νὰ τιμη θοῦν καὶ νὰ χοηματοδοτηθοῦν. Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, κύριε καθηγητά μου, εἶναι ρατσοιστὲς καὶ φασίστες τοῦ κερατᾶ καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ παταχθοῦν. Μὲ ὅλα αὐτὰ οὐδόλως θέλουμε νὰ Σᾶς κατηγορήσουμε ὡς φασίζοντα. Γιαχδὲ φυλάξοι! 'Απλᾶ ὡς προοδευτικὸς ἄνθρωπος ἔχετε καὶ προωθημένες ἀντιλήψεις περὶ διαλόγου. Σὰν αὐτὲς τοῦ ἐρίφη, ποὺ ἔκαψε τὴν Βιδλιοθήκη τῆς ̓Αλεξανδρείας μὲ τὸ τρομερὸ ἐπιχείρημα, πώς, «ἂν ὅσα θιόλία περιέχει συμΦωνοῦν μὲ τὸ Κοράνι τότε εἶναι περιττά. Αν πάλι εἶναι ἀντίθετα, τότε εἶναι ἐπικίνδυνα. "Αρα καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις καταστρεπτέα». Γιὰ τέτοια δημοκρατικὴ ἀντίληψη μιλᾶμε. Καὶ ὡς τέτοιος δημοκράταρος πολὺ ὀρθὰ τὰ δάξετε μὲ τὴν ἐνάντια γνώμη τοῦ «4αυλοῦ». Ποῦ ἀκούστηκε διαφωνία στὸ Μαρωνίτειο «Αὐτὸς ἔφα»; Γιῶργος Πετρόπουλος