ΔΑΥΛΟΣ/163, Ἰούλιος 1995 9737 τὸν αὐτοσεόασμό μας, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἐθνιστικό, εἰναι... κακό. ̓Αντίθετα πρέπει νὰ μάθουμε γιὰ τὴν... ἄμεση καὶ ἀναίμακτη υἱοθέτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τὴν «Ἑλληνικὴ» αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου καὶ κυρίως γιὰ τοὺς ὁμόθρησκους Σλαύους «ἀδελφούς» μας, ποὺ δέχτηκε τὸ Βυζάντιο. Ἢ ἕως τώρα ὅμως καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν τοὺς ἀρκεῖ: ἔτσι ὁ κ. Γ. Παπανδρέου περιχαρὴς καὶ ἐντελῶς ἀναίσχυντα δήλωσε, ὅτι θὰ διδάσκονται στὸ μέλλον οἱ « Ἕλληνες μαθητὲς τὴν κοινὴ Βαλκανικὴ... ἱστορία». Ποιά εἶναι ἀραγε ἧ ἱστορία τῶν Σκοπίων, τῆς « ̓Αλδανίας» καὶ τῶν ἄλλων φιλοξενούμενων στὴν Ἑλληνικὴ Χερσόνησο τοῦ Αἵμου; Ὅταν μιλοῦμε γιὰ Βαλκανικὴ ἱστορία, σαφῶς ἐννοοῦμε τὴν Ἑλληνική. Βεθαίως ἂν ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶχε ὡς σκοπὸ της τὸν ἐξελληνισμὸ τῶν γειτόνων μας ἢ τὴν ὑπενθύμιση τῆς ἑλληνικότητας ὁρισμένων π.χ. τῶν « ̓Αλδανῶν», τότε θὰ τὴν ἐπικροτούσαμε. “Ὅμως ὁ σκοπός της εἶναι νὰ θεωρήσουμε ἐξίσου ἀξιοσέθαστες τὶς ἀνύπαρχτες ἱστορίες τῶν γειτόνων μας καὶ νὰ νομιμοποιήσουμε τὴν κλοπὴ τῆς δικῆς μας ἱστορίας ἀπ’ αὐτοὺς (ΣκοπιανοὶΜακεδονία, Βούλγαροι-Θράκη κ.τ. λ.). ιο κύριος στόχος τῆς πρωτοδουλίας αὐτῆς εἶναι ὁ ἴδιος μ ̓ αὐτὸν τῆς κατάργη σης τῶν ̓Αρχαίων Ἑλληνικῶν: ἡ λησμονιὰ τῆς κλασσικῆς μας παράδοσης, ἡ ἀποδοχὴ ξένων προτύπων ζωῆς, ὁ πλήρης ἄφελληνισμός μας. Μπροστὰ σ ̓ αὐτὸν τὸν ὑπαρκτὸ κίνδυνο, ποὺ προέρχεται ἀπὸ ὁρισμένους ἀγχίνοες ἀνθέλληνες, καθῆκον ὅλων τῶν μυημένων στὸ πνεῦμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι, νὰ δείἔουν εὐτολμία, νὰ στηλιτεύσουν τὸν 6θιασμὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ νὰ συνεχίσουν τὴν πολύπλευρη ἐθνοδιαφωτιστική τους προσπάθεια. Ἐπίσης καθῆχον ὅλων τῶν ἁγνῶν ἰδεαλιστῶν εἶναι, νὰ ἐνισχυθεῖ αὐτὴ ἡ προσπάθεια, γιὰ νὰ εὐρύνεται συνεχῶς ὁ κύχλος τῶν συμμετεχόντων στὴν ἐθνικὴ ἀναγέννηση τῶν Ἑλλήνων. Μὲ τιμὴ καὶ σεθασμὸ Γιάννης Σταματίου Φοίνικος 12, Κ.ΤΟΥΜΠΑ, 54351 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Ὃ Αρχαιοελληνικὸς Πολιτισμός, οἱ ξένοι καὶ οἱ Ρωμιοὶ ̓ ̓Αγαπητὲ «Δαυλέ», Μὲ ἔναυσμα μιὰ ἐπίσκεψή μου στὸ Βρεταννικὸ Μουσεῖο κι ἀφοῦ συγχαρῶ τὸ περιοδικὸ γιὰ τὴν πετυχη μένη πορεία του στὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ἕλλη νικότητας, νομίζω ὅτι χρειάζεται νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τῶν ἀναγνωστῶν ὁρισμένες παρατη ρή σεις- διαπιστώσεις, σὲ σύγκριση πάντα μὲ τὴν ἑλληνικη πραγματικότητα, οἱ ὁποῖες ἀντικατοπτρίζουν τὴ διαφορετική νοοτροπία, μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίξονται τὰ δείγματα τοῦ ̓Αρχαιοελληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ δύο διαφορετικὲς πλευρές: τὴν Ἑλλαδικὴ καὶ τὴν Βρεταννικὴ πολιτεία. Ἐνῶ λοιπὸν στὴν Ἑλλάδα κυριαρχεῖ ἢ ἄποψη, ποὺ χαρακτηρίζει τόσο τὰ μάρμαρα τοῦ Παρθενῶνα ὅσο καὶ τὰ ἄλλα Ἑλληνικὰ ἐκθέματα (ἀγάλματα-ἀγγεῖα-κοσμήματα κιλπ.) ὡς «κλεμμένα» κι «ἁρπαγμένα» τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Βρεταννικὴ Αὐτοκρατο- ρία καθόριζε τὶς τύχες ὅλου τοῦ κόσμου, μιὰ προσεκτικότερη ματιὰ πάνω στὸ θέμα ὄχι μόνο ἀναιρεῖ τὴν ἀντίληψη αὐτή, ἀλλά, θἄλεγε κανείς, ὅτι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάζονται-συντηροῦνται- Φυλάσσονται τὰ εὑρήματα εἶναι ἀντάξιος τῆς ἰστορικῆςτους ἀξίας. Επομένως εἶναι ἐντελῶς φυσικὸ-- κι αὐτὸ ἰσχύει κυρίως γιὰ τὰ μάρμαρα τοῦ Παρθενῶνα -- ν ̓ ἀναδεικνύονται χι ἀποδεικνύονται τὸ δέος καὶ ὁ σεθασμός, τὰ ὁποῖα νιώθουν οἱ «ξένοι», ἐνῷ ἀπ ̓ τὴν ἄλλη μεριὰ δαθειὰ θλίψη πνίγει κάθε σκέψη γιὰ σύγκριση μὲ τὰ ἀντίστοιχα 'Ελλαδικὰ μουσεῖα. Πρῶτα-πρῶτα τὸ ἴδιο τὸ κτίριο εἶναι ἕνα μεγαλοπρεπὲς οἰκοδόμημα (τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι τυπικὸ ἀντίγραφο Ἑλληνικῆς ̓Αρχιτεχτονικῆς δὲν εἰναι καθόλου τυχαῖο) μὲ ἀμέτρητες αἴθουσες, κάθε μιά ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἔχει δικό της σύστημα ἀσφάλειας