9737 ΔΑΥΛΟΣ/163, Ἰούλιος 1995 τὸν αὐτοσεόασμό μας, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ἐθνιστικό, εἰναι... κακό. ᾿Αντίθετα πρέπει νὰ μάθουμε γιὰ τὴν... ἄμεση καὶ ἀναίμακτη υἱοθέτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τὴν «Ἑλληνικὴ» αὐτοκρα- τορία τοῦ Βυζαντίου καὶ κυρίως γιὰ τοὺς ὁμόθρησκους Σλαύους «ἀδελφούς» μας, ποὺ δέχτηκε τὸ Βυζάντιο. Ἢ ἕως τώρα ὅμως καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν τοὺς ἀρκεῖ: ἔτσι ὁ κ. Γ. Πα- πανδρέου περιχαρὴς καὶ ἐντελῶς ἀναίσχυ- ντα δήλωσε, ὅτι θὰ διδάσκονται στὸ μέλ- λον οἱ « Ἕλληνες μαθητὲς τὴν κοινὴ Βαλ- κανικὴ... ἱστορία». Ποιά εἶναι ἀραγε ἧ ἱστορία τῶν Σκοπίων, τῆς «᾿Αλδανίας» καὶ τῶν ἄλλων φιλοξενούμενων στὴν Ἑλληνικὴ Χερσόνησο τοῦ Αἵμου; Ὅταν μιλοῦμε γιὰ Βαλκανικὴ ἱστορία, σαφῶς ἐννοοῦμε τὴν Ἑλληνική. Βεθαίως ἂν ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶχε ὡς σκοπὸ της τὸν ἐξελληνισμὸ τῶν γει- τόνων μας ἢ τὴν ὑπενθύμιση τῆς ἑλληνικό- τητας ὁρισμένων π.χ. τῶν «᾿Αλδανῶν», τό- τε θὰ τὴν ἐπικροτούσαμε. “Ὅμως ὁ σκοπός της εἶναι νὰ θεωρήσουμε ἐξίσου ἀξιοσέθα- στες τὶς ἀνύπαρχτες ἱστορίες τῶν γειτόνων μας καὶ νὰ νομιμοποιήσουμε τὴν κλοπὴ τῆς δικῆς μας ἱστορίας ἀπ’ αὐτοὺς (Σκοπιανοὶ- Μακεδονία, Βούλγαροι-Θράκη κ.τ. λ.). ιο κύριος στόχος τῆς πρωτοδουλίας αὐτῆς εἶναι ὁ ἴδιος μ᾽ αὐτὸν τῆς κατάργη σης τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλληνικῶν: ἡ λησμονιὰ τῆς κλασσικῆς µας παράδοσης, ἡ ἀποδοχὴ ξέ- νων προτύπων ζωῆς, ὁ πλήρης ἄφελληνι- σμός µας. Μπροστὰ σ᾽ αὐτὸν τὸν ὑπαρκτὸ κίνδυνο, ποὺ προέρχεται ἀπὸ ὁρισμένους ἀγχίνοες ἀνθέλληνες, καθῆκον ὅλων τῶν μυημένων στὸ πνεῦμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι, νὰ δεί- ἔουν εὐτολμία, νὰ στηλιτεύσουν τὸν 6θιασμὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ νὰ συνεχίσουν τὴν πο- λύπλευρη ἐθνοδιαφωτιστική τους προσπά- θεια. Ἐπίσης καθῆχον ὅλων τῶν ἁγνῶν ἰδεαλιστῶν εἶναι, νὰ ἐνισχυθεῖ αὐτὴ ἡ προ- σπάθεια, γιὰ νὰ εὐρύνεται συνεχῶς ὁ κύ- χλος τῶν συμμετεχόντων στὴν ἐθνικὴ ἀνα- γέννηση τῶν Ἑλλήνων. Μὲ τιμὴ καὶ σεθασμὸ Γιάννης Σταματίου Φοίνικος 12, Κ.ΤΟΥΜΠΑ, 54351 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Ὃ Αρχαιοελληνικὸς Πολιτισμός, οἱ ξένοι καὶ οἱ Ρωμιοὶ ᾿᾽Αγαπητὲ «Δαυλέ», Μὲ ἔναυσμα μιὰ ἐπίσκεψή µου στὸ Βρε- ταννικὸ Μουσεῖο κι ἀφοῦ συγχαρῶ τὸ πε- ριοδικὸ γιὰ τὴν πετυχη μένη πορεία του στὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ἕλλη νικότητας, νομί- ζω ὅτι χρειάζεται νὰ θέσω ὑπ’ ὄψιν τῶν ἀναγνωστῶν ὁρισμένες παρατη ρή σεις- δια- πιστώσεις, σὲ σύγκριση πάντα μὲ τὴν ἑλλη- νικη πραγματικότητα, οἱ ὁποῖες ἀντικατο- πτρίζουν τὴ διαφορετική νοοτροπία, μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίξονται τὰ δείγματα τοῦ ᾿Αρχαιοελληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ δύο διαφορετικὲς πλευρές: τὴν Ἑλλαδικὴ καὶ τὴν Βρεταννικὴ πολιτεία. Ἐνῶ λοιπὸν στὴν Ἑλλάδα κυριαρχεῖ ἢ ἄποψη, ποὺ χαρακτηρίζει τόσο τὰ μάρμα- ρα τοῦ Παρθενῶνα ὅσο καὶ τὰ ἄλλα Ἑλλη- νικὰ ἐκθέματα (ἀγάλματα-ἀγγεῖα-κοσμή- ματα κιλπ.) ὡς «κλεμμένα» κι «ἁρπαγμένα» τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Βρεταννικὴ Αὐτοκρατο- ρία καθόριζε τὶς τύχες ὅλου τοῦ κόσμου, μιὰ προσεκτικότερη ματιὰ πάνω στὸ θέµα ὄχι µόνο ἀναιρεῖ τὴν ἀντίληψη αὐτή, ἀλλά, θἄλεγε κανείς, ὅτι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάζονται-συντηροῦνται- Φυλάσσο- νται τὰ εὑρήματα εἶναι ἀντάξιος τῆς ἰστο- ρικῆςτους ἀξίας. Επομένως εἶναι ἐντελῶς φυσικὸ-- κι αὐτὸ ἰσχύει κυρίως γιὰ τὰ µάρ- μαρα τοῦ Παρθενῶνα -- ν᾿ ἀναδεικνύονται χι ἀποδεικνύονται τὸ δέος καὶ ὁ σεθασμός, τὰ ὁποῖα νιώθουν οἱ «ξένοι», ἐνῷ ἀπ᾿ τὴν ἄλλη μεριὰ δαθειὰ θλίψη πνίγει κάθε σκέ- ψη γιὰ σύγκριση μὲ τὰ ἀντίστοιχα 'Ελλα- δικὰ μουσεῖα. Πρῶτα-πρῶτα τὸ ἴδιο τὸ κτίριο εἶναι ἕνα μεγαλοπρεπὲς οἰκοδόμημα (τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι τυπικὸ ἀντίγραφο Ἑλληνικῆς ᾿Αρχι- τεχτονικῆς δὲν εἰναι καθόλου τυχαῖο) μὲ ἀμέτρητες αἴθουσες, κάθε μιά ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἔχει δικό της σύστημα ἀσφάλειας