ΟΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Δημοκράτης λογοκριτής ἼΑ, κύριε Μαρωνίτη μου! Ν’ ἁγιάσῃ τὸ χέρι σου! Χρόνια περίμενα νὰ γράψῃς στὸ «Βῆμα» τὴν σοφὴ αὐτὴ κουδθέντα γιὰ τὴν «ρατσιστικἠ παρέα τοῦ 4αυλοῦ». Καὶ λίγα ἔγραψες, μεγάλε. ᾿Αλλὰ τί περιμένεις ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ δὲν µπο- ροῦν «νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ καλὸ τῆς ξένης καλοσύνης», Καὶ μιλᾶμεγιὰ χοντρὸ καλό. (Τόσο, μὲ τὸ συμµπάθειο...). Εὐτυχῶς ὅμως, ποὺ ἦλθες ἐσύ, νὰ ἀντιπρο- σωπεύσῃς ἐπάξια ἐμᾶς τοὺς ἄξεστους "Ελληνες χάρις στὸ «δῶρο τῆς νευρικῆς ἀνακούφισης ποὺ αἰσθάνθηχκες, μόλις πάτησες τὸ πόδι σου στὴν ξένη πόλη». (Ναί! ἜΣτοι τό Ύραψε ὁ ἄνθρωπος). Καὶ τώρα δυὸ τινὰ συμδαίνουν: Ἢ μᾶς ἀγαπᾶ τόσο πολὺ ὁ ἄνθρωπος, πού, ὅταν μένῃ στὴν “Ελλάδα, «τὰ παίρνει στὸ κρανίο», ἢ τ᾽ ἀεροπλάνο δὲν εἶχε τουαλέττα. Γιὰ ὄνομα τοῦ Γιαχόέ, κύριε κα- θηγητά μου! ἔπρεπε δηλαδὴ σώνει καὶ καλὰ νὰ...ἀνακουφιστῇς στὸ ὌὍλοτα- ντ; Μπά, σὲ καλό σου! Ταμένο σὲ εἶχαν; ᾿Εκτὸς πιά, κι ἂν θέλῃς -ἐμμέσως πλὴν σαφῶς- νὰ μᾶς πῇς, ὅτι «τἄκανες» ἀπὸ τὴν χαρά σου, ποὺ σὲ κάλεσαν στὸ συ- νέδριο. ᾿Ας εἶναι ὅμως. Καὶ δέδαια κατανοοῦμε τὸ τραῦμα τῆς παιδικῆς σου ἡλικίας, ποὺ «μεγάλω- σες χωρὶς γκουδερνάντα». ᾿Αλλὰ αὐτὸς δὲν εἰναι λόγος, γιὰ νὰ γράφῃς αὐτὰ τὰ δαθυστόχαστα περὶ «λοξῆς, μᾶλλον, συμμετοχής στὸ Συνέδριο» κ.λπ. Καὶ μεῖς µεγαλώσαμε χωρὶς γκουδερνάντα (μαγκιά μας, ἔ/), ἀλλὰ τέτοιες κοτσάνες δὲν γράψαμε. Ἔξ ἄλλου τί θὰ πῇ «λοξὴ συμμετοχή »; ᾿Εκτὸς πιὰ κι ἂν κάνετε τὴν αὐτοκριτική Σας. Παρεμδάλλεται ἐκεῖνο τὸ ἔρμο τὸ «μᾶλλον». Τί σοῦ εἶναι τέ- λος πάντων αὐτὴ ἡ ἐπιστημονικὴ ἀκριθολογία... Διότι, σοῦ λέει ὁ ἄνθρωπος, ἂν ἡ συμμετο χὴ δὲν εἶναι λοξή, τότε τί γίνεται; Βάλε λοιπὸν καλοῦ-κακοῦ κι ἕνα «μᾶλλον», γιὰ νά χουμε τὸ κεφάλι µας ἥσυχο. Βέδαια καὶ τὸ ἥσυχο μιὰ κουδέντα εἶναι. Διότι πῶς νὰ ἠσυχάσῃς, ἀφοῦ μό- νον «οτὸ ἀκαδημαϊκὸ περιδάλλον τοῦ ἐξωτερικοῦ δουλεύει πυκνὸ κόσκινο δια- λογῆς καὶ ἐπιλογῆς, ποὺ πιάνει εὔκολα τοὺς κάθε λογῆς κομπογιαννίτες...», καὶ ἔτσι διακρίνονται οἱ ἐγνωσμένου κύρους αὐθεντίες, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν ἀνωτερότη τα τῶν Σημιτικῶν φυλῶν, τὴν ᾽᾽Α φρικανικὴ καταγωγὴ τῆς ᾿Αθη: νᾶς καὶ φυσικὰ τὴν Φοινικικὴν προέλευση τῶν ἡμετέρων γραμμάτων. Αὐτὲς εἶναι ἐπιστημονικὲς κορυφὲς ἄξιες νὰ προόληθοῦν, νὰ τιμη θοῦν καὶ νὰ χοηματοδο- τηθοῦν. Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, κύριε καθηγητά μου, εἶναι ρατσοιστὲς καὶ φασί- στες τοῦ κερατᾶ καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ παταχθοῦν. Μὲ ὅλα αὐτὰ οὐδόλως θέλουμε νὰ Σᾶς κατηγορήσουμε ὡς φασίζοντα. Γιαχ- δὲ φυλάξοι! 'Απλᾶ ὡς προοδευτικὸς ἄνθρωπος ἔχετε καὶ προωθημένες ἀντι- λήψεις περὶ διαλόγου. Σὰν αὐτὲς τοῦ ἐρίφη, ποὺ ἔκαψε τὴν Βιδλιοθήκη τῆς ᾿Αλεξανδρείας μὲ τὸ τρομερὸ ἐπιχείρημα, πώς, «ἂν ὅσα θιόλία περιέχει συμ- Φωνοῦν μὲ τὸ Κοράνι τότε εἶναι περιττά. Αν πάλι εἶναι ἀντίθετα, τότε εἶναι ἐπικίνδυνα. "Αρα καὶ στὶς δυὸ περιπτώσεις καταστρεπτέα». Γιὰ τέτοια δημο- κρατικὴ ἀντίληψη μιλᾶμε. Καὶ ὡς τέτοιος δηµοκράταρος πολὺ ὀρθὰ τὰ δάξε- τε μὲ τὴν ἐνάντια γνώμη τοῦ «4αυλοῦ». Ποῦ ἀκούστηκε διαφωνία στὸ Μαρω- νίτειο «Αὐτὸς ἔφα»; Γιῶργος Πετρόπουλος