ΕΘΝΙΚΑ Ρωμιοσύνη συκοφαντοῦσα Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα. Τὰ σημάδια του ἀνιχνεύονται στὶς ἐξωτερικεύσεις τοῦ ἐσωτερικοῦ τους κόσμου. Ο φόδος καθρεφτίζεται στὸ θλέμμα τους. Οἱ σπασμωδικές τους ἀντιδράσεις, ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους τῆς παντοδυναμίας τους. Μέρα μὲ τὴν μέρα, χρό- νο μὲ τὸν χρόνο ὁ ἑλληνικὸς λόγος κατακτᾶ σταδιακἁ τὰ µέχρι πρό τινος ὀχυρά τους, ὑποσκελίζοντας καὶ ἀφανίζοντας τοὺς ἐπαγγελματίες διανοούμενους τῆς ὑδροκέφα- λης ἐξουσιαστικῆς παραεπιστήµης. Τοὺς παραεπιστήµονες ἐκείνους, ποὺ στὸν δωμὸ τῶν ἀλαξονικῶν τους συμφερόντων καταπνίγουν κάθε ἐλεύθερη φωνή, ποὺ κατ’ αὐτοὺς προσπαθεῖ νὰ τοὺς ἀμφισθητήσῃ τὴν κυριαρχία, τὴν αὐθεντία. Θεωροῦν δικό τους τσιφλίκι τὴν ἐπιστήμη, τὴν ᾿ Ελλάδα καὶ τὴν πατρονάρουν ἐδῶ καὶ αἰῶνες καπηλευόμενοι ταυτόχρονα τὴν προγονικἡ δόξα καὶ τὰ ἐπιτεύγματά της. Κατέχουν τὶς θέσεις χλειδιὰ στὴν διάρθρωση τοῦ κρατικοῦ ἐξουσιαστικοῦ µηχανι- σμοῦ καὶ µέσα ἀπ᾽ αὐτὲς καταπνίγουν τὶς ὅποιες διάφορες φωνές, ποὺ ἔχουν τὸ θρά- σος νὰ τολμήσουν νὰ ἀμφισθητήσουν τὴν αὐθεντία τους. Ἔχουν δημιουργήσει ἕνα κρά- τος-φάντασμα, φρικτὴ τερατογενῆ ἀντιγραφὴ δῆθεν τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς πόλεως. Καὶ θέλουν νὰ μᾶς πείσουν, πὼς εἶναι ᾿Ελληνικὸ -- μιὰ ἐξίσου οἰκτρὰ παραποιημένη μορφὴ τῆς ἀρχαίας ᾿Ελληνικῆς δημοκρατίας" καὶ θέλουν καὶ πάλι νὰ μᾶς πείσουν, πὼς εἰναι δημοκρατία, μιὰ διανόηση -κάστα τῶν «προοδευτικῶν» ἀστυδουκόλων, ποὺ λυ- μαίνονται τὴν ἔννοια τῆς ἐπιστήμης, ἰσχυριξόμενοι πὼς γεννήθηκαν μὲ κολλημένη τὴν καρέκλα τῆς ἐξουσίας στὰ ὀπίσθιά τους, ὅπως διατείνονται πὼς τὴν εἶχαν τόσο ὁ πατέρας ὅσο καὶ ὁ παπποῦς τους: καὶ γενικὰ μιὰ μαγικὴ εἰκόνα, ὅπου τὰ πάντα λει- τουργοῦν τέλεια, ἀλλὰ ἐντούτοις πασχίζουμε ἀπεγνωσμένα νὰ κρατηθοῦμε γαντξω- μένοι στὸν πάτο τοῦ πολιτισμικοῦ νιπτῆρα, γιὰ νὰ μὴν καταλήξουμε στὸ σιφώνι. Καὶ ἔρχονται ἐδῶ, στὴν χώρα ποὺ γέννησε τὸ πνεῦμα, οἱ ξένοι, θαυμάζουν τὰ ἄλλο- τε μεγαλουργήματα τῶν Ελλήνων, διαθάζουν τὰ ἀξεπέραστα ἔργα τους, ἐκστασιά- ζονται μπροστὰ στὸ μέγεθος τῶν πνευμάτων ἐκείνων, ποὺ δημιούργησαν τὰ θεμέλια, ἀλλὰ καὶ τὸ οἰκοδόμημα ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, ποὺ πάνω τους ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη ἔχει ἐπενδύσει καὶ ἐμπιστευτεῖ τὶς τύχες της ὡς ἀλάνθαστη ὁδὸ προόδου, ὑλικῆς καὶ . πνευματικῆς ἀνάτασης, καὶ ἀποροῦν ταυτόχρονα γιὰ τὸ σημερινό μας χάλι. «Πῶς κα- ταντήσατε ἐσεῖς γύφτοι καὶ περιπλανώμενοι ἐπαῖτες;». Καὶ δίνουμε τὸ δικαίωµα ἔτσι ἐλέῳ κάποιων καθηγητάδων τῆς πλάκας, κάποιων πολιτικῶν, ποὺ οὔτε γιὰ Σκύθες ἀστυνόμοι δὲν θἄκαναν στὴν Ελλάδα τῶν Ελλήνων, καὶ κάποιας πνευματικῆς ἐξου- σίας τῆς ἀγυρτείας, τοῦ λίπους, τῆς ξιππασιᾶς καὶ τοῦ ἀλληλοπρωκτισμοῦ νὰ ἰσχυρί- ζονται, ὅτι αὐτοὶ διαφεντεύουν τὶς τύχες τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ καὶ τῆς ᾿Ελληνικότητας. Καὶ λένε εἰδωλολάτρες τοὺς προγόνους µας (κι ἐμᾶς, ποὺ ἐρευνοῦμε τὸν πατρῶο πο- λιτισμό), τοὺς προγόνους µας, ποὺ ἐξόριζαν, ἀκόμα καὶ θανάτωναν, τόσα καὶ τόσα ἠχηρὰ ὀνόματα, προκειµένου νὰ διαφυλάξουν τοὺς κοινωνικοὺς θεσμούς, ὅταν αὐτοὶ ἐπὶ δεκαετίες ὁλόχληρες προσκυνοῦν καὶ γλείφουν ἐθνοπροδότες καὶ ἀνδρείκελα τοῦ ἐξουσιασμοῦ, ἐτοιμοθάνατους γεράκους, ποὺ φορᾶνε πάνες γιὰ τὴν ἀκράτεια. Αὐτοὶ ποὺ ἐφάρμοσαν καὶ ἐφαρμόζουν τὴν εἰδωλολατρεία σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς κοινωνικῆς μας ζωῆς, ἔχουν τὸ θράσος νὰ μιλᾶνε γιὰ εἰδωλολατρεία τῶν προγόνων μας καὶ γιὰ σημερινὴ εἰδωλολατρία τῶν ἀναζητούντων τὸ προγονικό μας παρελθόν. Γιατὶ ἦταν, λένε πάλι, εἰδωλολατρικὴ ἡ Ἑλληνικὴ θρησκεία μὲ τὰ ἄπειρα συγ- γράμματά της, ποὺ ἀναφέρονται στὴν ψυχὴ καὶ τὸ πνεῦμα, ἄλλωστε αὐτὸ καλλιερ- γοῦσαν σὲ ἁρμονία μὲ τὸ σῶμα, ὅταν οἱ σημερινοὶ τ(ο)αγοὶ τῆς Ρωμιοσύνης κτυ- πιοῦνται μὲ τὶς ποιμαντορικὲς ράόδους, τὰ εὐαγγέλια, τὰ ἑξαπτέρυγα καὶ τραθᾶνε ὁ