9756 ΔΑΥΛΟΣ/163, Ἰούλιος 1995 Ἢ δράση τῶν Μισελλήνων καὶ τὸ δικό μας καθῆκον Κύριε διευθυντά, Εἶμαι ἕνας 1Όχρονος ἀναγνώστης τοῦ ἐνδιαφέροντος περιοδικοῦ σας, καὶ ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἐπιστολή μου εἶναι ἡ συνεχὴς καταδίκη τοῦ «ἐθνικισμοῦ» μὲ τὴν παράλληλη ὑποστήριξη τοῦ διεθνισμοῦ, ὅπως αὐτὰ ἐκδηλώνονται ἀπὸ ὁρισμένους ἀκαδημαϊκοὺς καὶ ἄλλους φορεῖς. ὋὉ ἐθνικισμὸς ἀποτελεῖ μιὰ φυσιολογικότατη ἀνάγκη, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ λογικὴ κατάληξη λαῶν μὲ ἱστορικὰ ἐρείσματα καὶ τίτλους προσφορᾶς στὴν ἀνθρωπότητα, ὅπως οἱ Ἕλληνες, καθὼς καὶ ἀναγκαῖο μέσο ἄμυνας γιὰ τὰ ὀλιγάριθμα ἔθνη. Αὐτὸ ἐξάλλου τὸ γνωρίζουν καὶ τὸ ἐφαρμόζουν ἄριστα οἱ Ἑθραῖοι, οἱ ὁποῖοι, ἐντελῶς ὀξύμωρα, ἀποτελοῦν καὶ τοὺς πλέον φανατικοὺς κατηγορητὲς τοῦ ἐθνικισμοῦ τῶν ὑπολοίπων λαῶν... ̓Ακόμα ὁ ἐθνικισμὸς περιστρέφεται γύρω ἀπὸ μία κεντρικὴ ἰδέα, ἡ ὁποία καὶ τὸν τροφοδοτεῖ. Γιὰ παράδειγμα ἡ κεντριχὴ ἰδέα τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνικισμοῦ εἰναι ὁ μεγαλειώδης καὶ φωτοδότης πολιτισμός του, ἐνῶ τοῦ Ἑδραϊκοῦ ἔθνικισμοῦ εἶναι ἡ ρατσιστικὴ καὶ αὐταρχικὴ θρησκεία του, τὴν ὁποία παραδόξως ἔχει κατορθώσει νὰ ἐπιδάλει σὲ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ ἀνθρωπίνου πλη θυσμοῦ. Αὐτὴ τὴν καταδίκη τοῦ ἐθνικισμοῦ ἴσως νὰ τὴν καταλαδαίναμε, ἂν περιοριζόταν στὴν καταδίχη ὑποτιθέμενων διωγμῶν, καταπίεσης μειονοτήτων κ.ᾱ. Ὅμως ἡ καταδίκη περιλαμόάνει καὶ τὶς διάφορες ἐκδηλώσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἀφοῦ ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ π.χ. σὲ Ἑλληνικὲς πυραμίδες, σὲ αὐτόχθονες Ἕλληνες κλπ. θεωρεῖται ἐθνικιστική, ἐπικίνδυνη καὶ καταδικαστέα. Ἔτσι ἀποροῦμε γιὰ τὸ εἶδος τῶν γνώσεων ποὺ παρέχουν οἱ ἀκαδημαϊκοὶ καθηγητὲς στοὺς Ἕλληνες νέους, καθὼς καὶ γιὰ τὸ μέλλον ἑνὸς τόσο «καλὰ» ἐθνικὰ μορφωμένου ἔθνους, ἀφοῦ ξέρουμε, ὅτι ἔθνος ποὺ δὲν γνωρίζει τὸ παρελθόν του ἔχει ἀθέθαιο παρὸν καὶ μέλλον. Βέδαια λόγω τῆς ἀποσάθρωσης καὶ τῆς ἀχαλίνωτης κατάστασης, ποὺ ἐπικρατεῖ στὰ Ἑλληνικὰ Πανεπιστήμια, οἱ φοιτητὲς δὲ δίδουν μεγάλη σημασία στοὺς καθηγητές, ἐνῶ καὶ ὅσοι διαθάζουν ἄρθρατους σὲ ἐφημερίδες (π.χ. ὁ κ. Δ. Λιάκος στὸ «Βῆμα») ἀποροῦν γιὰ τὸν τρόπο ἀξιολόγησης τῶν καθηγητῶν. Δυστυχῶς ὅμως οἱ «φωτισμένοι» αὐτοὶ ἄνθρωποι προθάλλονται συνεχῶς καὶ ἔτσι γίνονται πιστευτοὶ ἀπὸ ὁρισμένους εὔπιστους ἡ ἀθέλτερους ἀνθρώπους. Τὰ κίνητρα αὐτῆς τῆς ὕποπτης ἀπόκρυψης καὶ καταδίκης τοῦ Ἑλληνισμοῦ μποροῦν νὰ εἶναι ἡ ἀδιαφορία τῶν καθηγητῶν λόγω τῆς γενικῆς νωθρότητας καὶ ὀκνηρίας, ποὺ χυριαρχοῦν στὸ Δημόσιο ἢ μιὰ συντονισμένη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Δυστυχῶς συμθαίνει μᾶλλον ἡ δεύτερη ἐκδοχή, καὶ αὐτὸ γιατὶ τὴν ἴδια ὕποπτη στάση τηροῦν τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, ὁρισμένα ἱδρύματα καὶ φυσικὰ τὸ ἐθνικὰ ζημιογόνο Ὑπουργεῖο Παιδείας. Τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης ἀποσιωποῦν τὰ μεγάλα ἐπιτεύγματα τῶν ἀρχαίων προγόνων μας, π.χ. ταξίδια στὴν ̓Αμερική, μελέτες τοῦ ἡλιακοῦ συστή ματος χ.ἄ., ἐνῶ προθάλλουν ἄλλα πιό... σημαντικὰ γεγονότα, ὅπως τὸ «Ὁλοκαύτωμα» ἢ τὸ θαυματουργὀὸ γάλα μιᾶς κατσίκας. Βέθαια δὲν συμθαίνει τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὴν περίοδο τοῦ Βυζαντίου, ἀφοῦ διάφορα μέσα, π.χ. ἡ Ε.Τ., προθάλλουν συνεχῶς αὐτὴ τὴν περίοδο. ̓Ακριδῶς τὸ ἴδιο συμθαίνει καὶ μὲ τὸ Ἴδρυμα Λαμπράκη, τὸ ὁποῖο ἔχοντας ἀναλάδει τὴν γνωστοποίηση τῆς ἱστορίας μας στοὺς νέους μέσω τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, πρόδαλε σὲ μαθητὲς τὴν περἰοδο τῆς «περικαλλεστάτης» Βυζαντινῆς αὐτοχρατορίας καὶ ὄχι τῆς κλασσικῆς ἀρχαιότητας, ποὺ τόσα πρόσφερε στὴν ἀνθρωπότητα καὶ στὴν ὁποία ἔστρεψαν τὸ όλέμμα τους ὅλες οἱ χῶρες, ὅταν 6ρέθηκαν σὲ διάφορα ἀδιέἕοδα. Ἡ ἀναφορὰ σ ̓ αὐτὴ μᾶλλον θὰ περιορισθεῖ στὸν Παρθενῶνα καὶ στὴν Ἐπίδαυρο’ θεθαίως σύμφωνα μὲ ἀναιδήμονες δηλώσεις τοῦ κ. Λαμπράκη οὐδεμία ἀναφορὰ θὰ γίνει στὸν ̓ ̓Αλέξανδρο μέσω τοῦ «Ιπίετπεί», διότι δὲν πρέπει νὰ θεωρηθοῦμε ἐθνικιστές. Βλέπετε, δὲν πρέπει νὰ μάθουμε γιὰ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἑλληνισμοῦ, νὰ θαμπωθοῦμε ἀπ’ τὸ φέγγος του, νὰ αἰσθανθοῦμε τὴν ἀνωτερότητά μας καὶ νὰ ἐπαναχτήσουμε