ΕΘΝΙΚΑ Ρωμιοσύνη συκοφαντοῦσα Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα. Τὰ σημάδια του ἀνιχνεύονται στὶς ἐξωτερικεύσεις τοῦ ἐσωτερικοῦ τους κόσμου. Ο φόδος καθρεφτίζεται στὸ θλέμμα τους. Οἱ σπασμωδικές τους ἀντιδράσεις, ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους τῆς παντοδυναμίας τους. Μέρα μὲ τὴν μέρα, χρόνο μὲ τὸν χρόνο ὁ ἑλληνικὸς λόγος κατακτᾶ σταδιακἁ τὰ μέχρι πρό τινος ὀχυρά τους, ὑποσκελίζοντας καὶ ἀφανίζοντας τοὺς ἐπαγγελματίες διανοούμενους τῆς ὑδροκέφαλης ἐξουσιαστικῆς παραεπιστήμης. Τοὺς παραεπιστήμονες ἐκείνους, ποὺ στὸν δωμὸ τῶν ἀλαξονικῶν τους συμφερόντων καταπνίγουν κάθε ἐλεύθερη φωνή, ποὺ κατ’ αὐτοὺς προσπαθεῖ νὰ τοὺς ἀμφισθητήσῃ τὴν κυριαρχία, τὴν αὐθεντία. Θεωροῦν δικό τους τσιφλίκι τὴν ἐπιστήμη, τὴν ̓ Ελλάδα καὶ τὴν πατρονάρουν ἐδῶ καὶ αἰῶνες καπηλευόμενοι ταυτόχρονα τὴν προγονικἡ δόξα καὶ τὰ ἐπιτεύγματά της. Κατέχουν τὶς θέσεις χλειδιὰ στὴν διάρθρωση τοῦ κρατικοῦ ἐξουσιαστικοῦ μηχανισμοῦ καὶ μέσα ἀπ ̓ αὐτὲς καταπνίγουν τὶς ὅποιες διάφορες φωνές, ποὺ ἔχουν τὸ θράσος νὰ τολμήσουν νὰ ἀμφισθητήσουν τὴν αὐθεντία τους. Ἔχουν δημιουργήσει ἕνα κράτος-φάντασμα, φρικτὴ τερατογενῆ ἀντιγραφὴ δῆθεν τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς πόλεως. Καὶ θέλουν νὰ μᾶς πείσουν, πὼς εἶναι ̓Ελληνικὸ -- μιὰ ἐξίσου οἰκτρὰ παραποιημένη μορφὴ τῆς ἀρχαίας ̓Ελληνικῆς δημοκρατίας" καὶ θέλουν καὶ πάλι νὰ μᾶς πείσουν, πὼς εἰναι δημοκρατία, μιὰ διανόηση -κάστα τῶν «προοδευτικῶν» ἀστυδουκόλων, ποὺ λυμαίνονται τὴν ἔννοια τῆς ἐπιστήμης, ἰσχυριξόμενοι πὼς γεννήθηκαν μὲ κολλημένη τὴν καρέκλα τῆς ἐξουσίας στὰ ὀπίσθιά τους, ὅπως διατείνονται πὼς τὴν εἶχαν τόσο ὁ πατέρας ὅσο καὶ ὁ παπποῦς τους: καὶ γενικὰ μιὰ μαγικὴ εἰκόνα, ὅπου τὰ πάντα λειτουργοῦν τέλεια, ἀλλὰ ἐντούτοις πασχίζουμε ἀπεγνωσμένα νὰ κρατηθοῦμε γαντξωμένοι στὸν πάτο τοῦ πολιτισμικοῦ νιπτῆρα, γιὰ νὰ μὴν καταλήξουμε στὸ σιφώνι. Καὶ ἔρχονται ἐδῶ, στὴν χώρα ποὺ γέννησε τὸ πνεῦμα, οἱ ξένοι, θαυμάζουν τὰ ἄλλοτε μεγαλουργήματα τῶν Ελλήνων, διαθάζουν τὰ ἀξεπέραστα ἔργα τους, ἐκστασιάζονται μπροστὰ στὸ μέγεθος τῶν πνευμάτων ἐκείνων, ποὺ δημιούργησαν τὰ θεμέλια, ἀλλὰ καὶ τὸ οἰκοδόμημα ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, ποὺ πάνω τους ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη ἔχει ἐπενδύσει καὶ ἐμπιστευτεῖ τὶς τύχες της ὡς ἀλάνθαστη ὁδὸ προόδου, ὑλικῆς καὶ . πνευματικῆς ἀνάτασης, καὶ ἀποροῦν ταυτόχρονα γιὰ τὸ σημερινό μας χάλι. «Πῶς καταντήσατε ἐσεῖς γύφτοι καὶ περιπλανώμενοι ἐπαῖτες;». Καὶ δίνουμε τὸ δικαίωμα ἔτσι ἐλέῳ κάποιων καθηγητάδων τῆς πλάκας, κάποιων πολιτικῶν, ποὺ οὔτε γιὰ Σκύθες ἀστυνόμοι δὲν θἄκαναν στὴν Ελλάδα τῶν Ελλήνων, καὶ κάποιας πνευματικῆς ἐξουσίας τῆς ἀγυρτείας, τοῦ λίπους, τῆς ξιππασιᾶς καὶ τοῦ ἀλληλοπρωκτισμοῦ νὰ ἰσχυρίζονται, ὅτι αὐτοὶ διαφεντεύουν τὶς τύχες τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ τῆς ̓Ελληνικότητας. Καὶ λένε εἰδωλολάτρες τοὺς προγόνους μας (κι ἐμᾶς, ποὺ ἐρευνοῦμε τὸν πατρῶο πολιτισμό), τοὺς προγόνους μας, ποὺ ἐξόριζαν, ἀκόμα καὶ θανάτωναν, τόσα καὶ τόσα ἠχηρὰ ὀνόματα, προκειμένου νὰ διαφυλάξουν τοὺς κοινωνικοὺς θεσμούς, ὅταν αὐτοὶ ἐπὶ δεκαετίες ὁλόχληρες προσκυνοῦν καὶ γλείφουν ἐθνοπροδότες καὶ ἀνδρείκελα τοῦ ἐξουσιασμοῦ, ἐτοιμοθάνατους γεράκους, ποὺ φορᾶνε πάνες γιὰ τὴν ἀκράτεια. Αὐτοὶ ποὺ ἐφάρμοσαν καὶ ἐφαρμόζουν τὴν εἰδωλολατρεία σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς κοινωνικῆς μας ζωῆς, ἔχουν τὸ θράσος νὰ μιλᾶνε γιὰ εἰδωλολατρεία τῶν προγόνων μας καὶ γιὰ σημερινὴ εἰδωλολατρία τῶν ἀναζητούντων τὸ προγονικό μας παρελθόν. Γιατὶ ἦταν, λένε πάλι, εἰδωλολατρικὴ ἡ Ἑλληνικὴ θρησκεία μὲ τὰ ἄπειρα συγγράμματά της, ποὺ ἀναφέρονται στὴν ψυχὴ καὶ τὸ πνεῦμα, ἄλλωστε αὐτὸ καλλιεργοῦσαν σὲ ἁρμονία μὲ τὸ σῶμα, ὅταν οἱ σημερινοὶ τ(ο)αγοὶ τῆς Ρωμιοσύνης κτυπιοῦνται μὲ τὶς ποιμαντορικὲς ράόδους, τὰ εὐαγγέλια, τὰ ἑξαπτέρυγα καὶ τραθᾶνε ὁ