ΕΥΑΙΓΤΕΛΟΣΜΠΕΞΗΣ Τὰ Μιθραϊκὰἁ στοιχεῖα τοῦ Χριστιανισμοῦ ΠΩΣ Ο ΜΙΘΡΑΙΣΤΗΣ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΓΙΝΕ «ΑΓΙΟΣ» Δυναμικὸς καὶ ἀνδρεῖος, ὅσο καὶ ἡμιμαθής. Αὐταρχικὸς καὶ θρῆσκος συνάμα, ἀλλὰ μὲ ἄξεστους τρόπους, ποὺ διέκριναν τὸν χαραχτῆρα του. Πρώτη του γυναῖκα ἡ Μινερθῖνα, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπέκτησε ἕνα γιό, τὸν Κρῖσπο. Στὴν συνέχεια παίρνει διαζύγιο καὶ τὸ 207 παντρεύεται τὴν Φαύστα. Λατρεύει τὸν "Αρη, ποὺ ἀποκαλεῖ «προστάτην», «πρόμαχον» καὶ «πατέρα», καὶ δείχνει ἀφοσίωση στὸν «ἀνίκητο ́ Ἥλιο», τὸν θεό, ποὺ εὐνοοῦσε καὶ τὸν πατέρατου Κωνστάντιο. Ὁ Κωνσταντῖνος πίστευε, ὅτι, ὅπως ὅλες οἱ θρησκεῖες, ἔτσι καὶ ὁ Χριστιανισμὸς ἔπρεπε νὰ προστατευθῃ. Ἐνεργοῦσε γιὰ τὸ συμφέρον τῆς αὐτοκρατορίας, ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Γαλέριος, ὅταν στὶς 30 Απριλίου τοῦ 311 ἐξέδωσε διάταγμα ὑπὲρ τῶν Χριστιανῶν, τὸ ὁποῖο, νομίζω, ὅτι ἀξίζει νὰ παραθέσουμε, λόγω τῆς μεγάλης σημασίας ποὺ ἔχει γιὰ αὐτὰ ποὺ ἀποδειχνύει; «Μεταξὺ τῶν ἄλλων μέτρων, τὰ ὁποῖα λαμδάνουμε ὑπὲρ τῆς κοινῆς ὠφελείας καὶ εὐημερίας, θελήσαμε παλαιότερα νὰ ἐπανορθώσουμε τὰ πάντα σύμφωνα μὲ τοὺς ἀρχαίους νόμους καὶ τὴν δημόσια τάξη τῶν Ρωμαίων καὶ νὰ μεριμνήσουμε, ὥστε καὶ οἱ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι εἰχαν ἐγκαταλείψει τὴν θρησκεία τῶν γονέων τους, νὰ ξαναδροῦν τὰ ἀγαθά τους φρονήματα, ἐπειδὴ θλέπαμε, ὅτι κατὰ κάποιον τρόπον οἱ Χριστιανοὶ αὐτοὶ εἶχαν καταληφθεῖ ἀπὸ τέτοιαν ἰσχυρογνωμοσύνη, ὥστε δὲν συμμορφώνονταν μὲ τὰ ἤθη τῆς ἀρχαιότητος, ποὺ ἴσως οἱ δικοίτους πρόγονοι εἰχαν καθιερώσει, ἀλλὰ ἀκολουθώντας αὐθαιρέτως τις ὑπαγορεύσεις τῶν φρονημάτων τους ἐθέσπιξαν οἱ ἴδιοι νόμους, γιὰ νὰ τοὺς τηροῦν καὶ σὲ διάφορα μέρη διάφορα πλήθη. » Οπωσδήποτε, ὅταν ἐφαρμόστηκε τὸ διάταγμά μας, ποὺ προέθλεπε νὰ ἐπανέλθουν στὰ ἤθη τῆς ἀρχαιότητος, πολλοὶ κατελήφθησαν ἀπὸ σύγχυση καὶ θανατώθηκαν κατὰ διάφορους τρόπους. Και ὅταν εἴδαμε, ὅτι ἦταν πολλοὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐπέμεναν στὴν γνωμὴ τους καὶ ὅτι αὐτοὶ οὔτε τὴν λατρεία καὶ τὸν σεδασμὸ ποὺ προσήκει στοὺς θεοὺς ἐπιδεικνύουν οὔτε τὸν θεὸ τῶν Χριστιανῶν λατρεύουν πιά, μὲ τὴν φιλανθρωπία μας καὶ μὲ τὴν διαρκῆ μας συνήθεια νὰ χορηγοῦμε χάρη στοὺς πάντας ἐκρίναμε μετὰ μεγάλης προθυμίας, ὅτι πρέπει νὰ ἐπεκταθῇ καὶ σ ̓ αὐτὴν τὴν περίπτωση ἡ συγγνώμη μας, ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ εἶναι πάλι Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἔχουν τοὺς οἴκους συναθροίσεώς τους, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν διαπράττεται τίποτα ἐναντίον τῆς δημοσίας τάξεως. Σὲ ἄλλη μας ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς διοικητὰς τῶν ἐπαρχιῶν θὰ ὁρίσωμε, ποιὲς διατάξεις πρέπει νὰ τηροῦν. »Κατὰ συνέπειαν καὶ συμφώνως πρὸς τὴν χάρη ποὺ τοὺς χορηγήσαμε ἔχουν ὑποχρέωση νὰ προσεύχονται στὸν θεό τους γιὰ τὴν σωτηρία μας, γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κράτους καὶ τὴν δική τους, ὥστε νὰ διασφαλισθῇ τὸ κράτος καὶ νὰ μποροῦν καὶ ἐκεῖνοι νὰ ζοῦν ἀνενόχλητοι στὰ σπίτια τους». Χριστιανομαρξιστικὴ Ρωμιοσύνη... Κύριε διευθυντά, Μία τηλεοπτικὴ συνομιλία, ποὺ διεξήχθη τὴν Ιή Μαΐου μεταξὺ τοῦ πρωτοπρεσδυτέρου καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν πατρὸς Γεωργίου Μεταλλη νοῦ καὶ δύο δημοσιογράφων, τῆς κ. /ιάνας Κανέλλη καὶ τοῦ κ. Βασίλη Ραφαηλίδη, τοῦ μαρξιστοῦ κ. Βασίλη Ραφαήλίδη, ἔδωσε τὴν δυνατότητα νὰ φανῆ, τί κοινὸ ἔχουν, διὰ νὰ συνομιλήσου», εἰς ἱερεύς, ὡς ὁ πατὴρ κ. Γ. Μεταλληνὸς καὶ εἷς μὴ καταφάσκων τὴν θρησκείαν, ὡς ὁ κ. Βασίλης Ραφαηλίδης. Πράγματι ἡ συνομιλία διεξήχθη ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ καὶ τῶν τριῶν συνομιλητῶν. ̓Εκ τούτου συνάγεται, ὅτι ἡ συνομιλία ἧτο προσυνεννοημένη (τὶς οἶδε ποῖος ἢ ποῖοι ἔδει νὰ τὴν λάόουν ὑπ ̓ ὄψιν ἀκούοντες αὐτήν). ̓Αν δὲ ἀντελήφθην καλῶς, ἐπρόκειτο περι τῆς ἀναγραφῆς τῶν λέξεων «Χριστιανὸς Ορθόδοξος» εἰς τὰς ταυτότητας τῶν ̓ Ελλήνων πολιτῶν, αἱ ὁποῖαι θὰ ἰσχύσουν προσεχῶς: καὶ ἡ σύμφωνος γνώμη ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ ἢ καὶ ἡ μὴ ἀντίδρασις ἑνὸς ἀνθρώπου, ὡς ὁ κ. Ραφαηλίδης, θὰ εἶχε ἰδιάζουσαν σημασίαν εἰς ἕν ἐνδεχόμενον ἐγχείρημα, ὅπερ θὰ γίνη, ἂν χρειασθῆ, ἐν σχέσει πρὸς τὸ θέμα αὐτό. Τοῦτο συνάγεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι ἡ ὅλη συνομιλία πειεστράφη πέριξ τοῦ ποῖος εἶναι Έλλην καὶ εἰπώθη χαρακτηριστικῶς, ὅτι, διὰ νὰ εἰναίτις “Ελλην, δέον νὰ ἔχη δύο ἰδιότητας: τὴν ἰδιότητα τοῦ Ρωμιοῦ καὶ τὴν τοῦ ̓Ορθοδόξου (Χριστιανοῦ). Διὰ γὰ εἶναι λοιπόν τις Ἓλλην, κατὰ τοὺς συνομιλητὰς τῆς ὡς ἄνω συνομιλίας, δέον νὰ φέρη κεκολλημένας ἐπὶ τῶν ὤμων του τὰς δύο ἐτικέττας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι δηλοῦν τὸ ἐπὶ αἰῶνας αἰώνων μαρτύριον τῶν Ελλήνων, τὸ ὁποῖον ἐγίνετο πρὸς ἀποκοπὴν αὐτῶν ἀπὸ τὰς ρίζας των, πρὸς ἀπο-----