Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ | ιό. Ζαχαρίας ̓Επιτέλους καὶ ἕνας προπάτορας (δικός μας, τῶν ̓ Ελλήνων), ποὺ δὲν θόσκει πρόδατα. Αὐτὸς ἀσχολεῖται μὲ ἀνώτερα πράγματα. ̓Επαγγελματίας ὁραματιστής. Κάθεταιθλέπει ὁράματα, περπατάει -ξαναόλέπει, κοιμᾶται, εἴτε ὄρθιος εἶτε ξαπλωμένος- πάλι ὁράματα ὄλέπει. Καὶ ἡ φαντασίωσή του; ΟΓ ἱαχδὲ- τιμωρός, ποὺ εἶναι καὶ φιλαράκι του χαὶ τὰ λένε συχνά. Γιατί δὲν εἶναι τιμωρός, πρέπει νὰ τονίσουμε τὴν διαφορά, ὁ Γιαχδὲ γιὰ τοὺς ̓Ισραηλίτες ποὺ τὸν πιστεύουν, ἀλλὰ γιὰ ὅποιους ἄλλους διανοηθοῦν ὅτι δὲν ὑπάρ χει. Α ὑτοὺς χλάψε τους, μάνα, κλάψε τους. Τοὺς πῆρε τὰ κεφάλια. Ἔτσι μιὰ μέρα, ἐκεῖ ποὺ κοιμόταν ὄρθιος ὁ προπάτοράς μας, τοὖρθε τὸ μήνυμα: «καὶ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ εἶδον καὶ ἰδοὺ ὀρέπανον πετόμενον" καὶ εἰπε πρός με: τί σὺ θλέπεις, καὶ εἰπα ἐγώ' ὁρῶ ὁρέπανον. πετόμενον μήκους πή χεων εἴκοσι καὶ πλάτους πήχεων δέκα: καὶ εἶπε πρός με' αὕτη ἡ ἀρὰ ἡ ἐκπορευομένη ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, διότι πᾶς ὁ κλέπτης ἐκ τούτου ἕως θανάτου ἐκδικηθήσεται, καὶ πᾶς ὁ ἐπίορκος ἐκ τούτου ἐκδικηθήσεται: καὶ ἐξοίσω αὐτό, λέγει Κύριος παντοκράτωρ, καὶ εἰσελεύσεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ κλέπτου καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ ὀμνύοντος τῷ ὀνόματί μου ἐπὶ ψεύδει καὶ καταλύσει ἐν μέσῳ τοῦ οἴκου αὐτοῦ καὶ συντελέσει αὐτὸν καὶ τὰ ξύλα αὐτοῦ καὶ τοὺς λίθους αὐτοῦ» ( «Ζαχ.», Ε 1-4). Καὶ πρέπει ἐδῶ νὰ Κάνουμε πάλι μιὰ διευκρίνη ση. Ὁ προπάτοράς μας, ὅταν γεννήθηκε, εἶχε ἕνα ἔμφυτο χάρισμα. Τοῦ ἔδαλε ὁ Γιαχόὲ ὑποδεκάμετρο στὰ μάτια, γιὰ νὰ μετράει τὰ ἱπτάμενα ἀντικείμενα ποὺ τοῦστελνε. "Ἔτσι μὲ τὸ ποὺ ὄλέπει τὸ ἱπτάμενο ὄρεπάνι, ἀμέσως τὸ μέτρησε: 20χ]0, ἔκανε τὸν ὑπολογισμὸ καὶ ἔόγαλε τὸ γινόμενο, δηλαδὴ πόσα κεφάλια μπορεῖ νὰ πάρῃ. Γιατί, ὅπως τοῦ λέει ὁ Γι ιαχδέ, ὅταν κάποιος πεῖ ψέμματαῆ κλέψει, τότε τὸ ἱπτάμενο ὁρεπάνι θὰ τὸν κυνηγάει μέχρι καὶ μέσα στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ τὸν σκοτώσῃ. Καὶ τί πόρτες χαὶ παράθυρα νὰ κλείσῃς, τὸ δρεπάνι τοῦ Γιαχδὲ εἰναι ἀνίκητο. Σπάει ξύλα καὶ λίθους, ὅπως λέει, καὶ παίρνει τὸ κεφάλι. ὋΟ καλύτερος σκηνοθέτης ταινιῶν ̓θρίλλερ θᾶταν σήμερα ὁ Γιαχόδέ. Τί φαντασία! «Ο σχιζοφρενἠς δολοφόνος μὲ τὰ ἱπτάμενα ὀρεπάνια». Μέχρι καὶ Όσκαρ θἄᾶπαιρνε. Ὅμως εἶναι κάτι, ποὺ ἀκόμα « δὲν κατάλαόα καὶ ἐπειδὴ δὲν μπορῶ σὰν τὸν προπάτορά μας τὸν Ζαχαρία --τί ὡραῖο ὄνομα ἀλήθεια- νὰ ὁραματίζομαι κάθε τόσο καὶ λιγάκι τὸν Γιαχθὲ τιμωρό, ἐλπίζω σὲ κάποια λογικὴ ἐξήγήηση θάσει τῶν δεδομένων. “Οταν οἱ “Εδραῖοι φεύγοντας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο κατάκλεψαν τοὺς Αἰγυπτίους, ὅλοι ἀνεξαιρέτως -μέχρι καὶ τὰ ροῦχα τοὺς πῆραν καὶ τοὺς γύμνωσαν-, τότε θάσει τῆς λογικῆς τοῦ Γιαχδὲ περὶ κλεπτῶν δὲν θἄπρεπε νὰ ὑπάρχει σήμερα Εθραϊκὸ ἔθνος. Τί ἔγινε, τὰ ἱπτάμενα ὁρεπάνια τοῦ Γιαχδὲ ἐκεῖ δὲν δούλεψαν; Οἱ' Εόραῖοι κλέφτες δὲν πιάνονται; Ίσως ὅμως δίνει τὴν ἀπάντηση ὁ Γιαχθὲ στὸν προπάτορά μας, ποὺ ὁραματίζεται, ὅταν λέει: «τέρπου καὶ εὐφραίνου, θύγατερ Σιών, διότι ἐγὼ ἔρχομαι καὶ κατασκηνώνω ἐν μέσῳ σου, λέγει Κύριος» («Ζαχαρίας», Β ́ 14). Νάτος ὁ Γιαχδέ, ποὺ μᾶς όγῆκε καὶ τουρίστας μὲ τὸ σλίπινγκ μπὰγκ χαὶ τὴν σκηνή του, ποὺ πάει νὰ 6ρῇ τὴν κορούλα του Σιών, τὴν θυγατέρα του, καὶ νὰ κατασκηνώσῃ ἐκεῖ, κοντά της. Καὶ συνεχίζει ὁ Γιαχδέ: «ἐπιστρέψω ἐπὶ Σιὼν καὶ κατασκηνώσω ἐν μέσῳ “Ἱερουσαλήμ, καὶ κληθήσεται ἡ ̓Ἱερουσαλὴμ πόλις ἀληθινὴ καὶ τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου παντοκράτορος ὄρος ἅγιον» («Ζαχ.», Η 3). Καὶ ἀφοῦ τὸ στήσει τὸ τσαντήρι του ὁ Γιαχθὲ στὴν μέση τῆς ̓Ιερουσαλήμ, φτάνουμε στὸ ζουμί: «ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐὰν ἐπιλάδωνται δέκα ἄνδρες ἐκ πασῶν τῶν γλωσσῶν τῶν ἐθνῶν καὶ ἐπιλάδωνται τοῦ κρασπέδου ( φορέματος) ἀνδρὸς ̓Ιουδαίου λέγοντες: πορευσόμεθα μετὰ σοῦ, διότι ἀκηκόαμεν ὅτι ὁ Θεὸς μεθ ̓ ὑμῶν ἐστι» («Ζαχ. », Η 23). Αὐτὸ ἦταν. ̓Επιτέλους τὸ εἰπε. “Οταν λοιπὸν ὁ Γ ιαχδὲ δὲν θἀάναι πανταχοῦ παρών, γιατὶ χουράστηκε νὰ γυρνάῃ τόσους αἰῶνες καὶ πάει στὴν κορούλα του τὴν Σιὼν νὰ χα-